Literarishe bleter · 1929-03-29 · 13 (29.3.1929) · p. Seite 256

זײם 256 7?יסעדזןדי׳שע בלעםער נ1ם. 13 (256) נרינבערג הן>ט א צוק נעטון מיט בײדע הויקערי5עך. — זײ נישט משונע װאװעק איז אװעקנעגאננע;, נאר צוקומענדיק צו ברוידעם זוײםן הויז, װאם שםעקט מיט םרי׳טע רעםאנט־םארבן, האט ער װירער חרטה געקראנן. ער האט דערזעען דאס נײע ניקלנע שידד- ברעטא בײ דער טיר, דעם נײעם פאטעפא;, װאס א ױננער שײגעץ ־- װאשט דארט אין הויף, און די פאר קקאפטער הארץ, װאכ טריקענען זיך דארט מיט פארמיהמהדיקע נבירישע רויקײט•; ער האט דארט א װײיע ארומנעבגאנרזשעט ארום הוױ־ און ארום גארטן און האט פיוצים דערפירט א באדערפעניש אויפצוזוכן לײברען און ארקען און א פרענ נעבן, צי דאאיז נישט נעשען עפעם א טעות — נעשיקט זיך? װאם האבן איצט ננידים צו טון אין דער ארנאני־ זאציע? 1 איצט איז ער בשקום אריבער די פושקין-גאם און זיך נע־ ׳עארט םיט אונטערשטע ארעמע גאס;, װו פון יעדער פענסטער קוקט ארוים טיפע, ׳עטומע זארג, וװ טאג און נאכט װערט אויןש קײן רנע ניש טאויםנעקאשן דער בײזער פאריבקי אויח די נײע באקעבאטים. אין אײנער פון אט די נאםן, װאס נקיט׳שן זיך בארג־אראפ האט זיך פון װײטנם געזעען די אויםנעקרומטע ׳שט׳וב, י װו עס נעפינט זיך די ביבקיאטעק. ארום דער קרומער שטוב האב;, װי תמיד אום ױם־ טוב, זיך געפקאנטרמ א פאר צענדקיק ױננע מענטשן אין שװארצע און אין העקע העמז־רעך. פון װײטנם האבן זײ איםנעזעען, װי א נרופע פארזארנטע ארבעטםקאזע, װאם שקאיען זיך ארום נעבן דער טיר פון זײער בירזשע, כאטש די בירזשע איז שוין גאר נעשקאםן. און ארום און ארום האבן געקוקט אײםגעקקאפטע פענסטער, נעשטיקעװעטע און אינגאנצן נישט ארײננעשטעקטע שויבן, אויםנעריםענע טירן און נאך פיק, פיק אנדערע סימנים — סימנים פון גאסן, דורך װעקכע עס האבן זיך, װי אויפן אקעננדיקן םאװיעטישן ברעג, דורכגעטראנן מקחמה און בירנער־קרינ, נאר פון ראנען זענען זײ אװעק אן א ״זײ־נעזונט״ און נישט נעקאזט קײן אײן טראפן, װאם זאק אפםרישן און באנייען. םארלאג ,סרןן ■ קולס*, לןןדזש שױן דערשינען: האפיטאיד־י פון קארל־^מארקס א קוצ־ ננסאדבןם דורך פ םעהריגנ אין ר. לוקסעמנורנ 40 ז״םן ■יייז 60 ניאשן ד. כ $ ר ןן 3 י ן דער קאמף פאר װעיד־ט ־ ד־זעגעמאניע ןרשםע־ ם״ל: װעלם־נןשןכםן םין םארכינרוננ םים נן*נר*סין (ווין םןקםם 23 צ״כנוונןןז 96 ז״טן םד״ז 2,50 נילדן אינגיבן דןרשינם: ,פראלעטארישע דיכטער״ די אױסנןװילטן שסםוננען *ון בראניעװסקי, סםאנדע װאנדירסקי *דיש ש. ל. שנ״דןרםאן• או באקוםען אין אלן כיכהאנדלמנןן דױםם-בארקױף כיבאנדלונג 11 ססס1װ21 ,*1.64 ״9>1ב(וו5>1. םארלאג ב. קל ע צ ק י ן, ו ו א ר ש ע פ. ד־ןײלפערין ערשטע טריט פר*ס**םאםי* 