Literarishe bleter · 1929-03-08 · 10 (8.3.1929) · p. Seite 195

;״ס 195 — א, זיך װאשן — נעםס די גאלעבןסםע שװעגן ארום מיר װי א קראנקן׳שװעסטער ארום א קראנקן — סקאנדאל! גע• בראכט אײגענע האנטיכער: טראנס גלײך אװעק גוריק: בא־ האלט א־ן רענבל. מיר האבן דןן אויך האנטיכער. שוין אװעק, שוין אװעקםרזןגן — הײםט זי קאעריזנע, שײן זיך געבײזערט. איך בין געבליבן שטײן א ױײלע װי א סארשולדיקס קינד. באלד געקומען בו זיך און גוריק ארויםגעטראנן סײן האנטוך און אים באהאלטן אין רענזל. אין אײן װעג האב איך שוין דאס שםיקל זײף, מײנם, רויק באהאלסן און בין בוריק מיט א ברײט בעשםײכלטן פנים ארןןסנעקומען. — װןןס זאגםסו בו דעםז געבראכט אייגענע האנטיכערן —קלאגט זי מיך צו גו דעם אלםן, װעלכער שסײט און קראגם זיך מיט אײן האנט אין קאפ און שמײכלט ןןרער לאכט אזוי טרעסלענדיק זיך מיס זײן גאנגן װעזן. זי טרןןגט םיר זיו א שפאגל םרישן האנטוך און הײסט זיך מיר װאשן. אין קיך האס געשמעקס מיט דעם םרישן בלוט םון דעם געשןןסענעם פויגל, װעלכער איז שוין געלענן אן אסענעד אויף דעם קיכנ• טיש. איך האב זיך געװאשן. דאס װאםער איז געװארן זײער נישט רײן און פול סיט זײםנבלןןזן האב איך געעסנס די סיר און נאך מיט מײן נאסן פנים און הענט דןןס קויםיקע װאסער ארויםגעטרןגן אין דרויםן און אויםגעגאסן. — נײן, פרײנט, — שרײט אויף םיר די באלעבןןסטע — אזוי האב איך םײנט. מיס נאםע הענס און פנים גײט מען ד$ נישט ארויס אין דרויםן. איר װעס זיך בוקילן. נאך דןןם סעלט אונז. טוט עס מער נישם. — מײדל, הײבסט שוין אן קןןמאנדעװען. - מישט זיך ארײן דער אלטער. װעלכער, װי םיר דאכט, דרײט זיך דא ארום אין ק־ך, װי אן איבעריקער. — גיב אונז סענער כאסש אײנםאל א טשענם. איך הןןב געהערם אין ױין סאן אזוינם, װןןס הןןט מיר געקלוננען, װי ער װןןלט םון מיר חוזק געמאכט, נישס• קוקנדיק אויף דעס, װןןם ער האט געזאנס .אונז מענער*. אבער װי װײט עם אױ מיר געלונגען, הןןב איך געפרוװם נישט בו שענקען קײן אויפמערקזאמקײט נישט צו מײנע גע• םילן און נישט צו זײנע רײד. א־ך הןןב אבער נישט געקןןנט זיך אײנהאלסן נישם נאכבופןןלגן יעדן קע״ פון דער באלע• באסטע. עם הןןס זיך מיר אויסגעװיזן, אז װןןס זי סוט, איז שײן און װאם זי רעדם, איז קלוג און יעדער סראט אירער איז פול םיט אויםגעקװאלטער סרײד. <ס 1ף קופס) .21-.25 15(1 ^110^7 -@!1פ7 16ו1ס!16 ,חפספז7} ו1סג81 ,•ופנזפ[ חח3ז1 •חסז5 3—2 חו ($זופ ו1ס$וזו1סזו1ס5 חזסע זפקס^) זו6ז1 .ח6מ6!1זת6׳\ ו(ס11}ו1ת6(1ח6<61ח חס!) 7^5070 516 \8£18£ן50 .4 חו1יו66 ״צ)מ6?111מ״ 139יו6/\ 40$ ליסעדאדיישע זנ?