Literarishe bleter · 1929-02-08 · 6 (8.2.1929) · p. Seite 115

זײם 115 ע ר : איך װעל אײך, סארשסײט זיך, גלויבן. זןבער אלץ װעס מיר אױםקוםען זײער םאדנע. זקייינס ס1יזס, זי זננדיקם סיינקין) ז י: איך הןןב שוין אויסגעסרונקען. איבט נעמס איר זיך קאװע. אבער איר םוזס אװדאי זײן הונגעריקז ע ר : איך, נײן. ז י: איר קומס דזןך םון דער ארבעטז ע ר: ןןבער איך האב געגעםן אין שטאט, אהײמגײענדיק, און אויב איר װעט דערלויבן, װעל איך אםילו קאװע אויך נישם סרינקען. ז י: מײנעסװעגן, װי איר װילט. סס״יס *ריף, נײם 011 1?ס, נןםס ןדןם די ם*נד*לינ? *לן ז?דס זיך *וי6ן 693) ע ר: איר קענס יןן שםילן, װי איך זע. ז י: װי אזוי זעס אירז ע ר: איר הןןס דןןך גענוםען די מאנדאלינע. ז י: נו, איז עם א סיםן, אז איך קען שםילןז ע ר: בו װןןם־זשעז ז י: איר זןןלס מײנען, אז איך קען. (׳••ײס זסיע־ז סקסייין) און איר הןןט סאקע געםײנט, אז איך רעכן מיר בו נעמען דאם לעבןז ע ר : נײן, דעם טויט. ז י: גערעכט, אײגנסלעך איז עם םאר מײן דעםןןלטיקן בושטאנד געװען אן אויםװעג. ןןבער קןןנט איר זיך דןןם םןןר• שטעלן, אז םיר איז עס פשוט נישט אײנגעםאלןז איך הןןב פארגעכן ןןן דעם, ןןט אזוי, װי מ־םארגעםט ןןן סויט. ע ר: געבענטשט זןןל זײן אײער זכרון. ז י: םארװןןםז ע ר: װײל ער הןןט געקןןנט םארגעסן. ז י: װןןם איז אײך נוגע, איך זןןל לעבןז מיט א פאר שעה בוריק װןןלט עם דןןך אײך געװען גלײכגילטיקז ע ר : מיס א פןןר שעה בוריקז װי קןןנס איר עם $נ־ רופן א פאר שעהז מיט א לעבן בוריק, םים א גאנץ לעבןז װײםס איר, װןןם עם הײסס םאר א מענסשן. װען ער לעבט ןןפ א לעבן אלײן, אינגאנבן אלײן, װןןס אויף זײן לעבנם-װעג איז קײנמןןל קײן םרוי נישס געװעזן, װןןס די שװעל םון זײן שטוב הןןס קײנמןןל קײן םרוי נישט איבערגעסרעסן, װןןס זײן לעבן האט קײן שום בװעק נישט געהאט, װעלכער הןןט ןןבער געלעבט נןןר דערפאר, װײל ער הןןט ליב געהאט דןןס לעבן און געװוסט, אז ערגעץ־װען, ערגעץ-װו, װארט אויף אים א באלויגונג םאר זײן גרויםער גלוסטונג בום לעבןז און ןןט געפינס ער זי, די באלוינונג, אין א םארנאכם, אויף א באנק, זי זיבט נעבן אים, זי גײט מיס אים א הײם. זי גײט ארײן אין זײן לעבן, זי םארסולם עםז און דער םענטש הןןט םאר׳ געסן אין זײן בענקען, זײן אײנזאםקײט. זײן װארסן, זײן גאנץ לעבן ביז איבם, ער לעבט נןןר םיט זײן נײ לעבן... םרוי, װער דו זןןלסט נישט זײן, װען דו זןןלסט נישס אװעק• גײן, איז גענוג םאר מיר, אז דו ביסט געװען. אז דו ביםט ארײן אין םײן לעבן, אז דו הןןסס עם באלעבסי ז י:;הןפ *1ין מייער #8רסס?