Literarishe bleter · 1929-04-24 · 17-18 (24.4.1929) · p. Seite 334

?יםטר&ר^שס 3?8ססר 1*0. 18—17 (1—260) װאס האט נאאטע גראמען און נאיטשיקע טרעפ, און דריטנם — און דאם איז דער עייןר — די דאםעןן נאטיראעך איר און אײער שכנה פון איבער אײך פארנעסען דעם אויבן־אן. אבער װו זענען די פא־ טאנראפיען? זעט, א גוטער איך בין: איך שיין פארוים. זײט געזונט. גריסט אײער קינד און אײער שכנה און האאט הארט. דער זעאבער״. סיט רעם ברױו האט זיך אנ־סקי נישט באנוצט. ער האט אים דעם אדרעםאט נישט אפנענעבן. האט אים אװעקגעצײנט אין אר־ כױו — און פארנעסן. איך האב בכאא געפונען דעם קאנהערט פאר־ קאעפט. דער קאנװערט איז מיט םרצעם פירםע און נעשריבן םיט זײן האנט. און ער׳עט איצט, אין פופצן יאר ארום, װערט רער בריה נעעפנט און איבערנענעבן דער עםנטלעכקײט ער נײט, אפנים, נאך, דער שאעכטער מענםש. נײן, זי װעט פון אים אנטאויםן, װײט הײט■?ײכטע פיםלעך האט זי, דעריאנן װעט זי ק״נער נישט... און אויפט נישט גלײך. נאר מאכט צ־ק־צאקן, אהער אהין, אהין אהער, דער שלעכטער מענטש זאק הערז אבגע־ נארט און מײנען. גאט װײםט װי• װײט זי איז. װארום נאר װײט אװעקאויפן פון דער הײם האט זי דאך מוראן אויפט זי און אויפט און שמעאט זיך אפ, הויך און ישװער עטעמענדיק אוז פרװוט נאכאמאא רוםןל — טאטע, מאםען נעשעט דאם זעאבע. דער בײזער מענטש קרומט איר נאך: — טע—טען מע—מען גײן, עס זעט אויס, זי הערט פון שאעכטן םענטש נישט פטור, װערט זי בײז. אנזידאען װעט זי איםן ניט זי א נעשרײ-. — חוזקן קרומט זיד יענער נאך: — זעק—זעקן אימנאיקאעך פיאט זיך נעניע*). קײן טײ נישט נעטרונקע;, דער טאטע קוקט זיך דארט די אוינן אוים, ויי מאםע, גאט װײםט, צי זי ײ״נט נישט, און דא אויפט איר נאך א ׳טאעכטער מענטשי זי םוז דאך אנטאױפן... צויפט זי, אויפט זי. ביז זי םאאט אויר א װײכן סעך און צע- װײנט זיך אין דער שטיא םארן אומנציק, װאס זי האט געטראפז הויך ײײנען האט זי מורא, דער שאעכטער מענטש זאצ נישט הערן... ײײנט זי ׳טטיא, שטיא און װײנט אזוי אאננ אין דער שטיצ, ביז זי יטאאפט איין... אויפגעװעקט האט זי מאטע־מאמע, ײאם האבן זי נעזוכט אין װאיד, און ני׳טט װײט פון הויז נעפונען. דער װאאד איז נארנישט קײן גרויסער נעהען, און זי האט אאץ ציקצאקן נעמאכט. מען האט אהײמגענומען, מיט טײ אננעטרונקעז, עפעם איבער־ צובײסן גענעבן, און אז זי האט אנגעהויבן קאאנן אויפן שאעכטן מענטש׳ װאס האט וי נעפײניקט אין װאאד םיט חוזק, האט מען זיך צעאאכט... און דערקאערט, װאם אן עכא — א װידערקוא איז, ײאם טרעפט זיך נענונ אפט אין װאאד _ ־־ ־ ״—ז־זן *) כ״ פרצן אין םאנוסקריפט שם״ט דא ע״■ טעות םעחולעי זײס 334 * אין שאיחות װענן א ײדישן מוזעאום. — איך בין אײך נישט מחויב צו דאנקען פאר דער טובה, װאם איר ײעט טון, װייא איר זײט א מחותן מיטן כאא ישראא, װי איך, אבער דאך — איך דאנק אין פארויס און װיא אײך אן עצה טובה נעב;: בא׳סטעאט בײס הי אנ־סקי אויף צוריקװענם א רעפעראט פארן הזמיר ער א־ז א זײער אינטערעסאנטער, אויסגעצײכנטער רעד־ יער — מיט אכטוננ י. א. פ ר ץ זײער געערטע מאראם ראטנער א־ך האב בענדין נישט פארגעסן. נאך נישט. ערשטנם — אײערע זיםע פיש איגן מיר נאך אין טעםי צװײטנם. טוט מיר נאך דער פוס װײ פון קאאפ אויף די טרעפ בײם פארזיצער פון הזמיר, פדצעס ג ע נ י ע נעניע איז א קאײן, אמביטנע און פארטראכט מײדעאע און זײער טשעקאײע־ קומט מען מיט איר אויף זומער ארוים אויפן אאנד, ניימ זי דעם ערשטן טאנ ארוים פאר דער טיר, ציט זי ארײן צו זיך דער װאאד, װאם באאד בײם הויז... אין װאאר האט זי װאם צו באטראכטן: דאם ערשטע מאא אין װאאד. דא פארנעמט זי א שײן קאײן בוימעאע׳ מיט גאר אנדערע באעטאעך, װי זי האט נעזען אין שטאט, דארט — א פײגעאע, װאם ה־פט פון צװײנ צו צװײג. א װעװריקא, א דאגהי און הײנט רי שװעמאעך אין די געאע קאפעאושאעךן אזו• אאנג, אזוי בר״ט, נעניע נײט אהער, שפריננט איבער אהין און — פארבאאנדזשעט. הונגעריק געװארן, נעגיע װיא אהײם — זי װייסט נישט, רעכטפ צי אינקכ, הינטער, צי פאר איר; זי װײסט נישט, אין װעא־ כער ז״ט עכ שטײט דאה הױז. שרײט געניע אוים פאר שרעק: — װו בין איך; מאכט איר עמעץ נאך אין א ז״ט: — כ־ז איח ז־ האט נישט געהערט אויה זיכער, פרענט זי העבעח — װאס זאגסטו׳■ ענטפערט מע;: — זאנסטמ עמעץ, טראכט זי. מאכט פון איר יספאם אויפן ארט פון מיט- אײד צי האבן מ־ט א קאײן מײדעאע, װאם האט נאך פא־ טײ פאר- באאנדזשעט א־ן א װאאד און האט אביםא מורא, אין םיהארץ חאשט עםן — קרימט ער איר נאך. מוז זיי ן— קאערט זי ווײטער — א שאעכטער מענטש. און א שאעכטן מענט־ס, האב, טאטע־מאכע ניש־ט א״נמאא געזאגט, דארה מען ײײכן. טרעט זי אפ אין א זײט. און רעכנענד־ק׳ אז דער שיגכטעד מענטש װעט זי שוין נישט הערן, גיט זי א נע״־ריי. — טאטען ענטפערט מען: — טע־טען ש־רײט זי שוין נאך העכער: — מאמע; ענטפערט מען: י — מע־מע; נישט־געדדוקטע קינדעד־םעשהלעך ז . (צ01?נרשטן $3רע3נס?עבם 13] בתב-'ד)