Literarishe bleter · 1929-03-01 · 9 (1.3.1929) · p. Seite 173

זײס 73/?יםערזןרישזז ב7עסטר נזם. 9 ('25) ״מידת הדיך״) ױזי האט נישט םארשטאנען. װןןם איז דןןס םןןר אן אויפטו. פון װאנען שטאםט עם: םון דער קאנעעלאריע, צי םון נאטשאלניק םיליםןןװן אלײן. און װזןס װיל מען דען מיט אים דערגרײכן. און דןןס אלײן, װןןס ער באנעמט דןןס נישט, א־ז געװען פאר אים, װי א סימן. אז זײן טוים מוז קוםען: ער איז שוין, הײסט עס, אויף א העלםט געסויט — ער איז שוין אזוי װײט םון לעבעדיקע, אז ער הןןס שוין אויםגע• הערט בו םארשסײן, װ$ס זענען זײ אויםן מיט דעם ןןדער םיס יענעם םײן. אוםבאמערקט סאר זיך אלײן, הןןט ער דןן ןןנגעהויבן ןןנ־דענדן צו די ארומיקע דיזעלבע מיסלען, װןןס מען װענדעס אן צו אים. ער הןןט אויםגעהערט ארויםבוגײן אויםן שפאביה ער האס אויםגעהערם צו באמערקן, אז מען באמערקס אים נישט און צו זען, אז מען זעט אים נישט. נןןר אלײן הןןט ער נישס געװוםם, אז ער טוס עס [און צוליב װןןס ער םום עס. אלײן איז ער געװען זיכער אין זײן םוים, םונקס װי א םענסש, װןןס באקוםט שטארק ליב ןןדער שטארק םײנט א םרוי, איז זיכער, אז אנדערש הןןט נישט געקןןנס זײן און אז צי דעם ער זאל די סרוי ליב באקוםען ןןדער ער זןןל זיך מיט איר גסן, הןןבן געסירם יעדער מינום סון זײן לעבן באזונדער און אלע םינוטן צוזאמען. װי נןןר ער הןןט די זיכערקײס באקומען, אזוי באלד הןןם ער םון זיך אראפגעװןןרםן זײן אכט און צװןןנציק יןןריקן לעבן מיס זײן געהארםעװעטן רעװןןלוציןןנערן באװוססזײן, םונקט װי אן אויםגעדינסער סןןלדאט, װןןס םוט זיך איבער אין ציװילע קלײדער, װארםס סון זיך ארןןפ די געװוינהײםן םון זײן םריערדיקן סןןלדאטישן לעבן. ןןנשטןןט דעם געהארטעװעטן רעװןןלוציןןנער — ױזין, װעלכער האט ביזן ארעסט זײנם ןןפגעטון און םיטן ארעסם אלץ םארענדיקט, איז שוין איצט געזעסן אין קאמער א נײער יוזי מיט א נײעם באװוםטזײן םון א םענםשן, װאס מוז נעטוים װערן, װײל טויט איז זײן גורל. זיצנדיק אזוי אײנמאל מיט םארםאכטע אויגן און צװיג־ גענדיק זיך נישט צו האבן קײן שום געראנקען בײ זיך אין קאפ, האט ער זיך סןןרגעשטעלט, אז אלץ איז שוין געשען — אים. יוזין, האם מען שוין געשןןםן; ער לעבט שוין נישט מער, אים איז םון דעם געװןןרן גרינגער. און סון דענסטםאל ןןן הןןט ער אויםגעהערם צו דערקןןנען די װעלט ארום זיך און הןןט זי םער דערקןןנען נישט געװןןלם. םון דענסטמןןל ןןן איז ער דןן אין קאםער שוין מער קײן אײנמןןל נישט געװען װאך און איז שוין מער קײן אײנמאל נישט געשלןןםן. ער הןןט דןן געדרעמלט ןןן אױםהער מיס א דרעםל, װןןס געםינט זיך אויםן גרענעץ צװישן לעבן און טויט. ביםלעכװײז הןןם ער אין ןןט דעם דרעםל אײננעזונקען און ביסלעכװײז הןןס דןן אין קאמער די שײן ארום אים בא- קוםען אזא באלײכטונג, גלײך ערגעץ זײער װײס קעגנאיבער דעם הויכן געקןןװעטן סענםסערל זעצט זיך םעת-לעתן לאנג אײגע און דיזעלבע םארגײענדיקע זון. קײנםןל הןןט זיך נןןך ד ז ד ײ ע.