Literarishe bleter · 1929-03-01 · 9 (1.3.1929) · p. Seite 176

¥?'ם/$11ררש-1 ב^עס■!! 9.012 (252) זײט 76/ י עם בלײבט, הײסט עם, דןך סאר גאליכןןװקע נישט גןןר קלאד. װארים צוריקנעועדט: — סאקע פארװאס עסעס פון אזוי םיל ארעםטירסע פונקט זײן בײ אײנעם גליקט דאך בו כאפן א פאר װערטער װעגן דעם, װאס אױך םיליפאװ לעקם דארט נישט קײן האניק. — אויך ער הןזט דארט די לעצםע טעג צרות און טאקע — םון א באר אײגענע: סון א באר רויסארמייער, װאם בונטעװען דארט די איבעריקע קעגן אים. — פאר װאסל — פארן ש־-כשן עסן. בײם צײן׳דא-־שןזר גאלאגאנעד ציטערן דעריבער די הענט, בעת ער שםופב כ י זיך אין קאבינעס א שטיקל װאטע א קראנקן אין א באק-צןזן. בײ יעדן מאל, װאס ער גיט דעם קראנקן אויםצישװענקן, לויפט ער דערװײל א קוק געבן אין םענסםער, צי הןןט זיך נאך נישט געביטן די מאכט, װעלכע ער הןןט םײנס, װײל ער איז םין זײן יוגנט $ן םארבליבן אן ,עס-ער״. עס איז מער נישט, װאם אמאל איז ער געװען א הײםער. א מסוכן איבערגעגעבענער, עטלעכע מןןל געזעסן אין איצט- זינט ער האט מלחסה-צײט געעפנט אין גאליכןןװקע דעם קא- בינעט — איז ער געװןןרן אביסל א געלאסענער — נןןר םין דרויםן — דןזס םײער איז ארײן אין אים א־נעװײניק. — ער ברענט: — נישקשה, זאגט ער. — עם מאכט נישט אוים, װןןם מען בונטעװעס דארס איבער א קלײניקײם — איבער שלעכט עסן• אין פאר יועמען עס איז נענוג א האלב װארט גיט ער צו: — יעדער בונט קאן זיך ןןנהויבן פין א קלײניקײט. ער שטײט אין געהײטער םארבינדונג מיט סאסיע םןןק• ראװסקים קאמפאניע אין יאנאװע און אין אנדערע גרענעץ־ דערפלעך, אין װארט םארעקשנט אויף נײעס. זןןל אפילו קו• מען נאך און נאך א שטילע װאך — םײ-װי־סײ — דןןם םײ• ער איז ארײן אינװײניק — אין אים. ער הןןט צײט. ער װעט רוקן װאסע אין זײנע פאציענטם קראנקע באקצײנער און װעט װארטן ביז א נייער שטילער טאג װעס זיך אויסכאפן םון גאליכןןװקער חלשות. נאר אין א רגע ארום מוז ער דןןך נאך אמאל צולויסן צום פענסטער און אםילו ארויסלויםן אין דרויסן. — אין דרויסן איז א גװאלד, א געלויף. װאס איז געשעען? — גןןרנישט. דאס װײנס אינסיסן גאס נעכע. — און מײן שמיאל יאםערט זי, — איז געבליבן דןןרס... םײן שמואלן הןןט מען נישט ארויםנעלןןזסז... האאפעראטידו ״ביכער , װארשע שוין צו באקומען פראכט־דעהלעך 9 בענדער קנוט האמסון. פרײז 11.50, פארטןן 50 2 זל. 3 . ײדישע װעלט 1-9 , 4.50 , 1.10 , ליטערארישע בלעםער 1928 . —.5 , 1.10 , די דעקלעך זענען דא א ן א באגרענעצטער צאל אדרעם:23 1ז1זו\16<|''1 סיװא^פזפ'^ ,■ז6ג1סע8״ .12>1סק5 #6ר נןרס: 13.196 .0 .>| .ק נאר דער טויער הןןס זיך שוין װידער אן עפן געטון און הןןט ארויסנעלןןזט נעכען — שמואל װאלצים װײב. בײ נעכען דערפרעגט םען זיך: — עם איז אסתי — ער זיצט טאקע אין קאנצעלאריעי— ױזי םפיװאק, ער שרײבט דארט, הא? נןןר נעכע הןןט אויסנעגלײזטע אויגן און סויסע ליםן. זי ברעכס די הענט. — אוי. ער איז געל... ער איז געל, — פארקריםט זי איר םויל םיט א קלאג־נינון-ער איז געל פון הדיזאטע... א באיןןרטער ײד, װןןם קומט ארויס פון סויער דער צװײטער נאך נעכען. הערט אינגאנצן נישט, װעגן װאס מען שםועסט ארום איס. ער טראנט ברילן און רעדט זײער הויך, װי א קהלשער גבאי: — זעס נאר. װונדערט ער זיך, —דא איז נאך ליכטיק און אין קאנצעלאריע ברענען שוין ליכס, װי יום־פפור צו נעילה... איצט װעט מען פארן א הײם. די נײעסן, װןןס מען װעט מיט זיך ברענגען: — די בלאנדע םים דער םאדיסטקע זיצן בײדע אין אײן קאמעי• — זײ רײםן זיך דןןרס אסשר צען מאל אין סאג פאר די שלײערס. — און די מעשה מיט יוזי ספיװאקן איז טאקע אן אמת: — בײנאכט זיצט ער גלײך מיס אלע ארעסטירטע אין קאםער• — כײשןןג שרײבט ער איבער אין קאנצעלאריע פאפירן. איצש איז םען גרײס צו װארטן א גאנצע שטילע װאך ביז זונסאג. נאר אינמיטן דער שטילער װןןך האט זיך פון חלשות אויפגעכאפס א גאליכאװקעד טאג. פון קאמינע״באלקע הןןט םען ארויסגעלאזט פרײ עטלעכע גאליכאװקער באלעגאלעס. םען לויםם אויף זײ קוקן. מען באלאגערט זײערע הײזער: — װער האס באפרײסז — װי אזוי באםרײס. די באלעגאלעס — װי פון טויט לעבעדיק. זײערע װײ• בער םארשרײען ארום זײ די לופם, װי ארום מסובן״קראנקע, װאס םען הןןס נןןר־װאס ןןפגערופן םון טויט: — װןןס םויג מיר ,סארװןןסיז װןןס דארף איך .פארװאס■? — דאנקען גאס! — א לויב צו גןןט: — אבי זײ זענען צוריק אינדערהײם. די ארויסגעלאזטע בא עגאלעס װאלטן א בעלן זײן מיט• אסאל צו דערפילן נןןך דער קאפינע-באלקער קאמער א נײע הויט אויף זיך — זײ װילן זיך צענויפלײגן, אז מען זאל איצט אינמיטן דער װאך ה־יצן צוליב זײ די בןןד. דאס איז בײ זײ דער עיקר. סון אלע, װאס שטײען צו זײ צו מיט נןןכםרעגענישן, װילן זײ זיך בלויז אפקלעפן: — נו, .װער׳ז נו, װער זאל הײסן ארויםלןןזן? — ער אלײן — פיליפןןװ. װער דען, אז נישט פיליפןןװז — נו .פארװאס׳, נו .םארװען״, איך װײם פארװאס םען הןןט ארףסגעלןןזם פונקט אונזז — ס־א גןןט־זאך. קײן געלט הןןט מען בײ מיר נישט גענומען. םײ-װי-םײ; כיהאב נישט געהאס.