Literarishe bleter · 1929-03-08 · 10 (8.3.1929) · p. Seite 213

;ײפ 213 ליסעדאדי׳&ע 3?עסער נזס. 11 (254) - ס* ב ־\. י / : י? * י ־$ ד ק ערגעץ אין בארט דאלאטא געהאלטן עקזאםען. אין אזוי פראכטנדיק, ד,ןב איך גענומען םירן דןןס םערד אין דרויםן ארוים. — בײ אונז רזן זעבס זיך א רײטער גלײך אין שטאל— זןןגט דער באלעבןןס. — זןןל זײן אין שסאל — ביטער איך םון אויםרעגונג. כןןשש עם איז נישם געװען דןןם ערשסע םןןל װןןם איך בין געזןןרן רײטנדיק, ןןבער איך הןןב אלע מןןל, בײם אוים• זעבן זיך אויף א סערד, געםילס. אז איך בין אויסגערעגט. איך זעץ דך אויף און דערםיל דאס האדטע זןןסל. עם איז נישט באקװעם, און דערבו דןןם נישט געװוינםקײט ארויסבורײסן םון שטאל אויף א םערר. מיר דאכט זיך, אז איך װעל זיך ןןנשלאגן םיטן קןןפ אין אײנעם םון די באלקנס. איך בויג ןןן מײן קןןס בשעת איך רײם ארוים דורך דער ברײטער טיד. אין דרױםן דערסיל איך, אן דאס םערד איז נישט אזא שסילס. דער װענ םון שטאל איז געװען בארג ארןןפ, און דןןס םערד רירט נישט ןןן די ערד מים זײנע םים. איך שטעל זיך אװעק מיס בײדע סים שטײף אין די זןןסליטרעסערס, און איך הןןב דןןם געםיל װי איך סלי אין דער לוםסן. װוהין צו רײטן װײם איך נישט. דער באלעבאם הןוט מיר געהײםן ארױסרײטן אױף דער ירעירי און איבער• בײלן דינע פערר. װעלכע פרעירי און װאס פאר א םערד, װײס איך נישס. דןןס סערד, ד,$ב איך געטראכט, װײסט םסוזמא װוהין מען באדארף, און איך הןןב זיך םארלןןזט אויף דעם סערד. בוגעקומען זענען מיר בו א טויער און איך האב זיך געגרײט אראפבונײן אויםעםענען דןןס טױער. אבער אײדער װןןס, װען, הןןב איך דערפילם א שרעקלעכן שװינדל אין קץפ און איך קום בו זיך און זע. אז מיר זענען שױן םון יענער זײס טויעי. עם האט מיר ןןפגעגליקט און איך בין נישט ארןןפגעםאלן םון זןןטל. איך הןןב נישס געקאנט סארשסײן װןןס דןן איז געשען. נישס אנדערש אז דאס םערד איז אריבערגעשפרונגען איבערן סויער. איך קוק זיך ארונטער און באטראכט די הױך םון טויער. עם מװ זײן בײ אן ערך םינף םום די הויך. און דער טויער איז םון שטעכיק דראט. ןןבער דערװײל סליט דאס םערד װײטער און דאם זןןטל איז הארט. איז דןןך איבעריק בו דעדב״לן מײן אוםבאקװעמע לאגע, שוין נישסןן קײן בײט בו טראכטן װעגן דעם װןןס עם איז סארגאנגען. איך מוז היטן דןןס, װןןם __ עס קןןן אין דער נןןענטער בוקונסט קוםען. דןןם םערד לויםט איבער אשםאלער סםעזשקע. דןןם םוז זײן זײן אײגענע אויםגעטרןןטענע םטעזשקע איבער דער פרעירי. איך הןןב באװונדערט דןןס שײנע גרינע גרןןז און דןןס, װןןס םען זעט נישט קײן בױמער. איך קןןן זןןגן, אז איך בין געװען שטןןלץ אויף דעם װןןס איך הןןנ אנטדעקט אז עם איז נישטא קײן בוימער אויף דער פרעירי. קײנער םאר םיר, הןןט זיך מיר אויםגעװיזן, הןןט דןןס גןןרנישט באמערקט. דערװײל זענען מיר בוגעקומען בו א ברײטן טײך. די ססעזשקע איז