Literarishe bleter · 1929-03-01 · 9 (1.3.1929) · p. Seite 175

זײט 75/ זיען מינוטן ארום שפײען זיי זי םין זיך ארוים ]נוריק אויםן פלאץ, כאפן ארײן א צװײטע. פינם .קיקער• שרײס מען דאן ארוים: — אין דער רײע• — אין דער רײעו דאס צענויםגעקװעטשטע בינסל מענטשן, װןןם קװעטשם זיך מיט די בײכער גום װידער־גוגעמאכטן טויער, שיט זיך בוריק םאנאנדער. דעם טויערס אויםגעשפיגענע ײדענע רינגלט מען ארים. מען בעטרעט ארום איר שםארק דעם שנײ. אויגן באזיכן זי, גלײך װי דןןרט קעגנאיבער די םויערן האס עמעגער מיס איר אפגעטון נישס קײן אנשטענדיקע זאך. מען דערפרעגט זיך בײ איר: — הערט נארו — איר זײט געװען אין קאנבעלאריעז — װער זיבס איבט אין קאנצעלאריען — םיליפןןװ זיבט דארטז... נןןר די סוירען םארמעסטן זיך שוין אויף ארויםלןןזן א בװײטע. א פארװונדערם ײדענע־פנים קימט ארוים םון דןןרט בלאס און םרעגט בײ אלע אין בײ קײנעם נישט: — װי געפעלן אײך מ־ינע װײםןןנןז ארום דער ײדענע שטײט שוין א רעדל. אירע בלאסע דערשראקענע ליפן דערבײלן װענן ארעםטירטן מאן: — א זײנערמאכער... געװען... ,מיעס מיך שיסן•״. זןןגס ער — ״מיעט מיך שיםן•״. _ מען סרעגט זי אוים: — װןןם האט מען בײ אים געפינעןז בײ דער ײדענע טיען א גיטער די דערשרןןקענע ליפן: — פעסער... בװןןנביק. םאלשע, פוילישע - םין יענער־זײט. עמעגער םארקנײסשט מיט אומגלױבן די ברעם: — בװןןנגיקז... פארװאם עפעס םונקט בװןןנגיקז דןןם איז א פעטלעכער ײד אין א םאנאנדערגעשפיליעטן סעטן שעפסענעם פעלץ — א ברײטער מיס א גלאנביק־גלאטן שםעקן אין האנט, װי אן ןןקםנהענדלער. זײן פנים — םיל מיט בלוי־רויטע ןןדערן. װי אן ןןפגעשינדענער הינטער־חלק םון א פריש־געקוילעטן .שטיקל׳. די אויגן אויף אט דעם פנים — קאליעו די װיעם-בװײ רויטע, טרערנדיקע שטיקלעך װונד־םלײש, ער רוםט ןןפ די ײדענע אויף א םוד: — איר הערט דוןך,—װינקט ער אויף איר — א שפיק — דער מאן אירער. אונטערגעשיקט... איך בין נןןר-װןןס געװען בײ מײן זון אויף דער םװידאניע, מײן זון הןןט מיר געזןגס. בײם גרןןבן פינטלען ןןן אויםהער די רויטע שטיקלעך װונד-םלײש, בעת מען םרעגט בײ אים: — אפשר איז עס א ליגןז ער קוקט גום טויער און דרײט גלײכגילטיק מיט די אקםלען: — אםשר איז דןןס א ליגן. איגס כאפט ער א רכילותל בײ אן אנדער רעדל, נישט װײט םון סויער; ער הערם, װי מען רעדט: — בײרע, װי אינמיסטן אין אײן קאמער. איך זןןג אײך אן אקביע... — װערז — די ןןדעסער מןןדיםטקע און די בלןןנדע. — אז זײ הןןבן בײדע זוכה געװען בו זײן יןןכלזןןנס װײבער, װעלן זײ שוין אסשר אויך זוכה זײן בו זיבן בײדע אין אײן שורה אין גן-עדן. ׳ץיעננדעדי־נזע ב? עםער נום. 9 (252)?010■ נ ע כ ע נעכע, — שמואל װןןלבים װײב — איז געגאנגען ארום און ארום אונטער די הײזער מיט די אונטערגעסלעך און אונטערן שאל האט זי געטראנן דאפ לעגטע. װןןס זי פאר• מןןגט — בװײ םלעשער בראנפן. געױען איז דןןם א טאנ דרײ נןןך א־ר מאנס ארעםט. אויב זי װעט געפינען א קונה אויף די בױײ פלעשער נײנביקער, װעט זי דאס געלס אריבערשיקן שמואלן קײן קאמינע-באלקע. עם איז אזיאך און-װײ מיטן געלט און ןןן דעם געלם. — אין קאמינע-באלקע, זאגם מען, נעמט קײנער נישט. נןןר ןןן געלט איז דןןך אודאי ביטער. זאלן כאטש ליגן א פןןר קערבלעך. טאמער װעט דןןרם עמיגער יא נעמען. זןןל כןןטש זײן מיט װזןס זיך בו בריהן. אויםן װעג האט זי באגעגנט א פאר װײבער, זיך אפגע• שטעלט, װי בלויז אויף גו זיםגן, אויף בו שװײגן, נןןר דןןך גערעדט װעגן פארשירענע זאכן: — די .באנאכטיקע• זענען זיך בעלןןםן. — אלע — פון װאס װעט מען איגט לעבן אין גאליכאװקעז — בײ ריװע דער שוחסקע איז נןןך געבליבן אײנע — זי קער איר ןןן א פרײנט. — א משל, זי איז נעכטן פארטןןג אנטלןןפן—די לעבטע. — מיעט אויסגײן םון הונגער. — מיעס זיך געלויםן. — װוהין װעט מען לויםןז זונטאג איז נעכע געפןןרן קײן קאםינע-באלקע זיך זען מיט שמואלן. אין אונסערשטן קלײדל, פארקניפט א־ן א טיכעלע, האט זי געסירט די עטלעכע קערבלעך, װןןס זי האט ןןפגעלײזט פאר די גװײ פ״עשער נײנגיקער. אין מארק, װו מען האס זיך געזעבט אויף די שליטנס, איז םון רגע בו רגע מער געשװןןלן געװארן דער טוםל. פויערים הןןבן געקנאקט יאדרען און געלאכט, בוקוקנדיק װי קרובים םון ארעםטירטע—מאמעם און טאטעם-פעלבן זיך און װיקלען זיך אין שאלן, װארםן זיך אין די פיר־םינף םורן,• שרײען זיך דורך און אלץ אין גרו־ס כאפעניש, װי פאר א בעטומלסן אוםקומעניש. ארום בװעלף א זײגער, װען נעכע הןןט דערגרײכט גו די קאמינע־באלקער טויערן, איז דארס דער ארומיקער שנײ• איקער פלאץ שוין אוםעסום געװען ברודיק-געטרןןטן און םול מיט פורן סון אנדערע ארומיקע שסעטלעך. םונװײסנם הןןט זיך געראכט: דןןרט איז א קלײן װינטער• דיק יארידל. פױערסעם פון די ארומיקע דערםער פרירן דןןרט נעבן זײערע שטעלעכלעך, װארעמען זיך בײ סײער־טעפ. םון לאננן שטײן שפאנען זיך אלײן אויס די םערד און ריסטיקן יארידעװדיק סיל, אויף א־ינע און דיזעלבע ערטער. סון לאנגן װארטן אויף דער קעלס סופעט םען מיט די פים, מען בלןןזט אין די פארגליװערםע םויםטן. מען װארעמט זיך בײ פאנאנדערגעלײגטע סײערן. סון לאנגװײליקײט גענעגט מיט א האלבן מויל דער .קיקער•, װןןם אין די שװערע טויערן. םויל עפענען זיך רי טױערן אויף און סארסאכן זיך באלד זוירער. סאישלןןםענערהײט כאפן זײ ארײן א ײדענע בו איר ארעםטירטן מאן און אין