Literarishe bleter · 1929-03-08 · 10 (8.3.1929) · p. Seite 214

זײם 214 ליםזזר^רישזז ב7זזםזזר נזם. // (254) מיר געשמײכלט אין געזאנט, אז איך בין פינקט אנגעקיםען אין זנײט. דער איבזנרבײסן איז שױן אנידערגעשסזנלס אויפן טיש. איך האב זיך געאײלט םיםן װאשן. םיט דעם אײזערנעס קעםל. װןןם הזזט געהןזנגען אויף א שטריקל בײם װאש־געשסעל, הןזב איך זיך גיך בוגעקעמט מײנע האר און ארײן בום סיש. דער גאנבער םיש איז געװען סול פאושסעלס מים עסנװארג. מײן באלעבןןס הןזט געהיזט דעם פבור ןןנבוהויבן די צערעמאניע פון עסן איבערבײסן. ער האס גענוםען אײנס סין די פרישע זעםל, װעלכע זענען געלעגן שײן און רונד אויס• געלײגס אויף א סעלער. ךערנןןך האט די באלעבאםטע גענו. מען דעם טעלער מים די זעמל אין איר האנט און בוגעטרןןגן בוערשט בו םיר. אויפהויבנדיק זיך אביסל פון איר ארס. איך האב געדאנקט און גענוםען א זעםל. אויםן טיש איז ניעס געװען קײן פוטער און אויך נישט קײן מילך. עם האס םיך געװונדעדס, אבער נאך אײדער עם הןס פיך געװונדערס, דיןונ איך מיט מײנע אויגן געזוכס פוטער. — איר זוכס אװדאי פוסערז בײ אונז אין שםוב קוםס נישט ארײן נישט קײן פוסער און נישט קײן םילך. מיר עסן נישט און מיר טרינקען נישס קײן מילכדיקס. — אזוי?! — האנ איך זיך געװונדערט. — זינס מיר זענען דן*. — הןןט דער באלעבאס ארײננע• װארםן קויפ אויםרעדנדיק די װעדסעד, דורך דעם, װאס ער הןןט געהאט א סול מויל. איך הןזב גענומען אביםל םון אלע זאכן: אביסל סלײש, גרינסן, קארסאפל און ןןנגעהויבן בו עםן. איך הןןב פארמאגס א סך אפעסיט נןזך דעם, װןום איך הןזב זיך דורכגעטרעסלס אויף דעם רײטערל. — יא. איך הןןב פארגעסן, — הןןט דער באלעבןןס דך געװענדט בו מיר, — װ׳סיל פערד הןןס איר איבערגעב״לס אויף דער פרעיריז — איך האב זײ נישם געקאנט איבערבײלן. — ה$ב איך געזאגס דעם אמת. דער באלעבאס און אויך די באלעבאסטע הןןבן זיך בײדע צעלאכט. ער. מיט אן אײנגעהאלסענעם געלעכסער< ןןבער זי, שוין אזוי געזונט זיך בעלאכט, אזוי, אז זי הןןט זיך געמוזס אויפהויבן פון סיש און זיך בוהאלטן מיט בײדע הענס בײ דער ברוסט. איך האב זיך שטארק פארשעמט. דןןם געםיל פון פאר■ שעמען זיך קאן איך נישם אויסקןןרענײען םון מיר. עס סוט מיר מער װײ פון דעם, װן*ם איך הןןב אזא סבע בו םארשע• מען זיך, אײדער פון דעם פארשעמען זיך אלײן. איך בין גע• בליבן זיבן מיט פארפלאמטע אויערן. איך הןןב געםילס, אז עס איז מיר שטארק הײס געװןןרן. איך האב געפרוװט אויס■ טרינקען א גלזןז קאלט װאסער און הןןב זיך נישט געקאנס בארויקן. דער באלעבאס הןןט מיך אדויסגעשלעפט פון םארלעגנהײט: — אזוי פרוװן מיר אויס יעדן נײעם מענטשן. זיכער קןןן מען אויף דער פרעירי נישט בײלן קײן פערד. ןןבער אזוי פרוװן מיר אויס דעם נײעם םענםשן. נישם אזוי װיװיע׳ז אזוי װי עם קומט בו אונז א נײער מענטש, שיק איך א־ם דעם ערשטן םרימןןרגן, ער זןןל בײלן די פערד אױף דער פרעירי. איך הןןב נאך קײנםאל נישט געהערט, אז אײנער פו| זײ זאל אהײמקומען און זןןגן, אז ער קןןן נישס בײלן די םערד אויף דער פרעירי. אלע זענען בוריקגעקוסען און סיו געבלןןפט. דער הןןם איבערגעבײלט 300 און יענער הןןס װןןס עס װיל. אבער איך בין זיך מודה אז איך