עטעד נזס. 10 (3^2)? ״ױן םיטן געשאסענעם פויגל. איך האנ שוין אויף זיכער נעװוסט, אז ,זײנע״ מוז זײן א סך ױנגער םון דעם אלטן. פיר הןןט זיך אויסגעװיזן. אז דער אלטער היט מיך שוין באצײטנס. און איך האב שוין אלײן זיך געסיט נו א־בער• קליגן דעם אלטן, און זיך געמאכט װי איך הער גארנישט אז ער רעדם װענן .זײנער*. דערװײל האס זיך געעפנט די סיר און עס איז ארײנ• געקומען די באלעויאםטע. א מיסלגעװיקסיקע, א םעסטע געזונטע פרוי אין די דרײסיקער. זי איז געװען ןןפגעברענס פון דער ןון און איר װײס פנים איז געװען נאשפרינקלט מיט קלײען. אירע האר האבן געהאט דעם קאליר םון פארטיקן װײץ. טיסערע האר. ןןבער סײן און מיס חכםה םארקעםס. זי איז געװען אנגעטון רײן און פרןןםט. אין אײן האנט א ביקם און אין דער אנדערער א טעי־קאטן פויגל םון דער גרוים פון א הײמישער הון. דעם םויגל האט זי געטראנן בײ די םיס. םיס געלע װי װאקס און מיט װילדע נעגל. זי האט דעס פויגל אנידערגעלײגס אויף דער ערד און מיט דער ביקס א־ן האנט נוגעגאנגען א פאר סרים נו מיר. און איך האב זיך אויפגעהו־בן םון בענקל און איר אקעגנגעגאנגען א פאר טריס. — דאם איז אונזער נײער םענטש, מײדל — האט דער אייטער געזאגט. — זײער אנגענעם אײך גו באגריםן — האס זי זיך לײכט אנגעבויגן. — איך בין אויך זײער גוםרידן-האב איך געענטפערט. דער אלטער איז געשטאנען מיט זײן פניס אויםגע• דרײט אן אזײט און קוקנדיק ערגעץ דורכן פענסטער ארויס, האט ער געזאגס: — ניב אים אפ זײן גימער, גוירלי. — יעם. קומס מיט םיר. כ׳באדארף םײ װי דארס מאכן ארדנונג. אײך נישס דערװארס הײנט. אבער עם װעס זײן רעכס. קומט. װײסע אויף בוי- טיפע איז די םרוי האט םיך באלד געװונען מיט אירע רײד. פראססע רײד. אבער װי אײדל זי רעדט. זי האס אויפגע• האנגען די ביקס אייף דער װאנס און מיך געםירט דורך כרעפ ארויף. זי פריער און נאך איר — איך. הילצערנע טרעפ. רײנקײט פון אלע װינקלעי. זי פירט מיך ארויף א גרויםן בוידעם. — דא — זאגט זי — איז אײער ציםער. אין מיטן דעם שטײט א בעט, דאס בעט א־ז זײער רײן. אין די װינקלען פון בוידעס שסײען קלײניקײטן, אבער אלץ רײן. דער דאך איז פון שינדל. אײן פענםטער א קײלעכדיקם אין דאך. איך שטעל אנידער מײן רענצל נעבן דעס בעט, באטראכט מײן גימער. מיר געפעלט און מיר געםעלט נישט, אבעי א'ך קען םײ װי נישט אויםקלײבן. די באלעבאםטע נידערט אראפ מים די םרעפ אין שטוב איײן. זי קלאפס אויס מיס אירע כריט, שיין נישט דאס ערשטע סאל, מסונסא, דאס ליד םון אראפגײן אין שטוב. אין מיר קלינגט אין מײנע אויערן אזױ םיל יוגנט. א, מײן נ£ט, איך בין דאך נאך אלײן אלײן כמעט א יינגל. פון װאנען װײם איך אם די אלע זאכןז איך דערשרעק זיך םאר דײנע געדאנקען. אין איך װיל םיך אלײן אװעקשטויסן פון די יאזיקע מחשבװז. איך עפן מיט פיל קוראזש דאס רענגל אין איך לײג א־בער די זאכן מײנע, נעם אדויס א האנטוך מיט ז"ף אין גײ אראפ די סרעפ שטיל און םארזיכסיק און קים אדײן איו קיך• ״