Literarishe bleter · 1929-03-22 · 12 (22.3.1929) · p. Seite 233

9?'םער#ר'שט 3?עסער 2/ (155) זײס 233 פ א ל א ד ע הןןסטו דערקענס דעם נוים אין סױיער, הןןססי מײן נןןמען אויך דערקענט, דער בױם. װןןס שװײגם בײם זינםארנאננ, אויף מײנע װײט־געקרײבסע הענט. הער, די נאכם װארגט זיך מיט שןןטנס. מיס טוים, מים גלויבן און מיט סרוים אין װישט אראפ מיט שװארבן ןןטעם דעם ןןװנסשפיגל — גראז אין בוים. לעססער, סענטש פין װעגן, לעסטער! מײן צלם אין זײן לעבטער שעה. סיאיז דײן לעסטערינג א בײכן, אז ער איז דןן, אז איך בין דא. ד^דבםטיקע לאנדשאפט הארבסטיקע לאנדשאסם אײנזאם, טרויעריק, אין שײן. באלד װעט דער הײליקער בעל־שם טוב איבער דײן טונקעלער װיזיע גײן, אין דאס זילבערנע סײכל, װאס שלענגלס זיך שװער און םיד אין די קלײנע בעריןןוקע מיט איר שװאנענליד, און די רויטע לבנה. װןןס םיבערט שװער און ברענט. װעלן גרינגער אויסגײן אויף זײנע םרומע הענט. די באלאדע פוגם װײםן בדויט ק. מ**״ו*װס,י — * סיננה שטײען מאמעס א־ן צעריםענע שאלן אויף טינקעלע אװנטיקע שװעלן. גלײכע געזיכטער, םארלןןשענע םינגער. דרײבן אפאסשלען םין דעם הינגער. בינדט דער ןןװנט איבער זײערע קענ די לבנה ןןן. װי א ברויט א װײס. שםרעקן דער םאמעס םארלןןשענע הענט טרויעריק גום װײםן ברויס געװענרט: ״הײליק ברויט, םאל אין אינזער שויס, הײליק װײנן־ברויט, לײז אונז אוים: דער הינגער קנעט אין אונזערע בעטן םון אינזערע קינדער נאכט־סקעלעםןו ■ צ ח ק ס ן) נ נ ע ר ל י ד א ו \ מיסן־נאכטס א גרןןער בעטלער קוקס בי מיר ארײן אין שויב. קןן* — א םלןןנטער נאכס און וױנס. בארד — א פלןןנטער נאכס אין שםויב.־ קאליע אויגן, קןןפ אויף האנט שטיל. א ברום. א שפײ. א כראק: - כיהןןב םארםרונקען אין דער קרעםשםע אי דעם שטעקן. אי דעם זאק. פאר א גרןןשן רו אין װינקל, פאר א שטיקל קאזשע ברויט. װעל איך זינגען דיר םײן טרויער, װעל איך זינגען דיר םײן טוים, ״הײרא. בעטלער, לןןמיר קרײצן איצט די שעה םון םיטן־נאכט. ױן צופיםנם םון דעם צלם נןןר געזונגען און געלאכס. אלע װעגן, װעלכע בלןןנדזשען, ציען זיך צום צלם צו. אײנס צי יעזוס איז געקרײציקם, צי די נאכס, צי איך, צי דוו׳ שמײכלם שטיל און גרןן דער בעסלער בארד — א פלןןנטער נאכט און וױנס. לעשם דער װעכטער אוים די אויגן פונם בעטלעד, און םארשװינדס. כ׳פין דעד אױנט כ ב־ן דער ןןװנט אויםן קרײץ. לעםטער! נ־שט קני םאר מיר, דו מענסש סון װעג, דו הןןסס גענוג םארװןןם צו קניען אין דײנע נעכס, אין דײנע טעג. ״פילס דןןם בלוס םון זונםארגאנג אויף מײנע װײט־געקרײצטע הענט, האסטו דערקענט דעם זונםארגאנג, הןןסטו םײן נןןםען אויך דערקענט. שענק מיר דײן שמײכל םאר מײן מרויער, און װײסער גײ אװעק אין רוים, א יעדעס גרעזל הןןס זײן טרויער, א צלם שלןןסס אין יעדן בוים.