Literarishe bleter · 1929-03-08 · 10 (8.3.1929) · p. Seite 196

?יעדיעדי׳סע ב?עסעד נ?ם. 10 (253) ט ד ע ם י ם... אין םיבלײבן אין קװעריקן שטעקן די רײד אנגעװןןרםן אין שאיעס געעםנסן םויל: — .ני. נעם האלט זײ זןפ״-נישט םארענדיקס ר׳ שאיע זײן בײזער... םארסםשעםעט אין קלעםונג דער גארגל, װי א פערדישער עק אינם לויפנדן שםײםן םארקניפט... װי םיט בלוסיקע פויסטן געבײלט האט םארגײענדע זון אין די שײבלעך ר׳ שאיעס. ס׳האט מונקלקײם לעקן גענומען די װענס, װי א קאץ איר פאדברודיקטע פעל מיטן בוננ... אין בענקנדיק קלעפונג האט נעכע םאדלוירן די װערטער: — ״שאיע, װי רוםט זיך די שטןןט, װו זײ זענען נעפארן?'... אין סאשישן קלערן שאיעם אן ענטםער: — ״כ׳װײם נישס .. נישס דורעקײן פח, ס׳הײסט ״בונים-אײריס״, װאס איז דען דער חילוק?!..*■ אין װידער א םראגע פון נעכען זיך רײסט, װי א געםענטעסע הון: — ״שאיע, װיפארט מען אריבער דעםים, עם איז דאךאװאסער?..״ זענען רײד, װי די שטײיער אין װאםער, געפאלן אין טאטיש עעבענקטער סארטראכטונג... און ם׳האס—אויף בו שטארקן זיך—שאיע םארענדיקס מים בײזעו־: — ״זע, לאז סיך לעבןז... א דאנה, װי םארט םען אריבערי... װאס איז דען דער חילוק?!.. אין ערשטער פאראײנזאמטער נאכט האם א •לאנטנדער שלאף, װי דער זויער אין טויג זיך בעױירט אין בעםײניקסע מוחות... א כרא• האט :עגריזשעט די שװארבע םארלאזסקײס, װי א םערדל דעם האבער... דער סערפיש-לבנהשער זילבער האט ביסריק דורך לןןדנס בעטריפט זיך אויף נעכעס בוקאפנס... ס׳האנן מרחקים נעשפונען די םעדעם פון קינדערשן בענקען, און ס׳הןןבן די םעדעם נעפלאכסן א קלעפענדע נעץ, אייף בו פאנגען א שלאף םון א מאמען םארלאזטער... ם׳שפאלטן זיך אוינן פארקלעםטע, װי לאבנם אץ םרישן נעבעק... פין חשכות און כראפען אױ ים שוין געװארן, און זילבערנע סראפנס פון סערפיש-לבנהשער שםעלבונג — די קינדער, םארסריבן פון היננער בו ערגעץ זאט-ברויטיקן לאנד... נעכע אין העםד, װי א בערגל פאררויכערטער שנײ ערב-םרילינג בײ פלויטן, ס׳האס זיך די חשכות בעװיקלם, און װענס האבן אויך זיך בענוםען, בערוקס און אין שװארבקײט םארשװונדן... רינט נעכע אראפ סין נעלעגער; און ס׳טום די דערמאנונג נאך קינדער, װי שטראםען א שסענדל, זי סראגן בום ים, װאס האט אירע קינדער פארשלוננען, װי םען שלינגם אײן א ביסן אין בויך... זײס 96/ * מ. נ ־\, ע י?ם , ס ה ע נ ־ב י ן ב ע כ ע ש י ל די קינדער ר־ שאיעס זענען זיך בעםלויגן םון הײם סרוקן׳ברויטיקער, װי סיטוען בעםליען די סויגלען אין הארבסס, װען ם׳גאלדיקן טעג זיך, װי פנימער קראנקע םון נעלזוכס... און ס׳האבן די לײםענע טעפלעך, װאס הןןבן די קינדער ר׳ שאיעס נעשפײזם און געכאװעט, געקוקט סינם אויװן אראפ, װי דאר׳אײנגעשרוםפענע אײסערס... אין בוקנדער קרימוננ םון ליפן נעכע סוט פרעגן: — ״שאיע. װי מײנסטוי דער ים סוז אװדאי זײן נדוים — װי דער הימל?... נאד, זאג מיר. מען קאן דען אויך םארן אויף אים, װי מען פארט םיטן םור אויפן װעגי׳... טוט שאיע םאראימערט אין קלעםענדער בענקשאפט א הויב מיס די פלײבעס: ״— םסתמא, װאס סרענםטוז... אט פארן דאך מענסשן און קומען בשלים...* און םיהאט ד דערמאנונג נאך קינדער נענומען אויפרײםן, װי ם־רײסט־אויף א בלאטער אויף פינגער... נישט געװןןלט האבן קינדער אין ארעמער הײם דא פארבלײבן: — .מארע, ןס פארן דאך מענטשן קײן ״בועניס־אײרעס״. קײן .ריע זשאנײרע״, װאם איז דען אויף דיר פארא מוראז... אט פארט דאך א ״װעלט״ אין מען װערט אויך דןןרט מענסשן...״ און סיזענען די קינדערשע רײד אויף געמיטער בעקלעמטע געםאלן, װי װארעמע סראפנס... געזאנט און םארװארפן אויף אקםלען דעם יאך םון די קלומקעם, גערעדט אין געאײלטער געזעגענונג: ״— טאטע, א גיסןו... מאמע, נישט װײןו... מירן שרײבן פון װעג, מירן שיקן, אימירבישעם, געלט..״ און ס האט א םארסאפעטע באן אויםגעריסן די קינדער פון הארבן, װי מען רײסט אויס א רעטעך פון בײטן... נישט באװיזן האס נעכע דעם ױנגםםן בו געבן אביסל ״װארעניעם״ (נישט דארפן זאל מען עס; עס מאכט אין דער םרעמד זיך, מען ק$ן זיך פארקילן, חלילה... טרינקם מען מיט טײ און סע שװיבט זיך ארײס די פארקילונג פון בײנער, װי דער שװײם םון א טאפ אויפגעמאכטן...) נאך זענען די קושן געהןןנגען אויף ליפן, װי בלוטיק־םארטריקנטע שמאטקעם פון םינגער בעקײלטע... הןןט הארץ בײ ר׳ שאיען געטון אזא װײטיקדיק באפל, װי א בונג אין געקײ אײננעביסן: מיט עלנסע הענס אויםן מאמיש־בעבויגענעם בויך אויפגעהאנגען, שטים׳אפגענארט און פארלוירן. װי ס׳װאלט אויסן פײער אין שםאלביקן זידן א טעפל געלןןפן, נעשטאנען איז נעכע... ס׳בריען די טרערן, װי זודיקער זשאר, אין ס׳רײסן זיך רײד אין סארשטיקונג: — ״שאיע. װאס הןןסטו געלןזס זײ בעלױםןז״...