Literarishe bleter · 1929-03-08 · 10 (8.3.1929) · p. Seite 194

7ר21220)רר2202 3? 112022 012. 10 (253) י װינקל איז דער אױװן. איך זע, אז אין אויװן איז דא םײער אין סעם שטײען אין קןןכן זיך. עס װערס מיר מיט אסןןל גרינגער אויפן הארגן. אוינ טעם קאכן זיך, איז דאך דןז פאראנען מענטשן. גײ איך צוריק ארוים אין ררויםן. קיק אין אלע זײטן. איך זע םעלדער, בערג, דראסענע פלויסן. איך שטרענג ןןן מײנע אױערן. איך הער, אז אין שטאל איז דןן פערד, גײ איך אין שטאל ארײן. די ברײסע טיר, װןןס העננס אויף רעדלעך, איז ברײס אויפגעעפנט. איך זע די עקן םון םערד איך גײ ארײן. די גאנגע לענג פון שטאל איז צעטײלט אין קעמערלעך. אין יעדן קעמערל א פערד. איך באטראכט די פערד. רײנע פײנגעהאלסענע פערד. זײערע עקן םײן אויסגעקעמטע. עס איז בײ זײ הינטער רי פיס אויסגעבעט מיט פריש שסרוי. די םערד עסן הײ קײען ענערגיש און מיט א געזונטן ריסם. און מיסאמאל הער איך א שטים פון א מענטשן איבער מיר. איך דרײ זיך אויס און זע װי א גראער פארװאקסענער אלטער קריכט אראפ דורך א לײסעד אין װינקל םון שסאל. — גוםן טאג.׳ — זאג איך פון געװוינהײט ןןדער םון דעם, װאס גאס האט עם מיר ארײנגעלײגט אין מויל ארײן. כ־װײס אלײן נישט. מחסת איך בין שטארק בעשרןןקן געװארן אי םון דעם פלובימדיקן באװײזן זיך, אי םון דעם האלבי װילדן אויםזען פון אט דעם אלטן. — װאס װיל דער פרעמדערז — מײן נןןמען איז נחום. האט איר באקומען מײן מעלעגראמעז — הא, דאס זענס איר מר. נאקיס. אײער סעלעגראמע בישט באקומען. װײט פון שטןןט. װעל ערשט פארן שבת נאך די בריװ װעליך זי באקומען. נאט אײך מײן האנס. א פארשמירטע האנט. איך באגריס אײך מים אײעד קומען בו אונז. זײער גוט געסון, װארום איך בין אלײן אן א מענטשן. און ארבעט איז דא איבער די אויערן. און םרילינג שטײט שױן הינטערן בארג. און ז יך בין שוין אן אלטער מאן. א שאד, װאס איך האב נישט; דערהאלטן די טעלעגראמע. כיװאלס נאך אײך אקעגן ארויסגעפןןרן. — פארםאלן - זןןג איך, און איך בין גערירט פון דער װארעמקײט אין דעם אלטנם רײד — סיבאבןןלט זיך נישט אפצועםן דאס האדץ. כ׳בין דאך שוין דןן. װעלן מיר פרוװן סון דאם, װאס עס איז נויטיק. בדי מיר בײדע זאלן ז״ן בוםרידן. — גײט דערװײל ארײן אין הויז — האט דער אלטער מיך מיט בײדע הענס ןןנגענומען בײ מײנע אקסל און אזוי װי ארויסנעשטופט פון שטאל. מײנע איז ערגעץ געגאנגען שיםן א פויגל. זי װעט באלד זײן צוריק מיט א געשאסענעם פויגל. גײט אין הויז. איך װעל באלד נאכקומען. איך בין ארײנגענאנגען אין הויז. אויםגעםון מ־ין הוט אין דעם אויבער־ראק. דערנאך איז דער אלטער אויך ןןנגע־ קומען. ער האט מיר באפוילן זיך אפבוװאשן פון װענ. איך האב אין פארלעגנהײט נישס געװוםס װןןס צו טון. אין םײן רענצל האב איך פארמאגט מײנע אײגענע האנטיכער. ןןבעי איך האב נישט געקאנט דא אין מיטן קיך אויםעםענען מײן רענצל. ביז דער אלטער האט זיך געכאפס, אז ער הןןם םיר נאך נישט געװיזן װו מײן צימער איז. — דאס קאן איך נישט טון אן מײנער. — איך האב צײט. קײנער יאגט אונז נישט — הןןב ייך געזןןגט. און איך האב ארױסגעקוקס דורך דעם אײנציקז פענססער אין דרויםן, טןןמער װעל איך זען צי .