Literarishe bleter · 1929-02-08 · 6 (8.2.1929) · p. Seite 116

זײס 116 4 ל'ם122 $ררש 21 0ל21022ר 012. 6 (<-'24) *ין װע*כ?ר זי יינם ריין *ין *ויןי דעם קןיו. ז י: איר װעט מיד װערן. ע ר: אױ, נײן. (זי*ס ײן *ויןי דער ק*נ*י״) נו, װי ליגט זיך דןןרטז ז י: אויםגעדײכנטו ןןבער שסערם מיר נישט, װײל איך שלזןף שוין אײן. ע ר: איך שװײג שוין, איך רעד שוין נישט קײן װןןרט. (קיײנע סו־זע). םרײלן! ז י: װןןםז ע ר: א גוסע נאכט, מעג מען זןןגז זי: יןן. ע ר: א גוטע נאכט. (יויזע.?ד קוקם זיך *ײן *ין *יר, *•וגלינג הייבס זי הערט. װי הײסט א־ר אײגנסלעךז ע ר: איךז םלך. ז י: (זעעט זיך ריע *1יף> װי אזוי? ע ר: מלך. האט איר נאך נישט געהערט אזא נזןםע,ז ז י: א, יא. אבער עס איז דןןך אזוי םאדנע. ע ר: װןןסו ז י: איך הײם דאך — םלפה. ע ר; (••ריננ• *ויך *ויף) װיז ז י: מלפה. איז עס נישס םןןדנעז ע ר; <סיס •*-ס*כסע *ויגן) נײן. סאר מיר איז עס גאנץ נאטירלעך. מלפה. ז י: דער סלך מיט דער מלפה. (י*כס ״םיל, לײגס זיך עיריק• עם איז דןןך דןן אזא לידל, (זיננע) ,אמןןל איז געװען א םלך, דער מלך הןןס געהאט א מלפה״. (ס׳הערם קי*•[ *ין װ*נס, ביידע דערסיעקן זיד) װןןם איז דןןסז ע ר: (ססיל) דער שכן סון דער אנדערער שטוב. ז י: א, םיר לןןזן אים נישט שלןןסן, און ער איז םיד םון דער ארבעט. ע ר: ןןבער עס םאכט נישט, זינגט. ז י: נײן, איך װיל אים נישט שםערן. ע ר: ןןבער שטיל, גאנץ שטיל איך בעט אײך זײער. װען איר װןןלס געװוסט װי שײן דאם איז. ז י: (װען זי היי*ט *ן זיננען 6וים דער 8*רה*ננ יסננזןםו ןזינגס:) אםןןל איז געװען א מעשה, די םעשה איז גןןרנישט םרײלעך, די םעשה הײבם זיך ןןן מיס א ײדישן מלך. אמןןל איז געװען א םלך, דער מלך האט געהאט א םלבה... ׳ (• * ר ה * נ נ) קאאםעראסיװ ,ביכער׳ װארשע, נאלעװקי ם2 ■■נ י י ע —3״''י~כ~ע־־ר■^ ב א ל ז * ק - דןר באריםטןר נאדימאר -,2 זי. לאװרןניןװ - דערעילוננ װענן * ■•וסעד זאך -,2 - — רןד 41*םםןד . 2,50 , לאנדר אלבן ר-דןד װןנ קלן בוןנןןס-אירעם -,5 . (די םודות םון םרויןנהאנדל) ע װ ן ר ס ה. ה. — די ידן און יןב —,2 , ק*נ*ן ו. ס. - נארקי -,2, קאנדאד דזשאזןף — נאסאאר רואיז -,2 . רגיכ׳לײש י. און ד־ר װײס ל.-האנסנניך םאר ביבל.—,2 . אדרעס: ס2 |£|׳*\16סא ,*ז6ו1סץ8, .6142ק5 _םאר גלעםז 13.196 0.)(.