Literarishe bleter · 1929-04-05 · 14 (5.4.1929) · p. Seite 276

זײס 276 *?יםזזר>>ר'שזז ב^ססזנר נזס. 14 (257) נ״שונע, העררט, גאנצע, נרױסע דערפער מ׳עונע, טיט די ײײבער, טיט די קינדער און סיט די אאטע לייט, (די רויפארמייער קומען צוריק ארזין) ערשטער רויטארטײער אין נאסען פון דער רעײאאוציע, פאר איר ניציין און *יר געדײען. האבן טיר באשראסן אײניק און אין דרײען דאס אעבן דיר צורירצונעבן ן אבער װיי ײעט זײן צו דיר, װען דו ײעסט װידער ײערן א טאשעניק. דאס נעלט אבער ײעט טען פריער זען , װער װײסט, צ• סיאיז דײן אעבן װערט? נאויבן אויןי ד״ן װארט — ה״םט אן אידיאט צו זײן . (מימ אן אויםגק-מרעקמעד האנמ) דא נע?ט, אי1 (מים א פנים־באוועגונג צו דעד ביקס) איר שטיצשװײנן צאאט. ם ו ח ר װארפט אװעק די ביקםן אויה א רנע, פאר טיין נעלט טענ איך אויך א טאי נישט נאויבן. ר ערשטער רויטארסײער ײעטען נישט גאויבן? אײזיקער הונטן סאידאטן פון דער רויטער ארטײ? ס ו ח ר ה״סט עם, אז אין נאטען פון דער רעײאאוציע?? ערשטער רויטארטײער אײנדײטיק איז דער הײאיקער קאאננ פון דעס װארט: אין נאטען פון דער רעײאלוציען םוחר ניב די שיך טײנע, בירגערן (צווייםער רויפארסייער דערדאנגם זיי פון א פאדבונדענעם פעקל ארוים. עס האט געהאנגען, מיפ הויזנפרעגער צוזאמענגעבונדן, אויף זײן לינקער האנם) דרײ ארוים דײן טעםער. (דריפער רויטארמ״ער דערלאנגט עם אים פון דער ביקם אראפ. ער פארנעמפ זיך אפצו׳נינדן די זוגלן) ערשטער רויטארטײער װי יאננ הארםטו עס דארט? אפשר האט עס שוין נישט טער די שיך די ײערט? סוחר אויב טײן לעבן — די שיך אװדאי, סהורות צו שאצן איז טײן פאך, ברודער 1 ערשטער רויטארמײער דײן סחורה, דײן יאטקע, שאצםטו זי איבער — (דריי רויםארםייער לאכן שארף, די איבעריקע שווייגן יטארף) צ װ ײ ט ע ר ר ו י ט א ר מ ײ ע ר א יספיצא אזא, װיל אונז קײן נאנצע שיך נישט איבערלאזן -- בארויבט די רויטע ארט״. קויס כאפט זי נאר א שפרונג — איז אוים. טען דארף א־ס פריער ל״דיק טאכן אט דעס הונט, א סוד — ארוים מיט א־ס, אײן רנע שפעטער װעט שוין זײן צו שפעט אויף אײביק. צום ײענטל איז קײנטאצ נישט צו שפעט, און ײענטלעך זענען דא, צו פ־ר אין יעדן הויז- און קויאן, צו זיבן אין א יעדן נוטן זעלנערם ביקס- באפער: קורצער, געהײטער ראטן און דו (צו מאבע שטשערב) ווייכער האז, שטייכמ און היטסט זײן קאפ פונקט װי דיינעפן (גייען זאלבעדריט אויף לינקפ. מען זעט זיי קוים אין געה״מען שמועם ענג צוזאמענגערוקט) ם ו חר (געפטיקולירפ שטיל, ענערגיש און א״לנדיק) הער טיך, פאלג מיך, חבר בירנער, ברודער, יאז אנטלויפן, אנטלויף צוזאטען, טײן סו־ איז שוין דא, דײגער װעט נאך קוטע;, איך קען דעם װענ, דער טארגן װעט א היפשע שעה גאך פינםטער זײ;, די ערעקטריע שמײט, נעם מיט די ביקם, נעאט האב איך, װעט מען קויפן נאך אײנע, מיר װעיצן גײן און אנדערע צום װענטל שטעל;, דער עיקר די ביקס, די ביקס, צען שריט פון זײ קום אײעק צען שריט, (םיט לעצטער, טשוגעגער הינפערליםט) קום צו מיר א הײס, די דריטע נאס, א װאריס א־בערבעט, א הײםער טאלצײט און מײן װײב, א ױננע און א ה״םע. ײעסט זי האבן א פאר טענ, װעסט ליגן און שלאפן, ביזט דאך נאך ױננ — טאטע שטשערב (פרעמד און מיט שרעק) אבער אויף דיין קאפ הענגט דאך די שטדאף פון דער הײליקער רעײאלוציע, דו ביזט טיסט אויף דעם אקער פון דער נ״ער צײט, אין דײן װ״טערלעבן האט דאם נעריכט נעזען א געפאר — (מיט װאקםנדיקער שרעק כאפט ער אן דעם םוהר ביי דער האנט און דערדריקט זי אים מםש) ד ע ר ם ו ה ר (פארשטאפט זיך די אויערן מיט די הענט) א רגע פארן טויט װעל איך נאך מויב װערן דערפון, נאר, נאר, נארן טיט א שלעכטן טענטש איז בעסער װי טיט א נאר, א שלעכטן קען טען אונטערקױפן, אבער בײ א נאר ביזטו פארפאלן, װעםט נישט אנטלויפן — נו, טיט זאלץ האב איך נעהאנדלט, מיט זאלץ, פארשטײםט, מיט זאלץ, גאנצע דערפער מיט זאלץ פארזארנט, זײ ײאלטן אויסגעפנרט, משונע נעװארן אן זאלץ —