םארלוירן געגאננען גלײך אין סײך ארײן, און הןןס זיך נןןך אמןןל ןןנגעהויבן םון דער אנדערער זײס םײך. םײן םערד איז ארײן אין װאםער און זיך ןןפגעשטעלם און געטרונקען, מיך הןןט אםילו סארדרןןסן, װןןס דןןס סערד סוט (ס1ף) אײדער איך בין געגאנגען שלןןםן ארויף אױםן דאך• ששיו3ל, אדער בוידעם. װי איך הןןב עם גערוםן, הןןט דער בא״עבאס מיר געגעבן א װעקזײגער און הןןט םיך געבעטן, אז איך זאל אים אנשטעלן אויף סינף. איך הןןב אזוי געםון און װען דער װעקזײגער האס נעקלונגען, בין איך אויםנעשטאנען. אין דעם בױרעםישםוב איז נןןך געװען פינםטער און איך האב נישט געזען, װי אזוי זיך ןןנבוםון. איך האב זיך פארלןןזט אױף מײן אינםטינקט און װי ס׳נישס איז דעם רעכטן שוך אנגעטון אויף דעם רעכטן םוס. איך בין ארןןפ םים די סרעפ און געפרוװט קלאפן םיס די עװערע שיך, אבער די טרעפ הוןבן דװקא נעםקריפעס אונטער םײנע טריט. הינטן איז שוין דער באלעבןןס אויך געװען אן אויפגעשטאנענער. ער הןןס םיד געזןןנם גוס־מןןרגן. און מיר זענען בײרע ארוים אין דרויםן. דער הימל איז גע• װען א ליכסיקער און רײנער. און אין םזרח איז דער הימל געװען רויס. עס איז אויך געװען קאלס. אויף די גרןןזן איז געלעגן א װײסער םרןןםם. מיר זענען ארײן אין ששאל. די פערר האבן אױםגעדרײם זײערע קעפ און בו אונז געקוקט. דןן איז געװען װארעם. דער שארםער ריח סון שסאל האט נעשניסן אין די נןןזלעכער. דעד באלעבןןס הןןט מיר געהײסן אנזאטלען דאס פערד, װעלכעם איז געשסאנען אין לעבטן קעמערל. — בוליב װןןםז — פרעג איך. — איך װיל, זןןלםט ארויםםןןרן אויף דער סרעירי און איבערבײלן םײנע םערד. — גוט.—הןןב איך געענססערט. גענומען דעם זאסל און אוײנגענאגגען בום םערד אין קעםערל. — נישט אזויו — שרײם דער באלעבןןם. — װי דעןז — ברענג ארויס דןןס םערד סון קעמערל, — װןןס איז דער אונטערשידז — אזוי פידם זיך נײ אונז. — אזוי, זןןל זײן אזויו — ןןבער םיר איז שוין נישט געסעלן דער דןןזיקער ענין םון דעם אזוי סירט זיך בײ אונז. איך בין נןןך געװען ױנג און הןןב גןןרנישט פארשטאנען, װןןס עס איז דער חילוק סון ןןנזןןטלען א םערד אין קעמערל אדער אין םיטן שטאל. איך הןב דןןס סערד ארויסגעסירט אין םיטן שםאל. אים געלןןזט שםײן. םורא געהאט, םןןמער װילט זיך דעם סערי ארויסלויםן אין דרויםן, װען איך לןןז אים ןןס. אבער יאס סערד איז דװקא געשטאנען און געװארט, ביז איך הןןב אייף אים ארויםגעװןןרםן דעם זןןטל. װײזס אוים בו זײן זײער א שסיל פערד. איך םארשפיליע אלע רימענם םון זןןטל און םי ןןן דעם פערד דןןם בויםל. בשעת איך טו ,די דןןזיקע איבעטן, שטײט דער באלעבןןם און קוקס זיך בו, וױ אזוי איך ט' יעדע זאך. ער שװײגס. איך בין שטארק נערװעז. ןןבער , *יך טי אלץ- װי אזוי םען הןןט מיך געלערנט אין שול. זישס איבס הןןב איך םארשטאנען, װי גוט עם איז געװען דןןס װןןס איך בין געגאנגען אין שול. איך הןןב איבט אויס■