Literarishe bleter · 1929-03-08 · 10 (8.3.1929) · p. Seite 192

?יסיעדיעד״עע 3?עעעד ג,ם■ 10 (253) אין ארןןפבעלןןזענע נרעפען, א*ער װען?ס קימט יי איר, איז ער קארג אױף װערםער, ער װײםש נישם, אײגנטלעך, װןןס זי דארף זאנן. די אינערלענינגען סין מיםסער גילכולי שילדערם ער םיט א סעסשער האנס אין סירש אינז זיכער םין אײן עסאפ ניפ נװײטן. בײ נעללין גיס ער אינז אין נעםסן סן*.ל נןןר היפןןםעזן, ער גײס טאפנדיק און זוכנדיק אין לאזט אינז ןןן זײן װעגװײזער- האנט. םיט םיםםער גילכולין גײם דער םחבר מיט אין אלע טראקשירן, אין די םינםטערע גאסי, דערנײלס אונז, װןןם ער הןןם גערעדט, םיט װעמען ער האט ז־ך געטראסן, װאס ער הןןם גע- סראכט{און געסילט, מיט נעללין נאגעגענען םיר זיך נאר עסיזאדנ- װײז, נןןר דאן, װען םיםטער גילכילי אױ פים איר, און װןןס טוס זי אין טראכט, װען םיסטער נילכולי זיכס א דירה אדער א רע• װאלװער — דןןס װײםן םיר נישט. עס װילטיזיך נאך אמאל און נןןך אםןןל לײענען אזעלכע שטעלן, װי די אויבנדערםןןנסע. עם װילט זיך םון א װןןרס, םין א ציסעדנדיקן שריט אויםשםעלן אן אינערלעכע איבערלענוננ. און פיר סארםאכן דןןס לענטע ז־ינל פון ניך און םיר םרענן: װאס איז אײגנסלדך די סרוי? װןןם איז איר סטיכאלאניע? אס דןןס דאזיקע פראנלעם שפעלט זיך םאר אונז אין דער םילער גמים״ נאכן איבערלײענען דעם ראםאן. אונזער םענער- ססיכאלאניע, די טראגעדיע פון גילכילין, גײט אװעק אויםן נװײםן סלאן'— און םיר שטײען םאי־ן סרןןנלעם, װעלכער איז גישס גע־ געבן נעװןןרן נו לײזן. בכדי נו םארשטײן די סרויען-פסיכןןלאגיע, םוז םען זײן א םױי. אין די אינטיםםטע םינוטן איז די סרוי אפנעםײלט סון מאן םיש א םחינה, אלע םאל האט זי עפעס נײ זיך איר קדש- חקדשים, װו זי לאזט אינז נישט״ ארײן. די טיר נו איר נשםה בלײבט סאר או;ז פארםאכס אויף זינן שלעסער. זײ, די סמיעי, סאדשטײען אונז א סך נעסער: פיר רעדן זײער א סך װעגן אונזערע איבערלענונגען, בשעת די םיויען שװײגן. און שװײגנדיק און אײנהערנדיק זיך אין אונזערע רײר— קענען זײ פיס זײער געזונטן, אינסויטיװן חוש ןןססײלן דעם אםת םון דער פאזע אין אונזערע רײד. עס וואלט געװעז כיאי צי געבן אן אויםםירלעכע קריסיק פין דעם דאזיק זײער א־נסדרעסאנטן אין םוססערהאפטן רןםאן, — איצט הארן םיר נעװאלש נאר װענדן די אויפמערקזאפקײם סון דעם לײענער אויף דזם פ־אבלעם, װאס עם דערװעקמ. אין איסשע ױ בידערניאנס ײדיש און ענגליש בוך״האנדלונג, אױ נױ־יארק קדיגט מען אלע ײדיישע און ענגלי־ שע ביכעד און זשודנאלן פון דעד גאגצעד װעלט סלי■ פאדקויסן אױך יידישן (און ענגלישןי) ^םײ*ריזטעי־ש. .דאס ײדיש בוך•-* בי יןסלן האס דןועיזג כײ אוזז אלע 3 חדשים, װו ןם װעים פא־ביכנס יעדער ײדישן- ביך אין ישידנאל, װ#ס דערשײנש בײ ״דן, שיקן םיר ם*ײ, װןן איר שיקם אונז אײןד אדדןם• אדרעסירם: 6ז8)5 ז1סס8 ג׳ח^וח-ס^ס .׳&י .ם .ז^ז .¥ ,ז1זסז*זי6^ .81 (1)12 .