8ארן *װז*ן י*רן-י*• פי■ 8יי ארינינעי* *״נניננען סרײז 2,50 גילדן — צוריק מיט א האקבע שעה, װען ער, װאװעק, איז ארײננעקומען נעמען קיטעראטור אויף צו פארשפרײט;, האט ער נרינבערגן — א האקב־קקאפטערריקן הויקערק — װי תמיד אין דער צײט, גע־ מראפן אײנעם אקײן בײ דער ארבעט אין זײן שמוציקן און קקײ־ נעם באקטעריאקאגישן קאבינעטק. די םארהענגנעך זענען אויף די פענםטער נעװען אראפגעקאזט. נרינבערג האט נעקקויצעט אין נרא־ נירמע נקעזקעך פארשײדענע אנאקיז־שטאם;, געשטופט אין די נקעז־ יעך םארשײדענע טראקיםקעך, נעאטעםט שװער און קורץ איבער די צװײ הויקערס, װאם דריקן זײנע קוננען םון אונמן און פון פארנט, און דאך װי זײן שטײגער איז, נערעדט צעצוינן־זינגענדיק און װיצקדיק, װי אין םיטן א פרײקעך טענצק: — שוין װאװעק.. או־ס כקה װידער א מויד... פוז הײנט װעםטו באקומען ״קיטעראטור״ נישט בײ םיר, נאר בײ א־פ... בײ אט דעם יחיאק ברוידע;, װאם איז נישט קאננ נעקומען פון מאםקװע.. סיהײסט: די נאנצע פארבינדוננ װעט שוין פון הײנט אן גײן ני׳סט דורך מיך, נור דורך אים... המ? װאס האסטו זיך אזוי פארטראכט, װאװעק? — פארװאם?־ . — באקומען אן אינםטרוקציע, קעצעקזג — םון װאנעט? — פון ״רארט״, נארעקע, פון װאנעט באקומט מען אינםטרוק־ צ־עם? -- איר קאכט? — פארװאם קאך איך? — ער איז דאך םון די ײדישע ברוידעם... — איז װאס? — נרינבערנ האט מיט א צוזאמענגעצוינן אויגק נעקוקט אקענן דער שײן אינפ אנאייז-שטאר, װאס ער קקוי־ צעט,— קענסטו נישט אויםמאק, א נניד זאק זיין םיט אונז? — איר קאכט... — םימ יאשטשערקעם, קעצעקע... נײן, זאנט דעם אםת. — זאג א־ך ריר: גײ אריבער צו יחיאק ברוידע. — װײםט, װו ער װוינט? — בײם טײך אין דער װײםער שטוב, װו עם האט פריהער געװוינט מנשה ברוידע. װעםט אנקקיננען און װעסט זאגן; ״פון נרינבערנ;״, װעט ער דיר געבן צװײ פעקעקעך. אײן פעקעקע װעפטו אפנעבן קײבקען און דאם צװײטע ארקען, זײ װעק בײדע זיך ארומ־ דר״ען בײטאנ צװישן די ארבעטער נעבן דער ביבקיאטעק. װאװעק איז געשטאנען טאמעװאטע, װי א קינד, נעקקאפט םיט א פיננער איבער די קים;, װאם זענען אנגעשטעקט װי אויף א פײף צו טון; — חבר נרינבערנ... — װאם איז, קעצעקע? — און װאס װעט איר איצט טון? — איך?׳ װאס זאק איך טון? איך האב נישט קײן ארבעט. איך װעק זיך פרװון אריבערכאפן אהינצו. — צוריק אויף יענער זײט? — אמ, אט, אט._ װי דאם הארץ זאנט דיר... און נרינבערנ האט גענומען שטארקער קמיצען אין גראנירטן נקעזק. זײנע בײדע הויקערם האבן פון פארנט און םון אונטן זיך אויפנעהויבן און איננאנצן װי אײננעשמננע; זײן קקײנעם קאפ. װאװעק האט זיך נעקאזמ אװעקנײען און האט זיך באקד אומגעקערט צוריק; — חבר נרינבערג.. — נו? — איכיק נ׳ש׳ט נײן צו אים.