Literarishe bleter · 1929-04-05 · 14 (5.4.1929) · p. Seite 274

7'1370 ]}!'■ש37 13703373 013. 14 (257) 7ײס 174? ברידער, איך פרענ אײך נישט פון װע?כן?אנד איר קוטט א,־ז װאם פאר א צשון איר רעדט, די גאנצע ערד איז אײן מאכוע. אויך אאע עררן װאקסט דאם ברויט און איע דארפן עם עםן צו זעט, אײן מאםע זון זיננט פון אויבן אראפ, אײן טאנ איז פאר אצע, און םיאיז פאר א?ע אצינדערט די נרויםע ׳טעהן װער קענן אונז איז, װעט באצד זײן ׳םטויב אונטער אונזער אצעמענס פיסן ברידער, זײט װאכעדיק, װער קען דען זײן טויב, װער קען דען זײן בצינד, װען עם ׳םטײמ אויף דער ריז, די גרויםע און אײניקע האנט פון דער װעצטן ׳טטייט יעדן פרימארגן איבער די דעכער, אזוי װי א רויטע ריזן-פויסט, אונזער פרימארג;, אונזער זון, און העכער נײט זי, אצ׳ז העכערן מיט אונז דער רעװאצוציאנער, הײציק איז דאם נעװער, װאם ער נעמט איצט פון אונזער האנטן ארמײ פון ארמ״ען איז אונזער נאמע;, טויט פון באדריקער איז אונזער נאמען, און גהיק פון דער װעצט די פרוכט — (קלאפט מיט דעם געווער אין די לעבערדיקע, מאנצנדיקע ברעםער סון דער נריק) פארפלוכט- זענט איר טויט, קאמעראדן?ן \ צילט דאם געוועד אויך ז״ י אדער דאירו* מען אײך װעקן פון שצאך?ן עערשטער קריגםנעפאננענער מיר הערן, מיר װיצן באנעמען, מיר הערן דאם ערשטע מא?, אװדאי װעצן מיר נישט זײן פון די?עצטע. (בלייבט זיצן) צװייטער קריגםגעפאננענע ר ני׳טט דער ערשטער םיט װערטער פון ברויט אויח די?יפן, נאר דו ביפג דער לעצטער אװדאי דער?עצטער אויף טויזנט װערטער כאטש אײן קריש ברויט ניב צו זען. איז נישט הײנט, איז מארנן, מען װעט םיט דיר נײן. (בלייבם זיגן) דריטער קריגםנעפאנגענער (יכטרעקט אוים גודר״טע פיס) פון די רעשטצעך בין איך, א מענש פון די רעשטצעך , שטעצ םיך אויח די םיס, װעצ איך נײן מיט דיר, חבר. מאטע שטשערב (איז די גאנצע צ״ט געשטאנען אין ווארטלאזער אנטציקונג. ווי אעבא:) זענט איר טויט, קאםעראדן, אדער דארף מען אײך װעקן פון שצאף? ערשטער רוימארמײער (מיט א עפ״ אפ) מאטע שטשערב (מאגנעטיש צוגעצויגן *ו אים גייט אים נאך) אדער דארף מען אײך װעקן פון שצאף? — י (די דריי קריגםגעפאנגענע מאבן *וילע באוועגונגען, דער סארהאנג *אלם אומװיליק און םים קורצע *ויזעם.) צװײטער קריגסגעפאנגענער דו ביזט מיר דער ריכטיקער מענטש צו דעם נײעם מין מיציטער. נאר אײנם איז מיר נישט קצאד, אז דאם מו־צ ז־נגט מיט זיבעצ־ק צשונות, מיט װיפצ קויצן שיסט זײער געװעתי מאטע שטשערב רעד נישט אזוי און צעםטער נישטן װער רעדט פון שיס;? א מיציטער פון װים;. װיסן איז די גרעםטע מאכטן איז געשטאנען בפירוש פיט גרויפן שריפט אויף די װענט בײ אונז אין פארײן. דריטער קרינםנעפאנגענער אפשר — אפשר װען געזונט װאצט נאר נעםטאיעט. אפשר װעט דאם נײע חײצ עפענען א נײ שפימאצ, װאצט איך אויך געװען א בעצן אויף א בעט. אבי נעזונט, אביסעט׳םקע געזונט אהער, װער א־ך אויך א פרײער אין דעם נײעם מיציטער. ערשטער רויטארפײער קומט אריין. ריזנגעשטאלמי רוםיש טעלער־היטל אויף אן אויער לינקס. אויפן היטל רוימע שלייף, כוואטסקע, װי א פויערישער התן־סיםן, אג־ געטון. סאלוטירט מיט דער ביקס. בלייבט שט״ן אין אבמונג־שמעלונג, ביקם ב״ *ים. טאװארישטשין גענאםעןן קאמעראדאםן טאװאזשישען הברים! א י ך רעד צו אײך, א זון פון דער װאצגע, א ק־נד פון דער רוםישער ערד, זי איז א שװעםטער פון אצע ערדן, און אױ א מאמע צו אצע פעצקער, איך קום צו אײך אין נאמען פון דער ארמײ פון א םרײער, ארםײ פון א־נטערנאציאנאצ, מיר צײגן א פעצקער־פונדאמענט צו א נײ רעניפענט, דער נומער איז טויזנט אײנם, רעגימענט פון דער װעצט, מיר װעצן צעברעכן די אײזערנע װענט, װאם שטײען צװישן פאצק און פאצק און שמײען צװישן צאנד און צאנדן צװישן אײן מענטשצעך הארץ און א צװײטן האר׳ן נישטא קײן װאנטן איך בין א םאצדאט פון דער צעצטער ארמײ, ארמײ פון אצע ארבעטער־הענט, װער א מענטשצעך הארץ — מ־ט אונזן װער אן ארבעטערם הענט — מיט אונװ אונזערער א בראט, א רעװאצוציאנער, אין דער רעכטער האנט דאם געװער — אין דער צינקער איז דער האמער, אין אט דער שטאצענער צװאננ, אין אט דער שרעקצעכער קצאמער װעצן מיר האצטן די װעצט — א צונציטן אײזן־שטיק — און שמידן מיט אומנציק־קצעפ אין איר נצייב