£ 239 םארלאג ב. קלענקין. װארשע, נאלעװקי 23 5. ד־זײלפערן דלז ס פ ר יערננדך סון ר.?נר?יפ •*ר די עוין, 1 סײי ארײז 2,50 גילדן זײם 192 7 םיך נישס םשוגע. דו קענםם םיך נישס. איך קאן עם נישס אוים- האלטן דו זעםר? — איך םארשסײ נישט, װ&ס איז םיס אײך — האס זי שטיל געזןןנס, שאקלענדיק םיםן קןןפ — אך, — הוןם ער אויסגעשריען, אויסשפרינגענדיק און םארװאיסנדיק די הענס העסערן קאפ. דאן האט ער אויסנעצוינן די הענט און אנגעהײצן קוקן אויף זײ. — א קללה! פארװאס קען איך נישס?... דו הערםםז — ער האש ןןנגעהױבן ניך צו לוישן אינערן שטוב. — ציסטו צוםרידןז — װאסז װןןםז — האט זי געפרענט אויסהויבנדיק די ברעםע־. — א!—האש ער איבערגעחזיט, צוגעגאנגען םים גמיםע שרים צים םענססער, סארלײגס די הענס הינסער רי סלײצעס און זיך ןןנגעהו נן זידלען. אמינום הןןס זי געקוקם אויף אים גישם רירנדיק זיך, םים ארןןפגעלאזטע ברעמען. ענדלעך הןןט זי אקנאק געסין םים די םינגער און געיןןגש: — קיםס אהער. ער האס זיך נישט גערירס. זי איז פיס אלײכשער באװע- נונג ארןןפגעשסרוגגען סון בעס, און צוגענאנגען צו אים, טרײם■ לענדיק כיס די ביןןדרעס. ער הןןט זיך פלוצים אויסגעדרײס. אויף זײן געזיכס איז געװען א שרעקלעך לײדן. זי הןןט זיך ןןסנעשםעלם םאר אים םים אײסנעשסרעקסע חענט און םיםן קןןפ סארװןןרסן אויף הינסן. — .נו — הןןס זי געשריגן - הדגעם םיך, אויב איר װילט. איך האב עס םארדינם. װאס נין איך דע;? צו װןןס איך בין דערגאנגען? איך... ער הןןס זי געכאפם אין די ארעכס, נישם לאזנדיק איר ענדיקן. באדעקנדיק פיט קושן איר ״פײם. הןןט ער יעפעס נע• םורםלט. זי אױ גענליבן גאנץ רויק, זי הןןס זיך נאםים כאסן ז״נע װערטער. אבער זײ זענען געװען נישט קלאר. דאן הןןס זי זיך אײך ןןפגעגעבן איננאנצן דער אויפגעברױזסער לײדנשאםט, װעלכע אױ געװען אזוי װי א מיש-םאש פין ליבע און שנאה. זי האש אים נעקישס אין נעביסן*. אם אזוי װי אס די סצענע, אױ נעשריבן דעײ נא;זער רןןםאן.* םיםםער נילכולים איבערלענוננען זענען סאר אונז לנםרי םא־שטענדלעך. דער מחנר גיש די דערקלערונגען ס־ט א פעסשער זיכערקײט, און אנכ אויך ןןן זײ םארשטײען מיר זײער נוט, װאס דער םענםש הןןש איבערגעלעבס. ןןכער ײאס הןןם געטראכם נעללי, װאם זי האט איבערנעלעבם, װײםל מ־ר נישט. דער פחבר פרוװם עפעם דערקלערן (״אזוי װי א םענגש, װאס גרײס ײך הויבן א םשא*, .אזוי װי א םישמאש סון ליבע און שנאד,'), אבער םיר םילן זײן אוםבאהאלסנקײם, און םיר בלײבן שטײן איםבאהאלסן, װי ער אלײן. ער ניט איבער יינקטלעך װי א סןןסאגראף אלע אויסערלעכע באװענונגען, אסילו אויסגעהויבענע פארלאג ב. קלעזקין. ווילנע הויפט־םארקויף קאאפ. ,ביכער׳•. װארשע ₪^₪₪₪^₪₪ש₪^^₪^₪ ערשש דןרסיגןן י. ה י פ נ י ס חדשים או*ן טצב ס־״ז 0<־.4 זל ראב. מאגאר גאציאגאליזם נין סארנ־ןםןרםע אויםנ*בע-8ריו 4 זל. פרידריך שיל־*ער ווילהעלם טעל דר*םע, ידיש *סלק הײלסערן-סי־יז 5 זל•