Literarishe bleter · 1929-03-22 · 12 (22.3.1929) · p. Seite 234

?'170ר$רי1-27 בל 11/017 017. 12 (255) זײם 234 ,דעם גום פיט רויטן סם אהער, א ביןןער שײן איז דורכגעפלויגן. סון •ווז װואהיןז איך ודים נישס םער. װער רעדט אאינד אין םירז צי רעדט א קינד םיס װינם-געקושסע הןןר, עי רעדט א זקן, װןןם ער טרןןגס געהויקערס זײנע אבעיק יןןרז איך װײם עס נישט, נןןר װןזם איך הער, איז אזוי ליכטיק. אזוי קלןר, װי קלןןר ם׳איז רער שליאך, װןןם םירט עום סונקעלן טויער םונם טויט. דער װעג איז װײם, דןןס בלום איז רוים, װןןם נןןך בו אלדי שװארצע יןןר. װער הןןט אעינד מײן האנט בארירםז די שעה םין תשובד, און געבעט, ם־ין הארץ קלאםס שארף, ס׳שפירס אױף זיך דאס שםרעננע אויג סין דער אײניקײס. און אונטער םײנע םיס גײט דורך א קנויל סין זין און שטויב — די ערד, א בליץ םלאמט אויף!.. און ליכסיק װערט, און םינסטער װערט, גןןם. מײן גןןט, װןןס הןןםטו מיך םארלןןזסו מ א נ ג ע ד א רוחן דעם טרויער אין טאטנם םרןןסאטן, א רוחן דעם אוםעט אין זײן םאמעם םאמען. לחײם! לןןםיר טרינקען און זינגען נוזאמען! װײל הײליק איז, װאס םיר סוען, געקושטע פון שכינה, אין אינזערע מעשים זענען טיםע םודות דרינען. װער װײם, װאס ס־איז א גערעסערע תסילה. א תקועה אין שול — בי גלעטן א קןןבילע. בו אלדי רוחות םיט גלערלײ יחוס. מיט םנןןבישע פרןןטעםטן אין גולםדיקן םםוכות, בי זענען םיר נישס הארן סין אינזער דןןליע און לאכן נישט הילכיקער װי הערש םין אםםראםאליעז און סרויערן םיר נישט סרויעריקער םין װישניבער ניגון, ס ר קענען ןןנער אינזער בער םארוױגן. װײל םיר זענען געקושםע סון שכינה. װײל םיר גלויבן נןןך אק בלעסער גרינע, װיינ*, 7 םזמ-ץ 1929. םלאטערט לבנה איבער אלע םענסםער, איבער קינדער־קעפ, איבער נאכם־געשפענםטער. שםײכלען בײם שײן םונם װײםן ברויס די קינדער און שסארבן א גרינגן סויט. םארברענט לבנה אץ טײך אירע שטראלן, לבנה, װאס קען םונם היםל נישט סאלן, שםײען םאםעם אײף שװעלן געבויגן אץ בעריסענע שאלן, מים םארלןןשענע אויגן, און זעבן זיך שבעה נןןך א ױנגן טויט און זעבן זיך שבעה נןןכן ברויט. א ו י ף טונקעלע ט ד ע פ איך גײ ארויף די סונקעלע טרעפ, און אוםבאשסימס שװיםס סיר אקענן א קראנקער לאך, א קינד־געװײן און טריס םון םיטן-נאכט און רענן, און שװער און אוםגעלוםפערט לײגן די שןןםנס זיך םאר מײנע םיס, און םײנע אויגן װערן שװער. ב 72 ר ה א ר א ןו '״ן א י צ יי ק הןןסס םיר געבראכס דאם לאנד, װןןם איז זאס און זוניק, װו םאמע-םאםעלינע1;. װאס םאלט הײם םון טריניק, װו זםדלעך גןןד פעסע זענען סרוםע תחינות, װו פאפריקע2) ברענם דעם גיםען, און ס׳לעשן איס םאסלינעס. אך לאנג שוין נישט געהערס קײן זיםע דאינע3), נישט סרײבן געסליקט פון שטאק-גרויםע אזוינע. װען הןןם םיר געשפילס א ביגײנער־קאפעליע: ,אך דראגודא, םולס מי ע ידאר, שי םולט םי ע זשעלע:'4 אך לאנג נישם געטרונקען םון שמאלע העלזלעך בײקע6), שוין לאנג נישט געהאלזט א װײם־האלזיקע כויקע*), שײן לאנג נישס דעם זײערן בלוטיקן װײן געקדושט, געװןןרן אינגאנבן םארליטװאקט, אינגאנבן םארײדישס. אײ, זינגזשע, איביק ,סרונזע װערדע, םרונזע לײטע״,), 1) § סין •*■סי־ידן״םע9, ריסיני99י 0*93. 2) § ג?0*ם*רס ג*יײרץ. נ) ריםכניס 6*9קס׳י9ײ. 4) סך, נעלינסס, ס׳איז סיד סר1י*ריק, ס׳סיס סיר כ*גנ. $) ססייסראײעסזװ■ כי*ןנ*ז. 6) ס היני9 — % פײד9,' ד) *נרינס כ״עסנר, כרײסנ נ9*ין*ר״, — 9ײס״םססיװ 8ין רז&נניסן 6ס9קס-םןסיװ.