Literarishe bleter · 1929-03-08 · 10 (8.3.1929) · p. Seite 216

זײס 2/6?יסעדיעדי׳שע בלזנםטר נזס. (254) // — םיר האבן דא געהאט פענטשן םלעגן זײ עסן. — איך האנ געגםםן װיםל איך האב געקאנם. —דערעײלט פיר נישט קײן םעשות, אײך אױ דא אוםעסי;. — װאס םאלם אײך אײן — אױ םיר שוין אביסל םאר. דראסיק — איך האנ נישט קײן שום אורזאך צו זײן אוםעסיק. — איך האב םײנט, אז א פאנסביל זאל זײן אוםעםיק — זאגש ענדלעך די *אלעבאסשע. — אײנשטיםיק — ענטםער איך. נאכן אנבײסן האב איך גערוט אקענן א האלבע שעה. איך בין געזעסן אינדרויסן אויף דעם קלאץ, װאם פען שסאלט אױף אים האלץ. אין קלאץ האט געשסעקס א האק. איך האב גערוי־ כערט םײן םײקע אין באטראכס די האק• זי איז געװעזן שארף.איך האב זיך דערפאנש דאס, װאס איך האב געהערם, אז נאך דער שארף םון א האק רערקאנט פען דעם האקער. דער באלעבאס האש ויך געררײם םון שטוב אין דרויסן און צוריק םון דרויםן אין שסוב ארײן. םיר האס זיך אדויסנע• װיזן, אז ער איז יישט צוםרידן, װאס איך זיץ און רו. דאס האס םיך װינציק נעאוס. סײ װי בין איך נישם געקוםען אהער םירן םיסט. און איך בין געװעזן אײנגעװוינט צו רוען נאך אנבײסן. אויב עם נעםעלט אים נישט, האט ער די ברירה. איך האב זיך אפגערוט און אײנגעשםאנט. װי איך בין נאר םארטיק געװארן םיטן אײנשסאנען, קוםט דער באלעבאס צו.םיר צו און זאגם םיר: — צי איז אײך אמאל נישס צו שװער צו םירן םיםם? — װאס סאלש אײך אײן — זאנ איך. — איך האב געפײנט. אפשר איז אײך שװער. זאל דאס םיםט םוילן נאך א יאר. — איך װעל נאך הײנטיקן םאנ ענדיקן םיט פיםט — װארף איך ארײן• — גום. איך האב געענדיקט דעם טאנ מיט םירן םיסס. דאנקען גאס, םארגן װעל א ך שוין טון עסעם אן אנדער ארבעם. איך בין געװארן םוטיקער און געפרוװם ארײנכאיען אן איבריקן װאנן מיםט. אבער בשעת איך האב אננעהויבן לאדן דעם לעצםן װןנן, איז די באלעבאסטע װידער אםאל ארויםגעקוםען צו םיר און צו מיר געזןןנט, אז איך זאל נישש איבערארבעםן די פערד. עט איז גענוג םירן םיםט םאר הײנס. זי איז געװעזן ןנגעםון אין דעם שענסםן, װאס זי האס געהאט. א גרין קלײד פים לא־ קירסע שיך און םיט װײסע זאקן. זי האש םיר נעהאלםן אוים- שפאנען די פערר און בשעת אײםשפיליען די שפראנציגעם האבן םיר זיך א-םגערן אנגעסראםן האנס אויף האנט. איך האב גע- בעטן אנסשולדיקוננ. און זי האט םיר געװיזן צ,זײ שורות װ״סע צײן. אײנםאל האבן םיר זיך בײרע נעםונען באהאלסן צװישן די צװײ גרויסע םערד. עם האט נישם געדויערט לאנג. אזוי םיל װיםל עס האש נעדויערס אויםצושפיליען די קײםן. זי האט אזוי גיך נישס נעקאנש אויסשפיליען דאש קײםל סון איר זײם. בין איך צוגעגאננען איר העלפן. עם אױ םיר אויםנעקוםען צו זײן זײער נאענט נעבן איר. איך האב נעפילס איר װארעםען אשעם און געשפעקט דעם ריח סון דער זײף, מיט װעלכער זי האט זיך נעװאשן. איך האב גענופען די צװײ אויםגעשפאנסע פערד און זײ ארויסנעסירט סון װאגן. און די באלעבאסטע איז געבליבן שסײן בײם װאנן אײנע אלײן. — איר לאיס מיך דא אילעי