Literarishe bleter · 1929-04-05 · 14 (5.4.1929) · p. Seite 277

277 3"! 9?יםער&רישע כלעםער נ*ם. 14 (257) ני׳שט אױה האנדל, נאר אױף בדויט דאם אעבן צו דערהיזאטן און אעבעדיה װײטער צו דינען דער רעױאלוציע, און דיר ין״זעראעכע האזן־טאםעלינע — דער רע׳עט. טאטע יעטיעערב (װיד *וײעגעבן) םיר? פארװאס דע;? ערעטעי דויטאר״״ער פיענ נײטטן אז דער טאנן ײעט א בורטיטע טון — ײעםטו ישוין ײישן. אזוי איז דער באפעא ן און יטיםן װעט טען איינציסװייז, א יטאד די יןויאן , נוט נעציאט און א״נצייןײײז האט דער טויט זײ איבער — ציעריטט װעט יטיםן רער האז, זאא זיך וװדער צזנעװוינען צו דער בייום. דו ײעסט זיין דער צײייטער, דו דער דריטער, און איך — אז װײ צו אײך ציטערדייןע אעטעאעך — װעא אפיטר טוזן ז״ן דער אעצטער סוחר (הײזעריע, די װעינזעי נןוסען הײיטיגעדיין און נ״סש סער פון גאנצן וזארז) איך האב נאך, איך האב נאך, יטים נאך נישט, װארט נאך צו א רנע, א״ן רנע, א־ך האב נאך ן איך האב נאך ן (ײיםט דאם העמד אין יםטיעער עם יןוואלט אפיר א גרויםער, װ״םעי־, האײיןער און פעטער בויך) עריטטער רויטארט״ער נו, ברודערא, נעיטאסןן אדער דו יטיםט, אדער אויה ריר יטיםט טען, חיין דריטע זענען נייטטא אין דער צייט פון דער ארטיי פון ארט״ען ט א ט ע ׳ט ט ׳ט ע ר ב ודי ביקם געצו־ט, עארטטעט זיך אלעסאד מער און סער, די בייןם מיט אים, ווי א לעבעדיק אבר זיינם) איך ײעא ׳טיסן, איך װעא ׳טיםן, נאר נייטט איצט נאך, נאך ני׳טט איצט און נייטט אויפן בויך, זעט, װ■ ער יןײאאט װי ט״נ, די קויא ײעט טון א פאוך. װעט זיך אפ׳טאאגן פון זײן בויך, װעט ני׳טט אריין אינםיטן. ער׳טטער רויטארטייער ובאםט אים אן ביים קאלנער, הויבט אים אויף אין דער הויך און לאזט צוײק אראפ, ער פאלט געקויטימעט און םארחליגט ווי א םעיטל־חולעי זאק ) קײן דריטע זענען נייטטא, :אםן אדער דו שיפט, אדער אויך דיר װערט נעיטאםן. צום נעריכט װעט ער גיין, דעם איבעריקן ארדנוננס־פאראנראח נערעכט צו װערן, נאר געטיטפט איז ער איצטער שוין איבעריקער צײט־פאראוםט, נאר עדות טוזט איר זיין, חברים — שיםט 1 (דער פארהאנג מאםענטאן, ווי אויף קאמאנדא, צוזאמען םיט די הינטעד אים) (חמשר קוממ) ע ־ ־ט ט ע ר ר ו י ט א ר ט ײ ע ר אאץ איינם ב״ אונז אין די הענט, װעט ער זיך פארזינד־קן צװייטאא — װעט ער טיט צװײ טויטן ׳יעטארבן. איבער זיין אעבן — דאם געריכט! אבער א־בער זיין טויט — טירן א ננב יטטארבט אן הענט ב״ אונז, אן פ־ס אן אנטאויפער, און אן א צוננ — א א־ננער ער װייסט עם. א יא דו װייםט עם ברודערקע? כ ו ח ר קוקט זיך ני׳גט אום. פליקמ זעלבםטזיבער און יםװ״גנדיק דעם יםוך, -־יגט ארוים דאפ דינע פעקעלע מיט געלט) אט איז עם, צ״א איבער, אויב די קענםט אזא גוט נעאט נאר צ״אן — . צװײ אזעאכע יידייטע קעפ האט עס ד• װערט, :סעט זװ זיך) נוייטע א הונדערט. ביי טײן הייא־ק װארט, אז קענסט צוריקגעבן א ביסא, װעין ז״ן אײח טארגן פאר די קינדער ברויט — (זעקם הענט שטרעקן זיך זװם געלם, צװ״ פון דעם ערשטן רויטארםייער :עסען עם זיבער און זעלבסטפארשכענד־עך צו זיד, צוויי פון דעם צווייטן ױיטארמ״ער נעמען דרייען דעם יבוך אהין און אהער און צורייגן צוריק דאם אפגעפליקטע) ע ד ש ט ע ר ר ו י ט א ר ם יי ע ר און איצט, װי אפנערעדט, צ״כן איינסן סוחר ןנעסט זיך צום לויפן);ריטטער ר ו י ט א ר מ יי ע ר האאט! (םוחר צוריק צו דער וואנט צוגעמויערט) ב״ם יטיםן װעםטו נאך דא זיין, יטפעטער װעםטו אויפן. אז טיר װעאן אװעקג״ן ײעפט או־פן, האאטן ײעאן טיר ד־ך נישט ביי אונזער טאטושקע אין דער היים װעאן טיר דיך אאזן. חברים, זעט איר דען נייטט אן היטא, אז די יטעהן ״טט״ען נ״טט?! ס ו ח ר דײיט זיך אוים מיט דעם יוקן צו דער וואנט, זוםרעקט די הענט איבער איי אוים און יאסערט יידיש אין דער שטומער וואנט אײין. די א־ס״ער אלע פיר א מויער אקעגן אים) ערשטער רויטארטייער און איצט, בירנער, ד״ן פנים באװייז! דיין הינטער איז נארנישט שואדיק און װערט נישט געטשפט ארער ײיאםטו איין טויט םון הינטן און איינעם פון פארנט, װײא דיר קוטט א ראפאטער טויט? אײן טויט פארן האנדא טיט זאאץ, — דער האנרא קערט צו רער טאוכהן און טיט אעבנס פארדרעקטע — װער האט דעם האנדא פריי־ גענעכן?ן אויך דער קערט נאר צו רער מאוכה ן אבער ק״ן צײיי װעסטו נישט אױםהאאטן — װערט דיר א״ן טויט נעשענקטן (גייט צו צו אים און קערט אים אום) און איצט זײ אן עדות, אז טיר ט״אן רא נערעכט, ײעםט אין היטא אפנעבן א נרוס דיין נאט םון אונז. די ריכטער צו טויזנט,