Literarishe bleter · 1929-03-29 · 13 (29.3.1929) · p. Seite 254

זײס 254 * נום. 13 (256) .?יעעדיעדי־עע בלנזסננר ב ר 1 י ד ע ס ד ך ד בברגננלסגזן ד י א מ א ל י ל ע איך דיר בח־טבי אפ־כר װעסטו זיך באטראכט; או; אינז נישצ אכטו; רעדדאזיק; גרוים; בזױ;. ואב רא תיעטע, ואב תעכװד בנורדך, װארוב איך קא; דאך ד״; עקיטנות פון תטיד, איז זײ װיפ;, אז דאס איז ראפ רעצטע טאל• װאס איך ׳ערײב דיר, און טער װיק םיר דיך כ״עט קענע; או; װיפ; פון דיר, צ• דו יעבסט, צי דו ביזט כעיטטארב;. תבא עריך קרלת אב ואב פון טאטע־טאטע, װאס פאר׳טערט ד־ך וקרית אח, זאק אוי־ דיר קוטע; די קררות א•; קבר א־וד ױב כורדת בו, זאר פאריעארטן װערן דער טאנ, װאס ביזט נעבויר; נעװאר;. ונב זײ װים;, אז איך האב אוכטערנעצוינ; רעב רעצט; היעבון פו; ארע נערטער, װאס דו האםט אנגעכוטע;, או; כאט״ט דו האסט די רעצטע צװײ יאר קײ; אײנטאר ני׳שט גע- ייעדיב;• טע; זאר דיר ־עיק; נערט, האםטו דאך יסוי; ז״עד װייניק, ובא׳בד אתה עולך עטי בקרי, א־ אכ־ הורך עטך טחטת קרי, ײי רו טוסט טיט פיר, אזוי טו א־ך טיט דיר, או; א־ך װיר טער טיט ד־ר קײן יטותפות נ־׳עט האבן און האב דיר אויםנעטײרט דײן באזונדער; נעבריבענעם חלק, דײנו, צו דיר קער ׳עוין רק דאב קרײכע הויז אוי־ בראנסקע, אי; װערכן עס װוינט די טוטע עטי א•; די טוטע עטק װאס האט ארענדירט דאם הויז כאך ב״ס טאט; ע״ה• איז נעבעך ארעב און ארט, ׳עוי; ראננ אריבער עטרעכע או; ז־בעציק, או; זי צארט ׳שוי; נישט כטה י#*ר; די ארענדע, או; א־ך ה*זב קײן הארץ נייעט צו טאכען בײ איר, װנם די הכנםה, ײאס זי האט טהדרײ אונטער׳עטע קרײט;, איז זײער א קל״נע און טראנט א*ר קויב ארײן צו לעב; בדחקות, און אויב דו װירםט, טא כעם און װארף זי ארוים אויך רער ערטער פו; אט דעב הויז דײנעם, רק ידי רא תהיה בו, או; כאר מיך ז$רסטו דערצו נישט טישן, כי מחקתי אותך פרבי• איך האב דיר ןזפנעטעקט אויף אײ־ ביק פו; מיין הארצ;. טטני מי שהיה אחיך טנשה ברוידע״. אין די פקחםה-יארן: מיט די בדוידעם, טיט זײערע פארטעננם װארפט, װי אין אין א קדחית. זײערע אויגן צערויפ; זיך פון פירדערדיקן האכדר טיט ׳עטייננדיק ־קרות. אײניקע ־רוידעם ״האצן״, װי נריקרעכע קארטן-שפילער, ריקװידירן נעשעפט;, םארקויפן אויס נכםים, שטןופן אין די פײער־קא־ סעס טויכזטער. די רירעװדיקסטע פו; זײ: זײ שטעקן שוין אץ יםװעדן, ריפער; פון דארט פאר רער טרחטהי קריכן אי; די מיריאכען■ די אפנעיעטאנעכסטע פו; זײ; זײ זיצן אין די ערשטע טרחכװז־'$ח מיט פאררײגטע הענט, עסן ״דזןזם טזומנע קערבר״, זיפצ; טיט פרומע פניטער, װי נרויםע •־א-שמים, האב; טורא זיך אנר־רן אין ״הײנטיקע נעישעפט;״, װי אין פייער, זאנ; אויױ ארערייײ הײנטיקע טוצרחים: — אײסעך!... םיאיז װערמ א דרײער... םיאיז פיױ-פוף-פאף.