Literarishe bleter · 1929-04-24 · 17-18 (24.4.1929) · p. Seite 339

339 סער^רי׳ש׳ע 3?עס£ר 17-18.012 (260-1) ביהאנ װינדעקעך און קעמעאעך א סך, ניװעא די קינדערצעך םײ װיקאען און םײ קעםעז, כיװעא זײ אנזויגן םיט םײנע םיאכן, די קעפעאעך זײ צװאנן און מיט פעטקײטן באשמירן. װארםן זײ די הײאיקע מאנא׳שקעם, ״יצאעך עופהאעך ארײן אין שויפ םון גוטער, גוטער דװינע, מיט ארעמם אױםגע׳טטדעקט, זי ארעמט זײ ארום און נעמט ארונטער זײ אין אירע הײמען, נאר װען םי׳םט״ט אויך װי א האן א באויער, מיט א באוטיק אײנא םון זײן דרימאען דער באגינען, זעט ער, װי זי ׳עאט ארוים רי קינדער צו דער װעאט, װי פיים נעפנרטע אין װינדעאעך םון ׳שאײען... ו. א, או סיהאבן װינטן אנגעכאפט מײן ט׳עופרינע און ׳טאעפן מיך אין װיארער ראר פון זײערע נעשאענן, זײ בײםן זיך װי קאטערם פאר א קאץ, און יעדער װינט פארנעמען װיא דעם אויךנאן פון רװינע, װאם בויערט איצט דעם האאז םון האריזאנטן־׳עט׳טור םיט ־טארםע צײן פון אירע קרומע זענן און צעשיקט זײן באוט דורך באיציקע ׳טאיחים איבער נארע אעננן פון איר מעכטיקער מרינה... םישפיאט מײן טשופרינע שוין, װי אן אננעבאאזענע און בײזע קײאקע אום צװישן קאמער־׳טע קראא;. און איך אאײן — עפעם בין איך אופטיק, עפעם בין איך, יאכט זיך, שוין א פאיענדיקע ואװערוכע א־נם אויר — קאטערם בײםיקע, זיך ראננאדיקע, אאמיר בײםן זיך און רײסן, י־אמיר א״נם ראם אנדערע באפאא;, און מיר װעאן זעען, װער ם־װעט געפינען חן א־ן דװינעם או־נן און װעט װערן א־צט איר חבר... קאאפטערישע אימפעטן און פענרן אויך מיטוגענע זיך דרײענדיקע קאראהאדן. כיהאב א צענדאיק קאטערס אננעכאפט, זײ בעטן זיך, זײ טענהן שוין און װ״נען — כיװיא נישט איבערבעטן ויך, כיװיא קײן טענות נישט, כ־װיא נישט גײן מיט א־יך זיך איצטער אאדן, כיײא אײך הורנן און מארדעײען, אז מיזאא נישט ײיס;, ײו אהיננעקומען פיא־ז אפיאו א״ערע געבײנען... ז. אויף יענער זײט ברענ שטײט א אעטין מיט יטטערן צעהעאטן, און אונטער דעם שטערן — צײײ ניסאעך צעבאינצאט פי1 תאוהדיקן פיבער — דװינע, א דוױנע, איך װעא דיך פארשטײנען, איך ײעא ייד פארשעאטן: דו ביםט נאר א נרענעץ, א־ך קאן נישט אריבעח ־ זי נעמט מיר ארויס פון דער באוזקע צװײ קאטשקעאעך געאע, — רי בריםטן און װינקט אויפן פיען — אויפן פעםטן פאאטאדיק מיט גאאנצעדיק ב־קםא — ער װעט נאך א שים טון... היי, שיקםעאע, שיקםא, ײאס שיםן, װען שיסן, איך װיא עס נישט װיםן, ביבין עפעם דאך, ברוך, דער פרײער ויאא־נער צ־נײנעד, ײאם דארו־ נישט קײן נרענעץ, טא װאם זענען ביקםאעך איז ײאם זענען קויאן, כיניב אט א שפריננ און א כמאאיע רער דװינע, אז םיה״בט איר אזש אנעט צו נרויאן — און אט בי; איך ר״נערן... ח. געטובאט און נער״ניקט זיך אין רײנע ײאםערן, און םיפאיםן שו־ן און צאפאען דײנע קרעפטן אין רי קעמעראעך םון קערפער מײן, וואס האבן שאעםעאעו אנצאא־קע צעפראאט און אױפנעשאאםן — נרײך װי אעבעד־קע זאמען-ח־האעך אין בתואות צ״טיקע, נאך יװיאדן זיך מיט מאן באהעפטן, און צעװאקסן זיך מיט אומגעאומפערטע, מםוכענע חאומות פון נעײיסערן און פון צענאםן... אויסגעפארעמט זע איך מיך אין דײן נעשטאאט, — א שיצאננ אזא, א ריז־קע מיט ריננען און מיט קארבן .ואם ה^ט דעש עבר ^יין ״י אן עק אן אפנעהאקטן אח אײעקגעשפריננענעם פארנעםן — און םיאאזן זיך אוין־ מײן פאטיאניצע מיט העאזער בענקנייקע, אויסגעצױנענע אוײ־ אויםצונ״ן און שטארבן, װי פיאינרימען אויםנעמאטערטע פזן אענדער צײ״, טאבונעז פון נאך נ־שס נעכױדענע מעת־אעתן... װי רו װעא איך זיך איבערקערן און א װאח־ טון זיך העט- העט אין װײטםמע העטן.