Literarishe bleter · 1929-04-19 · 16 (19.4.1929) · p. Seite 316

?'סער^רישע 3?סססר ײס. 16 <259) ׳ײכ 316 און אין ד• ריטשקעלעך װארןצט ויך די שײן פון זײ, יטטײט װי א ײדענע טיט א טוך אויפן קאפ רי •טול סקריפעט דארט די טיר, אײ םקריעפט זי, און ׳טט׳עורעס עזוי׳ען די ׳עמות הינטערן בעצעטער פײפן קײן אוינ נישט עונעטון, און אין דער םרי, איך שטעק ארויס אן אוינ צו א םענסטער. ער׳עט — דער מארק איז פוםט, ברענט דער דאר׳עט םון טוכצע ׳עמות, און איבצקײט פון שטשורעם דרײט די געדערים איבער, שטײט בײם ברונען א םוצער עמער, צויך איך ארוים און טונק דאם פנים אײ;; נאך רינט ראם װאםער םון בארד. ניט פצוצים א ברי ראס רויטע פאפיר אויפן בוזים, רער טאנ איז װײם, װײם, און די װײםע קומען אן, םיציכט פצאקערט און דער מארק איז פוסט, און אין אצע קעצערם רויעט, װי װערים אונטער דער ערד, און אז די נײסט ביזטו אײנער, און אז די ג״סט — איז שוין א ח׳םד, און דערצו דער מאנטצ, ר.אט עס מיך א שצײדער געטון אז׳ם ביז אהער, און נישט שצעכט נעטראפן, נעהערט א קוצ און אהער נעצאפן — ערשטער ײר סטײטש, איר האט א קוצ געהערט? מאטע שטשערב דאס אויער איז שארף פון שרעק, װי בײ א האז, און די נאז, װי בײ א הינט. צ ו ו י י ט ע ר י י ד זאנט ז״ כאטש, זאנט זײ. זאצן ז״ װים־ װ״טעד צו שרײען ד ר י ט ע ר י י ד נאצדענע װערטער, אבער װען יעדער װאצט אציין געזעסן, װער צו װעמען װאצט נערערט? צ ו ו ײ ט ע י י ר ע נ ע נעטראפן װען א נריננ נעמיט צו האב;. ערשטער ייר און אפשר, אפשר האבן זיי די װענן נאר אויםגעשפאנט צוריקץ מאטע שטשערב אויכנעשפאנט — אבער װער קען װיםן אין א װאסער שטאט אין מערב? דעדװ״צ אבער שטייען די פענםטער פוסט און אםן אינעם י װ־נט, און פונקט אזוי דער נרויסער טויער צאזט איכערטאנן, יידן. א טאנ, ביי נאכט איז זיכערער דער װעג — װעצ איך װייטער צויפן. ערשטער ייר װאם בעט איר זיך אזוי, אז אצ־ו איינם זענט איר דא שויז. א נ״ער רבי — רבי רוקט אייך א ביםצ, צאזט אויך א שנאפ טון א ביסצ שײן דרימער ײ ד םיאיז מ״ן ארט, שטופט זי, (האכפערש זיך) ״ח, נעמט אװעק די טריםהינע אישה, װארום — א פארבצאנדזש עט מיידצ (יבנזעלס ייד גו, באצד אויף דעם ײדנס, בארד אויף דער יידענעס זוד, קײעצכז פון דער מחצוקה, װערט פרייצעך ווי נאר עס װערבז ׳דנזיצ, זעגמ זי זיך אוי״ איר איט גוריק) מאטע שטשערב (טאפט האקטיק די דרויםךז״ם פון דער טיר. פיאצט זי אוי•״, א ׳דפאר פיטן קאפ און איז ׳גוין אינעווײניק). קוים, קוים, צאזט איבערטאנן א טאנ, ײדן- צאזט איבערטאגן. ע ר ש ט ע ר ײ ד אז אצ׳ז אײנס זענט איר שוין אין דרינען, ארויסװארפן קען מען נישט מער װאס זאגט איר נ״עס פון אויבן? ד ר י ט ע ר ײ ר מען קען נישט׳■ װער קען נישט? ע ר ש ט ע י י ד ע נ ע (אפװעזנד) רק ער קדיגט זיך, צאזט בעסער הערן א װארט מאטע שטשערב ערשט נעכטן אננעצאפן רא אהער אין שטעטצ, ד• נאסן פיכט — ד• שטובן אפ;, איך האכ א רויט פאפיר, שטייט אין אים פארשריב;: מאטע שטשערב, א נא־ — צופט אה״ם, צאזט אים צויפןן א•; א בצויער ש׳טעמפצ םון א רויט נעריכט, יװוײתע ײ ד ע נ ע טפו צו מינע שונאיםם קעפן ד ר י ט ע ר י י ר נא דיר אן אנשיקעניש, שטייט אין דער טיר און שרײט. או די נאנצע נאס היצעכט, דורכן פענפטעד הערמ מען אזש־ ע ר ש ט ע ר יי ד צאזט בעסער הערן א װארט. מאטע שטש־ערב נעכטן ב״נאכט מיט א הינטערגעםצ צויר א־ך אן, אין ־ער טרוקעניש־ צוייי איך ש־טיצ, בארװים, נאר א־ן דער כצאטע פאטשט דער טריט, ש־א. אין מארק ש־טייען ײענענער, די צאמטערנם ײאקצען