בין איבט געװען אין זײן רשות זאל דאס פערד מיך ארויספירן או־ף דעם ריכטיקן װעג און איך בין א־ם מוחל אויף מײן כבור. זיך אנגעטרונקען, איז דןןס פערד אריבער דעם טײך, װעלכער איז נישט געװען אזוי טיף, און װידער געלאפן װיגנדיק זיך און שװעבנדיק װי א םויגל אין דער לוםטן. ביז מיר זענען בוגעקוסען בו אן ארס װו עס זענען געשסאנען א סך םערד. איך האב איבערגעבײלס דעם בינס פערד. עס זענען געװען עטלעכע און אכביק און מײן םערד איז װײםער גע■ לןןפן איבער טןןל און איבער בערג און װידער בוגעקומען בו א בינט םיס פערד. מיר איז אײנגעםאלן, אז עם איז דער אײגענער בינט, װאם איך הןןב שוין פריער געבײלט. קײן סיםנים הןןב איך נישט געהאט. איך בין דאך דא דעם ערשסן טאג און דןןס אלץ איז בײ מיר נײ און איך װײם נישס װי אזוי איך זאל אויף דער ארבעט רעאגירן. איך בײל איבער דעם בינס און איך באקום שוין איבט די בןןל םון ארום נײנביק פערד. איך נעם אראפ סימנים: בװײ רויטע םיט װײםע פלעקן. אײן פערד אינגאנבן א װײס. מיר פארן װײטער איבער בערג און טאלן. מיר דאכט זיך אז מיר דוײען זיך אויף אײן אדט. איך םו א בי די לײבעם, דןןס פערד גיס זיך אונסער און פארדרײט זיך אין אן אנדער ריכטונג. װידעד בערג און טאלן. און אין איינעם א סאל שטײען דרײ םערד. אלע דרײ זענען שװארץ און האבן װײסע פלעקן אויף זײערע קעפ, אט אזוי װי קינדער פון אײן מאמע. די פערד הויבן אויף זײערע קעפ און קוקן מיך אן םיס זײערע שײנע אויגן. איך װיל זיך אויסםײנען םאר זײ און טו א בריקע םים בײדע פים םײן רײטערל. און מײן רײסערל טוט זיך א שםעל אויף בײדע אונטערשטע פים און א דרײ אין א ריננ און לאזט מיך שיעור נישט איבער אויפן גראז. איך האב אינסטינקסיװ זיך אנגעכאפס מיט בײדע הענט אין דעם הארן פון זןןטל. װען נישט דער הארן פון זןןסל, װןןלט איך זיכער געבליבן אויםן גראז. איך פארשעם זיך. איך בין שסארק ברוגז געװארן אויף מײן רײטערל און םארבײגן ר לײבעס זײער ענג, אזוי, אז דאס בײמל האט אפניש דינויםגעדריקט בײ מײן רײטערל דאס םויל ביז װײטיק. מײן רײטערל האס נעבעך אויפגעהויבן זײן קאפ אזוי הויך װי עס איז אים געװען םעגלעך בו טון. און איך בי די לײבעם נאך מער בו זיך און מיט בײדע םיס בריקע איך םײן רײטערל אין בײדע זײטן פון בױך. איבט בין איך גרײס. זזןל ער זיך שסעלן אויף די אונסערשסע פיס. ןןבער מײן רײסערל הןןט זיך דערשראקן םאר מײן ברוגז װערן. ער איז איבט מיט מיר אזוי געלןןפן און װי עם הןןט זיך מיר אויסגעװיזן, איז די ערד אינגאנבן אדויס פון אונטער זײנע םיס. איך האב דערזען נאך א בינט מיט פערד. דאס מאל איז םײן היסערל מיט םיר ארײנגעריסן נלײך אין דער• מיס פון בינט. די װילדע פערד האבן זיך דערשראקן און זיך בעשןטן, אזוי װי דערשרןןקענע םײגל אין אלע זײםן. איך האב זײ נעפרוװט איבערבײלן און נישט געקאנט. מיר איז אין דער מינום טאקע אײנגעפאלן, אז מען קאן נישס בײלן אזוי א, װי איך בײל. אײן פערד לױפט אהין און דאס אנדערע לױפס אהער. און איך װער פשוט בעמישט. הןןב איך א קערעװע געטון מײן רײסערל אויף אהײם. איך בין בוריקגעקומען אהײם פונקט בום איבערבײסן. איך בין נישט זיכער, בי איך בין געװען אזוי פינקסלעך. ןןבער די כאלעבןןסטע הןןס םיט אנטפלעקסע װײסע בײן בו