Literarishe bleter · 1929-04-19 · 16 (19.4.1929) · p. Seite 315

?י^די^די־^ע ב?עםער נזם. 16 (259) * זײם 3/5 ־ייז םלךי דאװיטש ס#צ.יז*?ע דר$סע אק עלף ןגי?דער ערעטע ײ רענ ע איז איך האאט ״יט ז״, און האב נ״פנ) קײז פאר־בא זיי ײיאן רעז שיםז און װארגן? זיי םוז; ראך זיי נראבז אוים א קבר, צייטי׳ש, ניבז רי פאר יעטאטעם דער טיעפחה. אט נייעטא נעדאבט, נײטט איצט נעדאבט, א,••■' ק־•; יגייב יידנס קאפ. טיי; טאז, םונאנרע־געיטיידט - דע־ םערטע־ טאג אין יטבעה נעבעך ערי״ט, איטיבט״נס- געזאנט — איז נעבעך אוטנעקוטע; אויז ק־ד״ע היעס ב״ס װענטא אין קיעװ, האב א־ך דאס עצטסטע יתוטא אוי■־ די הענט נענוטעז און צו יענעס װענטר צונעפירטי: נא זע — זאנ איך, סיזאא דיר בא״ב; א•; זכרון, פאר פרנסה, פאר דיר און פאר טיר. פאר אינז ארע. איז רערנעבן נעיבטאנע; א פאנקעאע איז טיטנעװ״נט ״•ט טיר ײאס זאא טעז פארט טו;, אז האנראעז ״אר טע; פא־ט נ״צט, אזא נעזעץ געקוטע;, פיז זאנראנ־צע עס געב־אבט, פו; נערטאניע, צ■ פ־ז יװ. (הויבצ ייך פאוציב אן מיצ אייננעהאדצענעב נעײיין צו יט־אנן אין קאפ, די גײמאסע םון 5נים פאייגייצ ייך א־ן נעײיין, ציע־ן רינעי• אנ״* די ריפן זזג-זגן יצטיל) ײצן ײד;, ׳עטײנערנע הערצעי זעען א ײדענע עקט זיך אין יזיעער ורעט קײן פרענ נייטט טץ: װו איז דייז יתוטא, װו — ווו, ווו איי ט״ז יתוטר, ווו איז עס טאקעך ווױ (בדייבני ייצן פא־היעיינעיש) ר ר י ט ע ר י י ד און א־ך טענה מיינם, א יאר טענה איך דאם זעאבע, יעפאר; זיך צוזאמע; װי די הע־יננ, אז ארץ איינם נעפינט טע;, אי; קערע.־, צ־ אי; יעטוב. בעסער ו־ארט טען א״נציקװייז געזעס; — יעדע יעטוב א טענט״ע יצװ־יטע יידענע נו יעכ;, א—בא טראגט א״ך טאקע אפ, אן א— ףערט ..)״• אןן, ״.״; ד ר י ט ע ר י י ר װאס הייםט? איך טיין דאך טאקע. װער איז דא אץ קערעד דער עײעטער דעײע;,■ צ ו ו ײ ט ע י ד ע נ ע יענעס שיקט ער און אריין דאסט ער אי; ד• הויז;. פ ע ר ם ע ר ע ס $ 3 ל $ ז ט אים&דט^ג; ו׳קעלער. צוכלע םינסמערגיהו. פון צײמ צו צייט שפארמ זיך אויף איבער־ גוואלם די מיר און נאך עמיצער קװעמזוט זיך ארײן. מען זיצט אויה דעי ערד, אויף קאסמגש און אויך *סמאמעס. מימ •סרער,, און *סמיל, •דפא״ט סען זיך צום אײנצילןן פארזופינװעבמ־פארהומויבמן פענסמערל. עש װארפמ א קארגע, גמיע װידערשײן. אלע פנימער און אלע הושים זענען געװענדעם אחיןי ערעטער ײד צ ו ו ײ ט ע ר י י ד דריסער י י ר ע ר •ט מ ע י י ד ע נ ע צ ו ו ײ ס ע ײ ד ע נ ע א פ א ר ב ל $ נ ד ז *ט ע ס בי ײ ד ל ט א ט ׳נ ׳ס ט ׳״ ע ר ב עיקטער יי ד און נײ, קלויב אוים, װעטע; דיהאםט צו גאויבן. א״נער זאנט — אן אויבנעטראכטע טעיצה, דעד העטמאן — ׳צויז ביי אאדי ישװארצע יאר ז״; ׳צטױואפוצער רייט יצוין אויף ז״ז פערד און ער, װאם איז ער דען נעײעזן? א חאװריאע מיט אאטפאםן רויטע. ה״נט פאמ; זיי דעם און טאמן א דריטן. או; טיר — קריכן נאר פון קערער נ״צט אדוים. װאם איז דער חיאזק? אעבעדיק באנראבן, אדער טװט?- צ ו ו ײ ט ע ר י י ד אט האםטו דיר א אטדןז אזא טעטפן קאפ װעט ׳עוין קיינטאא גארנ״סט װערן קאאר, װער נעדענקט דען נאך? — דעם העטטאן נאר? — דעם ערשטז; און דעם נדאן. דעם צװ״ט;. די װ״םע קוטען — זאנס טען א״ך. צו פא־טה נרייטן זיך די רויטע, די פערד שטייעז טאנ װי נאכט נע׳צפאנט, ײאםזשע דען הידזעעט דארט און בריקעט? דאם נעריכט משפט אויף א ײאגן, אונטער,די רעדער װארנט טען די געטשפטע