Literarishe bleter · 1929-04-19 · 16 (19.4.1929) · p. Seite 317

ןײפ 317?יסעדיעדיישע 3?!1סער בס. 16 (9^1)7 רי אוינן באיצן, און אקעננא־בער קריצן פאדביםענע צײן פון יטרעלו נא זע, איך קען ניישש װײטער רערן — ןצים פון פאװך א 8א6יר) רריטער ייד און דאם, װאם איר האט אײך געװאיטן בײם דעם ברונען זאא לײן רמז זײן אויױ פרעסן. דאם פארבאאנדזיטעטע ״ײדא װאס האאסטו אין דער האנטץ אאז א לול טון. ײא ט ע עטשערב אז װערזשע בעט און װער געדענלט, אז טענטיטן פאענן אײנטאא עםןץ טאטע ׳טטשערב די ניטטה טײנע, אז א־ך האאט דאס אין דער האנט — װער איך אנטיטװינן, אעז, װאם דארט יטטײט דאם םארבאאנדזשעטע טײדא (אעזש) טאטע ׳םטשערב — דעטאביאיזירט — ני״זט בײ לאארע נעדאנלען— אויפט אהײם לײן אעטבערג — װאבן דארפן דורכאאזן כא זטן ער שװײגט — װען נייטט, איז לאאר דער באפעא: װאנטן — נעם עם צו. נעם עם צו — דאפאט איז דער טויט פאריבריבן אויך דעם צולנײטיםטן ׳בטאטלעאע, אײנטאא אויף דײן נײסט און דאס צװײטע טאא או״' דײנע בײנער נעם עס צו, נאר דו, דו האסט אזעאבע ברענענדילע אוינן, נישט באוױ פון הונגער^און פון שרעל, װי אאט ביזטו? װײסטו, אז דו ביזט א ׳טײנערץ ד ר י ט ע ר ײ ד די חצופה, ווער האט זי אריינגעאאזט, ווערץ ־אם פארבאאנדזשעטע טײדא רעד דיר אויס דאס הארץ, רעד, פארגעס אן דעם פאפיר, איבער דער ערד גיאט זײן װארט, אבער דאץ אונטער דער ערדץ ט א ט ע ש ט ש ע ר ב א־ך האב טורא, טורא, די גאנצע ײעאט אױ פוא טיט שפיאנען, פאיען אין דער אופט ארום, ײי שדים, לריכן ארויס פון אײנעגע טאטעס, װי װערים פון טתים, זיצן הינטער שטײנער אין די װענט, אפיאו דו אאײן, דײן אײנענע צזננ, פאוצ־ם רעדט זי נישט דײנע רײד און גיט דיך אויס. אבער דיר האב איך שוין סײ־ווי אאץ געזאנט, אאץ דערװײא אױ אאץ, נאר א־נעװ״ניל ברענט נאך, ברענט א װארט. גאיט. װארפט פונלען אין די הענט, פאוצים פיא איך ז״, און זײ הויבן זיך, װי א נביאס הענט, און פון אאע פינגער צען — צען געבאטן נײע. נאר זאנ נישט, זאנ נישיט — זאנ עכ לײנעטען נישט אוים. ( א רגע פאיזונץען) און דוץ אזוי אאנג האב א־ך א טײדאם האנט שוין נישט נענאעט. װי לוטםטו אהערץ ע ר ש ט ע ר ײ ד זנות. אאע לאאות לוטען טיט אטאא (די גרובע בר״בם ווייםער נעםםילואידנדיל ב ים פענעשער, מאטע זו:ש א פלאץ, געפינמ אים ב״ דעם פארבלאנדזשעםן מיידל). דאם פארבאאנדזשעטע טײדא חברץ (אז ער יטװ״גם) נו, איך האב דאך עפעס אײך נעפרענטץ װײזט מיר ראם רויטע פאפיר, װייזט, נישט אײנטאא שוין אזעאכעס נעזען, בעםער א־ז אבער אן דעם, יעדער פאפיר איז א טאפאטער חשד פאר בײדע צדדים — אײן צד טענהיט, דאס פאפ־ר איז פאאש, און דער צװ״טער צד טענהט גארנישט טיטן טויא, נאר טיט דער בילם. טאטע שטשערב חברטעץ דאס פארבאאנדזשעטע טײדא דיינעץ (לאבם ווילד. אלע ארום ב״ז ג ׳ װינלעז צו איר) אבער א נוטע בין איך דאך, האםט אפשר א װונד, לען איך איבערבינדן. און אז יא? דו װעסט ני׳סט לענען איבערב־נד;. זי איז צו טיױ — אין סאטע הארצ; אין זי אינטיטן װאס װײסטו דעןץ ײאם לענסטו דען װיםןץ דאס פארבלאנדזשעטע טײדל און אפשר יא. בײ טיר אױ אויך א װונד טיפער אביסל, אונטער דעם הארץ, א וװנד, ײאם װאלסט טאנ אײן טאנ אויכ טאטע שטשערב דערצײא, דערצ״ל זאנ עפעס טער דאם פארבאאנדזש־עטע טײדא דו ייזט א נארן טאטע שטשערב דו אייךץ נאך א״דער דו האםט אויםנעהערט א װארטץ דאס פארבאאנדזשעטע טײדא שײײנט, אדער רעדט ײי א נואס, אװדאי ביזטו א נא־ ט א ט ע ש ט ש ע ר ב און אז איך װעא זאנן, װעםטו פארשטײןץ א סוחר פון זאאץ. דער בויך נאלעט און ײייס. שיטערט אין דער האאבער פינסטערניש און טר־יסאט זיך פון שרעל דארל טען אר״נש־םן און אפיעמעאן דאכ ציטערנ־ש, שיםן שיםן דער לאטענדאנט שרייט, זיין פנים איז רויט צווייטער ייד םון כעם, נישט לײן ײדן נאר