זײנע״ ג״כ 0^ זײס 194 מאן שפאנט אײן פערד־און־װןזגן און מיר פארן איבער פעלדער. דער מאן האלט זײן פיפקע אין מויל דעם גאנצן װעי. איך רעד צו אים און ער שװײגס. םון צײם-צו־צײס סוט ער א ברום און מער נישט. די צװײ נראע םערדלעך לױפן אזױ גריננ. אין דעם געשפאן װאס זײ טראגן אויף זיך. א געשפאן פון שסריק. איז דןן אי איעמקײט און אויך דאם פראסםקײס פון דארף. א קןןלנער און פון קאלנער ציען זיך פאססאראנקעס. עס איז אזוי פשוט און די פערד פילן אױף זיך גןורנישט קײן משא. םיר דאכט זיך. אז װען זײ זאלן נאר װעלן, איך מײן די פערד, װאלסן זײ ארויס פון װאגן און אנטלאפן. איך בין סאקע דערפאר געזעםן און באמת מורא געהאט טאמער אנט• לויפן די םערד פון װאגן ארוים. און דער אנטרײבער האט געסריבן די פערד בארג ארןןפ בארנ ארױף. די בערג ארונטער אזוי װי פון גלײכע װענט. דער װאגן איז געלאפן גיכער פון די פערד און עם האם אלע מןןל אויסגעװיזן, אז סיר װערן צעשאטן אויף שטיקלעך. טראכס איך מיר, נא דיר. האסט געװאלט נארט דאקאטא. אט איז עס. און איך מוז שװײגן. איך װיל דאך נישט א תל מאכן פון מײן נאמען. איך האלמ ז־ך אן אין װאנן מים בײדע הענט און שפאר אן מײן גאנץ געװיכט אױף םײנע צװײ פים, װעלכן זענען אנגע• שפארס אין דנןן פון װןזגן. םיר פארן איבער א רודעװאטן װעג. און עס פליען פאר םײנע אויגן פעלדער צעאקערטע. דא אקערס א מענטש מיס םיר םערד און דארט אקערט א קלײן יונגל מיט דרײ פערד. די סערד אזוינע נרויםע און דאס ױנגל אזא קלײנער. גןןטס װונדער. װי דער קלײנער קאמאנדעװעט מיט די דרײ גרויםע םערד. אלײן זיצ ז ער אויף דעם זיץ פון אקער מיט א נרויסן קאםישן קאפעלױש אויף זײן קלײנעם קאפ. און דער אקער שנײדס די שװארצע ערד, װי א פישיף־מאכער, װארפנדיק געדרײטע ססענגעס םון זײן מויל, אזוי װארפט דער אקער אן אומענדלעך לאנגן פאס ערד. איך האב זיך פארשעסט פאד זיך אלײן. איך האב זיך אנידערגעזעצט אויף דעם זיץ פון װאגן װי עס פאסט פאר א דערװאקסענעם װי איך בין. ביסס געקומען אין נארם דאקאטא, האלס זיך װי א דערװאקסענער. אזױ האב איך צו זיך אלײן געטראכט. װען מיר זענען פאר־ פארן צו א נידעריק הויז, װאס אײן זײט פון איר דאך א־ז פםעס געלעגן אויף דעס בארג אין װעלכן דאם הויז איז געװעזן אננעשפארט. דא איז עם, האט דעי אנטרײבער מיר שטוםערהײט און מיט א שאקל פון זײן קאפ אנגעװיזן. איך הןב אים באצאטט און בין אן איבערגעראשטער, װי אלע מןןל װען איך בין געשטאנען בײ א םרעמדער םיר, צוגעגאנגען צו דער טיר און אנגעקלאפט. צו מײן פארװונדערונג האס קײנער נישט געענטפערט. איך שטײ און קוק זיך ארום. איך זע אגרױסע שסאל, א רויט אפגעפארבטע. א שמאלע סטעזשקע פון דער שטוב צו דער שטאל. און עם לויפט אראפ א גרויסער ס>זל. דער טןןל איז איבערגעשניטן מיט א װעג. דער װעג פירט צו א דראטענעס פלויט פון יענער זײט פלויס — װידער גרינע פעלדער. און ארוס און ארום װי װײט דאס אויג קןןן גרײכן — בערג גרינע. עס איז נישסא קײן בוימער און אויך ק״ן אײן לעבעדיק באשעפעניש פון קײן מענטשן זע איך נישס. װןןס זןזל איך טון. איך װער א פארלוירענעד. איך קלאפ נאך אמאל אין טיר. איך עםן און נײ ארײן אין שטוב. עס איז אינעװײניק א גרױסע קיך. בײ דער סיר שטײט א שיסל אויף א בענקל. איבער דעם בענקל הענגט א האנטוך. און אױף דער ערד שטײט א קעסל מיט װאסער. אין אנדערן