ק_ ע ך; (דרײס זיך *ויס עו *יר, זיי קוקן זיך *ן *ון סס״נלען' ז י: גו, און װײטער װןןסז ע ר: כיװײם נישס, אבער אלץ אײנס, מיר איז גוט, זײער גוס. זי: יאז עיז און אײךו ז י: םירז (י*נס ססייו מיר איז אויך נוט. ע ר: (ידיא• 1* *י *יר, זי *סײס *1יף׳ ד?ר9*נבס *ים די הענס, *ר #ןלס זי ני זײ, קוסס זײ, ה1יבס *1יף ד*ם קןס, קיקס זי ןן, ■לידלינג ני© זי זיך * װ*קל, ער כ**ס זי אונס*ר> װאס איז אײךז ז י: כ׳װײם נישט. דער קאפ האט זיך םיר* פארדרײט, איך בין םיד. ע ר : װילס איר זיך אששר לײגן, דןן אויםן בעטז ם׳אין רײן. איננאנבן רײן... איך װעל ארײגגײן בו עפעס א חבר םון םאבריק און איר װעס זיך דןן קאנען פארמאכן און שלאפן, װי לאנג איר װעט נאר װעלן. קײנער װעט אײך נישט שסערן. ז י: איך װעל סיך דא בולײגן. אבער איך װיל נישט. איר זאלט אװעקנײן, אלײן בלײבן װעס מיר זײן זײער שװער. איך װעל םיך לײגן אויף דער קאנאפע און איר אין בעט. ע ר; װאס רעדם איר, פרײלן, װי שלעכט עס זאל נישם זײן אין דעם בעט, איז אלץ בעסער, װי אויף דער קאנאפע. ז י: װיל איך טאקע נישס, איר ואלס זיך אויסםאטערן. איר דארפט דןןך םארגן אויפשםײן בו דער ארבעם. ע ר : מארגןז מןןרגן איז דאך יום*טוב. ז י: װןןס םאר א ױם-סיבז ע ר : דער זעלבער, װןןס הײנס. ז י: אבער איר זענט דןןך הײנס געװען בײ דער ארבעט. ע ר: װײל איך האב נןןך נישט געװוסט, אז עם װעם זײן ױביסוב. ער הןןס זיך ערשט ןןנגעהויבן םארנאכט. ז י: אך. אזוי... ע ר : נײן, מארגן גײ איך נישט בו דער ארבעט און ס׳איז מיר אלבאײנס, װו איך װעל ליגן, װײל שלןןםן װעל איך םײ־װי נישט. מיס אזא םרײד אין הארבן, װי ג״ מיר איז, איז א זינד בו שלןןפן< א שןןד יעדע שעה, װןןם מ׳לעבט נישט, יעדע רגעו ז י: נו, װי איר װילט. װעל איך םיך אזוי לײגן אױםן בעט. ע ר: ם׳װעס אײך קאלט זײן אזוי. דעקס זיך בו, נו, כןןסש מיט דעם. (*ר לוי6ש *ר1יס, זי סים זיך דערװײל *וים די *ןגסןפל *ין יױגם זיך א1י6ן נ*ס, ער ברעננם זײנעם ן ■*לסן *ון ד*קם *יר *ו די 6יס) װעס אײך די ליכם נישס שסערןז איך קןןן סונקעלער מאכן. ז י: נײן, א־ך װיל נישט. איר זןןלט אויםלעשן. ע ר : נײן, נישס אויסלעשן, נןןר םאכן אן אבאזשור. זאגט װןןס םאר א ליכט װילס איר: גרינע רויםע, בלויעז איך םאך ע0 אויגנבליקלעך ונעםט * נר־ן *רער בי1' •*■'רל, •*רהענגס). נו, װןןס זןןנט אירז ז י: גלענבנד. ער; א יןוז איך הןןב אײך געזןןגט, אז סיאיז א שטוב םיט אלע באקװעםלעכקײםן. און איבם װעל איך אײך מער נישט שטערן. שלןןםם גאנץ רויק. ז י: און אירז ע ר: איך װעל מיך לײגן דא און קוקן אויף אײך.