אלײן? - האש זי פיר נאכ- געשריגן. םײער און זענען געװען באדעקס םיס בלאםערן. איך האב בײנאכט נישט נעקאנס שלאפן. איך האב זיך נעגעסן א לעבע- דיקן. װאס בין איך נעקוםען קײן נארס דאקאסא? רײניקן פערד־ םיםטואיך האב באשלאסן אויםצושטײן איגדערפרי און אײנפאקן... אינדערפרי בין איך א-יפנעששאנען, איך האב געארבעט אין שטאל אינאײנעם םיטן באלעבאס, אנגעטרונקען די פערד, זײ אויסגעקעפט און אויםגעבארשט און װידער גערײניקס דאס םיסס םון אונפער זײערע פיס און עס ארויםגעפירם םיט א רידלםרעגער אינדרויסן ארוים. דערנאך האט פען געגעסן איבערבײסן, נאך בײם איבערבײםן סדעגט כיך די באלעבאססע פארװאס איך בין אזוי טרויעריק. — אײך םוז דא זײן אוםעשיק? — נײן. פיר אױ נישט אוםעטיק אין ערגעץ נישט. — איך האב געםײנס, אז אײך אױ אוכעטיק. — ניין• — װײבער םיט זײער אוםעש — װא־םש ארײן דער בא- לעבאס — א פאן סילס דאס קײנםאל אין ערגעץ נישס. — דאס װאס א־ך זאנ — גיב איך אויך םײן צושטיםונג. — נא, פיר װעלן אײנשפאנען, צי נײןז םרענס דער בא- לעבאס. דא האב איך נעװאלס זאנן, אז איך האב באשלאםן אײנצופאקן... אז איך בין נישם געקופען קײן נאיט דאקאשא םירן פערד-םיסט... אבער עס האס םיר געפעלט סוט, אדער אםשר האב איך נישם געװאלט זײ דערשרעקן. איך האב זיך אויםנעהויבן און ארויםנענאגגען אײנשסאנען. דאש םאל האש שוין דער באלעבאס זיך םארלאזש אויף פיר אלײן. איך האב אלײן אנגעלאדן דעם װאגן םיס םיסט און אים ארויםנעםירס און אויסגעלײדיקט. איך האב דערםילט אין םיר עקשנות. איך האב געארבעס, כאשש מײנע הענט האבן נעבריס. צום אנבײסן האש די באלעבאםשע םיך אלײן גערוםן. זי איז ארויםנעקוםען צו םיר אננעםון אין א װײםן םארטוך. דאם װײסע פאיטוך איז איר גענאנגען צום פנים און צו די האר, און זי איז געװען ױגנשלעך און סול םיט רײפקײם. זי האם געהאלפן בײדע הענס באהאלםן אונטערן סארטוך, און צו םיר נערעדט אויסבויננדיק אביםל דעם קאפ װי זי װאלס א־ם םיר נעגעבן, נא, נעם דעם קאפ םײנעם. זי האש זיך אויף םיר געבײוערט, םארװאם איך װײם אלײן נישש, אז האלב נאך עלף דארף םען אויסהערן ארבעסן און באזארנן די םערר םים װאםער און עםן און פינקט צװעלף איז די צײם צו עםן אנבײםן. איך זאל דאס נישס םארגעםן אויף װײםער איך האב אויסנעשפאנט די פערד און זײ צוגעםירס צום ברונעם און זײ אננעסרונקען םיט װאסער, דערנאך אזוי אלע םערד םון ששאל אננעסרונקען און זײ נעגעבן עסן הײ און האבער. איך האב זיך נעװאשן און נעקעסם םיס דעם אײזערנעם ק מל און די באלעבאסשע האט נעזאנס, אז םען זאל גײן צום םיש. דער טיש איז אנגעששעלט םיט אלערלײ נוםע זאכן. איך עם םים אפעטיט. דער באלעבאס שװײגט, איך שװײג, די באלע- באסטע שװײנם אויך. זי זעש מיך צו מים אלע זאכן. עס איז נישש געניג, װאס איך נעם אײנפאל פון א מאכל, נא־ איך פיז -עםען צ־וײ םאל און זי פרוװט םיר אײנרײדן צי נעמען אדריטן םאל. אבער איך לאז זיך נישם. — אײך םוז זײן אוםעסיקי — םון װאנען נעמם זיך צי אײך אזא געםיל װעגן מיר? — װײל איר עסס נישס. — איך עס נישסו