Literarishe bleter · 1929-04-19 · 16 (19.4.1929) · p. Seite 318

?יססר&רי&ס ב^טםסר נ?ם. 16 (9^2) זײס 3/6 * איך און זי. (נעמש זי באזויצנדיק ארום) אט די שװארצע הענט האבן צװײ כיאל שדין נעהאאטן נעװער און נישט;עװארן טטא. װייא דאכ במט, װאפ אין די הענט און אין די אדערן פריםט, אױ נאר דענטשרעך ברוט — און איר ואנמ: טטא. װײר אזוי װי ײאסער פון א ריינעם קײאר קען כויט רײנעב װאםער זיך נישט קרינע;, אזוי קען מענטשרעך ברוט נישט קרינן זיך מיט מענט׳טרעך בריט. זאר נאד קענען קומען א ײארט צו א װארט, ײעט א מענטש צו א מענטש אויך שוין קענען קומען (מיב אן אראפגעלאזנזן ר,א8) בײ טאג — הערט ײדן, הערט. די צוננ אױ מיר אויפגעריםן, אזוי װי א װונד איך קען נישט טאמעװען מער דאס װארט אין איר, װי ברוט פון א אפענער װונד זעצט עס רויט, איך בין א סארדאט פון דער רויטער ארמײ — געװעזן — און א גאנצע נאכט האב א־ך אמאר געטראכט. אזערכענע א געדאנקען, און פארטאג אױ געקומען דער היר, דער קאמענדאנט — (אין זיך פארזיקעז) זענט איר טויט קאמעראד;, אדער דארו* מען א״ך װעהן פון שראך? (װידער ײאד) קוס,האט ער נעזאנט, מאטע, קוס צו דער רױטעד הײריקוננ פון דײן נעװער, נייעט צוס ז״יאװערן האסטו עס, און נייעט צוס פוצן יעדן טאנן זענען מיר נענאננען זארבענאנד הארט אונזער טריט, אין בארוועם איז פאר א־נז געראפן אײנעי־ נעװאיעט װ• א ה־נט, און צוגעקומען זעימיר צו א װאנט, יעיסז יעד״ט דער קאמענדאנט, דער בויך איז װ״פ און פעט, שיםי א םוחר פון זארץ, יעיס — אבער פון בויך װעט א יטפריץ טון יסמארין 2**£ ב^וט _— דדיטער ײד אזא חצופה, װאפ ײארט איר אויבן דען געפערט? מוז זי זיצן דא — צונעמען דאם לעצטע שטיקר ארט. דעס גאנצן קעלער מאכט זי טמא. דאפ פאדבלאנדזשעטע מײדל (דא־כמ־געמ זיך אן כושה גו מאםען) קוק נישט אויח זײ, ארויסטרײבן װערן זײ נישט — אז מען איז שוין אײנמאר דא. איך בין א װײב שוין, א ײײב, נאר װעמעס — װײם איך נישט. און א קינד װעל איך ברעננען אויק דער װײםער װעלט, נאר איך װײס נישט — װעמע;. צו פריריננ װעט עס קומען — װײבער האבן א־יםנערעכנט. זין פנים האב א־ך קײנמאר נישט נעזע;, נאר זײנע הענט, דאם בילד פון זײנע גרויסע הענט, געטונקען אין מײן מאמעם ברוט, אוי,* מ־ינע ברוסטען — צומארגנכ אין דעד פרי. ד־ דעכטע האנט אויך טײן רינקער ברוסט, ד־ לינקעד האנט אויה דער רעכטער און זײן פנים װעל איך אויך דערזען ־- א־ן פר־ר־ננ, ד־ װ״בער האבן עם מיר אויסנערעכנט. מ־־ן מאמעם מערדער — און װײר א־ך האב זײ אויפגעזאנט, זונה — שרײען זי' צו מיר און אז קומען ײעט עס או־ק דער װערט־ — װער א־ך עס צעפר־קן, אןיק קר־־נע פ־צערעך צעפריקן. נאר דערװיירע שרײט עס א־ן מײן ברוט און נאנט, מאמע —?י״ט עס צו מיר מאמע — שרײט עס, מאמע — מאמע — מאמען ד ד ט ע ר י י ד זאנט א־ר, זאר ז־ דארט־ן שטירעף ז־ין *טט״י^ער — דו זונהי אין א״י איז פיקויב געױאוץ דער פכוק נולו חײי לאזט זי ״*רײעז, לאזט זי, אפינד װעט זי גאט דערהערן. ע ר ״ע ט ע יידענע ׳*עזצדפב זיך צר בגרואלט צר אים׳) א בוחר פון זארץץ א פעטינקער אזא, טיט אזא קײרעכדיק בערדי? ױע;? דינסטיק? װע;ץ רעד גיכערן כי א ט ע ש ט ש ע ר ב ב־איז געװעזן נאכט, זײן פניב געדענק איך ניעט, ניעט רעכט געזען, פארטאג, פון דינסטיק אויך טיטװאך? אדער פון כואנטיק אויף דינםטיק? ט א ט ע ש ט ש ע ר ב גאט װעט נײטט דערחערן, ני״טט ער װיא און ני״טט ער קען. צ ו ו ײ ט ע ר י י ד טרײבט זײ בײדן ארו־ס בײדע זענען זײ געקנעטן פון אײן ש־טיק טמא פר־־ש. ע ר ש ט ע ר ײ ר לאזט זײ שר״ען, זײנע װערטער קענען אייך ברעננען ניכעד מאך המשיח. מאטע שטשערב כולו ח״ב זאגט איר, גיכער כולו זכאי,