ד ג ע ל ס א / ל,אפיטלעץ פון י ו ז י ם פ י ו ו א ק םפיװאקן, ױזי, דעם ארעססירטן .עס׳ער־. איז •פארגע• בטאנען מיזאל אים אין קאמינע־באלקער גרעגעץ־אפשײל שיםן. אים הןןט מען געהאלטן אין עק קעלערדיק־קילן קארידןןר אין א באזונדערער קאמער מיט דיקע גרינע װענט — א קאמער, װאס איז אמןןל נעװען א קעלער בײ אײנעם םין די קאמינע• באלקער פארשװונדענע םןןנאכן יחי ספיװאק איז דארט געזעסן זײער שטיל, אן חרטה און אן װונדער, װןןש פון אזוי םיל פלעצער, פון א גאנצער ױעלט מיט פלעצער,—איז אים באשערס איבערצולעבן זײנע לעצםע םעג דוקא דא אין אט דער קאםער, װו אן אומבא• קאנשער פארשװונדענער מןןנאך הןןט זיך אמןןל געבוקט און נעפײניקט. געװען איז דאס נזןך צוריק מיט א פאר װןןכן, אינם גרויען פארטןןג, װען מען האם יוזין בײ דער גרענעץ ארעם• סירס און געסונען בײ אים אין די ארבל און אין די לאצן אלע פאינײטע ,עס־ערןןװםקע׳ דןןקוםענטן: ױזי םפיװאק — דער שװײגנדיקער און שװארצער מיט די צװײ אויגן — שװארצע טינטערלעך און מים די קלײנע װאנסעלעך, װןןס זענען נאך שװארצער, װי די אויגן, און סאכן זײן פנים תמיד גרין-בלײך, תםיד מאט װי איבערגע• שראקן — יוױ םפיװאק הןןט דענסטמאל פון אונטער זײן ןןנגע• בויגענעם שטערן א קוק געגעבן אויף די פנימער םון יענע, װאס באזוכן זײנע טאשן און הןןט װי אויף אײביק צוגעשלאסן זיין מו־ל — ער הןןט באשלןןסן, אז מען װעס אים טויטן. און װי באלד ער האט-עס באשלאסן, הןןס ער שוין פער נישט געװאלס איבערלעבן קײן אינעװײניקסטע נשמה• ויאקלענישן און הןןט מורא געהאט ארויםצולןןזן ןןט דעם געדאנק םונם קןןפ, באגלײך ער איז שוין אײנמןןל געטויטעט נעװןןין, און אז ער װעט נןןך אויף אײן רגע צו זיך צולןןזן א םאלשע הןןפענונג, װעס ער נןןכדעם מוזן געטויט װערן נןןך אמןןל... ער הןןם נןןר נישט געװוםט די פינקטלעכע צײט, װען דעד טויס װעס צו אים קומען און דעריבער איז ער םון דער ערשטער םינוט ןןן מיס א םארשסןןרבן הארץ געזעםן אין קאסער און הןןם געװארט אויף טריט, װןןס דארםן זיך דער• הערן אין קןןריראר — געװארט אויף אן ןןנזןןנ, אז .ערי גײט. דאך זענען דא םאר אים אין גרוים מאטערניש, זײער פאסעלעך דורכגעקראכן שװערע טעג און שװערע נעכט, און דער טוים א־ז צו אים אין קאמער נןןך אלץ נישט;עקומען. אין קאנצעלאריע, הןןט זיך אים געדאכם, םארגעםט מען אן אים, װי אומישנע — םען רוםט אים נישט צו דער אוים• פאישונגן םען שרײט נישט אויס זײן נןןםען. װען מען צײלט לי .־עסטירטען םען קוקט טאג־טעגלעך, אין דער צײס פון עפאציר, גלײך אין זײן פנים ארײן און מען באםערקם אים נישס. *) םין 1יך .שידת הדין־, װן• יקדשיינפ *ינניכן. נקייכןװקק—* ײדיי נײ יקר ניקנעץ די יןרן 1920- 1921. *ין ק*מינק-נ*יק?, קסיזנק ײיי־^נ סין נ*יינןװקק, נקפינס זיך יי .ס*קקן״,**סייױננ ס-ס *יר נ*ס**י- 1'ז *ייייןװ. רקו.