־: טיאיז נעקוטע; פו; װינט און םיװעט אײעק מיטן װינט צװישן די אפנעיבטאנענע ברוידעם ט־ײרט זיך אוים דער רויטירעכער טניעה־ פו; דרוים; קוטט אויס: אויך ער האט מורא ױך צורירן צו די ״הײנטיקע נעשעפט;״, — אזוי זאנ; טאקע צו א־ס צעטדאגענע טעקרעדס, בעת ער יבטערםי זײ $פ א־ז נאס, נ״ענדיק מיט; טרית און תפירן דאײנען: — זאנט ־עב אטת רבי טכיטזז, ײאס פרענט איר זיך אזוי (םיױ). געװע; זייכע; נאך א סך, א סך בדױו טיט פאריבר, ט־ט יעטראה-,־•■־ און טיט חיבביכות-בריװ, אויח װערכע רעד ױננע־ער ב־ורע־ האט כ־׳עטי נעעכטפערט. און אט אױ דעד רעצטעד פ•; אט די בריװ; ״ראח• ה־קר הטיעכיר או; א. װ. אחר ר־יעת יטרוטך חטוב אודיעך. יטבן טחתנינו טענדר יטײנ- בע־נ, דעד ױכגערער ברודער יעי יע״ב כאאום יצה־א פדעדסטאוװטער טכטח פי־טע־ אװ כ״עט ראכג נעװעז בטחכנו או; האט ט־ך :ע- פרעגט, צ• א־ך חאב כ״םט געהערט פון דיר קיין כײעס. איך האב א־ם געזאגטי: כיי;, א־ך תאב גארכ״טט ניעיט געהערט. ואז אטד רי: ״או; א־ך האב יא געהערט כ״עס״. או; ער האט טיר דערצ״רט• אז ר■ דד״סט װך כאך איץ א־ום עב סאצ-אײסטים והופיף כזה הר״טוז: ״עס װעט א״ך א־נניכ; קוטען טזר-טוב״, װא־ום ער חאט נעהערט, אז דו שפירסט ״טוי; ראכנ א ײבע טיט אײנער א בתורה נינזבורנ, ••אס כישט ארע װײסן אפימ. װי אזוי איז א־ר ר־כטיקער נאטען א•; װאס ער כר ״חפכארקעפ״ רופט טען זי טיט; נאטען ״טאכי די ׳עװארצע״ ארער ״טאכ• ר• •טײכע״ און רער ע־ק־ אז ר• קר״בבט זיך א־נגיב; ט־ט א-ר חתוכה האי;. װחי כא״ב־ ׳עטעתי זאת טפװ, ראכ א־ך נעטראכט אפצװו״ט; רי ר־פ; א•; דיר טע־ קײנטאר נייעט שרייב;, ערעהי• א-ך האכ נא ■ ק״כטאר ק••; ירורער נישט נעהאט, כאר זונתי חיהרע איז כי״־.; נעיצראפן א גאכצע כאכט אין האט נעזאגט• אז ז• װעט עס הײרה כ״עט א־בערט־אג; א•; אז זי װעט אװעק א•; רער ײעלט אר־ין פו; אט -ער יצטאט, ײו אלע ײעח װיס; איר בזױ;, און אויױ טא־נן איז זי דעב נאכצ; א־כרערפרי גערענ; א•; בעט טיט א פא־כ־נדעכעב קאפ או; ט־ט קאטפ־עסן ער הארצ; האב נעטוזט ארויסרופ; ע״י טעיע- פאן את רודתי עטיר ■את יע״כ סאכ״ או; אז זײ זענעז נעקוטע;, א-ז ע־״בט רעטארט נעװא־; ב״ טיר א•; יעטוב די רעכטע חתונה, כ• די טוטע עטר האט כארי נעטאכט א•; יבטאטי א חקידה-ירר״עה און האט זיך רערוווסט, פו; וואס א ני־עריקער ט״בפהה יעטאפט ר• ראז־קע טאכי הכ״י או; אז זי האט זיך ראס דערײוםט, האט זי ז*ך נעבעך א•••־ רער עיטע־ געקראפט טיט ב״דע קוראקעפ אין יאפ און האט כ״ ט־ר א•; יטטוב נעװ״נט צעקה גדורה וטרה או; געיעארטן א•־ ערטע.־, װאב זי האט רערלעבט רחרפח כזו ורהדפת כר הטיעפחח, או; זי האט געזאנט, אז טע; רא־־ גייע; אויפן ב־ת- עחב צוב טאט; או; צו רער טאטע; ע״ה או; ר״ס; זײעדע קבריב או; שרײע; א•; בעט;, זײ זאר;זיך טיען און זאק נ״עט דערראזן צו אזא חרפח און אזא ׳טאכר ונם יע״ב סאכי ׳עײנכעדנ, וואב ז• א־ז ״״•.־•; טככ־ ־עסטאקראטקע האט אװך נעזאנט, אז א־ר א־ז א בזוי- כזױ; פאר כערה כאא־ב ׳ע״נכערג. או; אז ז־ װעט זיך ׳עעטע; צו קוק; א־ב א•; ר־ אויג;. רכ; איכי חיע עא כבורי א•; האכ כײ זיך נעפ־עריט ד•■־ כאך א״כטאל אכיערײכ;: אפיעד װײסטו ני״בט פ•; וואכ פא־ א כחת-רדגא טאני הנ״ל יעטאטט, טא זײ וויס;, אז טצ־ אכיח א• א•■־ ז״דע נעווע; אונטע־-חז; אץ קאיאדאיעער ׳עכײרע־׳עער •ע.יר א.ץ טצ־ אטה איז איר זײרע געװען א פערצ;- טאכער בסעראקע, ר״נו, ער פרענט ארוטניץ אייער די דערפער אײפקויפע; אצי הנו״ב ארטע צע־יפעכע פערצן. א גאנצ; זוטער פרעגט ער בײ ז־ך אץ רער ה״ב ראטע; אץ ׳עט״קעװע; די פערצ; אץ א גאכצ; ײינטער פרענט ער פארקויפ; רי דאזיקע פערצן אויה ר• יריריב. א־עטע נו״ב ולטאיראװאכיעס דארט;. כל זאת יערײב