יס מיס די ה?נמ די *ויגן, *רעכ© איס *וים אין ו גסװײן). ע ר: וסיריננס ױיף, נײס יי *י *יי) םרײלן, םארװןןסז װןןם איזז (זי װײנס װײסזר, *ר נ1יגט זיך *ײן *יביר *יר *ין װיי •ריסנסםען •יר קן•, *אהארסם זיך ןב?ר, נײס *יס םאנססאי אין *ליי־נס ססײן, םים נײרו האנס םןראסעלם די אוינן, זײער גארירס). ד | י: (נארײקם זיך ביסלאכװײז. חוי*ם אויף ר?ם קן•, זיס*ס ןס) י|, הם. לרטזנר$ררשזנ בלזנםזנר נזם. 6 (249) * איבס אזוי םרײלעך אויםן הארבן. און די הויפטזאך איז, װןןס... ז י: װןןםז ע ר: װןןם די קאװע איז שױן םארטיקז אנסשולדיקט מיר, םרײלן, איך קום שױן ארײן. (נייס ןו, י*זס ןסן יי סיר) ז י : (םסײס *1יף, נײם *י *ים נ*ס *ין נןםערקס די םונדןיינע *'נ*רן **•, ר*דס חױךי איר קענס שפילןז ע ר : (*יז די קײיסז) אויף װןןםז ז י: אויף א םאנדאלינע. ע ר : <ה1יר> נײן. ז י: ןןבער בײ אײך הענגס דןןך א םאנדןןלינע. ע ר : איך װײם. ז י: בו װןןםיזשעז ע ר: םען זאל םײנען, אז איך קןןן. ז י : (װיי *ײנה*יסן * נ*י*נס*ר, קןן ןנ*ר ניסס *ון סיז ה1יך י*כןו ע ר: װען א ר װאלט געװוסט. װי שײן עם קלינגט אײער געלעכםער םון דער בװײטער שטוב. ז י: און װען איר װןןלט געװוםט, װי שײן עס שםעקס די קאװע םון דער בװײטער שטוב, װאלט איר זי גל״ך ארײנגעברענגט. ע ר : (קומ■ *רײן סים * ס*י ק*װ*> זי איז דא. (סט*יס יס *1י#ן סי*) ז י: םארװאם נאר אײן שאלז ע ר : איך קאן נישם טרינקען. ז י: םארװאםז עס שאט אײךז האס .איר דאך געקאנט טרינקען ס״. ע ר: טײ קאן איך אויך נישס סרינקען. ז י: טײ אויך נישטז םארװאסז ע ר : (נײם *י *יר *1יף וי *■יץ *יננ*ר *ין זןנם *יר סװיתפײ *ויזן *ױ*ר) איך האב נאר אײן שאל. ז י: זעס, װאם םאר א נאר איך בין. דאס איז םיר גארנישם אײנגעםאלן. אבער נאך םיר װעט איר טרינקען. יאז ע ר: זיכער, םרײלן, איך װעל טרינקען אלץ, װאם איר װעט םיך ה״םן. איך בין זײער א גאםסםדײנסלעכער מענטש. (זי ז**• זיך *ין סרינקס) די קאװע איז גוס, אםת? ז י : יא. ע ר : זײער גוט. ז י: דאס קאן םען נישט זאגן. ע ר: <זײ*ר #*רװינו*רס) װאסזז דאס באװײזס נאר, אז איר קענס זיך נישס אויף קאװע. זי: נײן, איך קען זיך• ע ר: װאם״זשע, װעס איר םיר אײנרעדן, אז איר האט שױן געטרונקען בעםערעז ז י: יא. ע ר : איך נישט. ז י: (י*ניי> זענט איר שטענדיק אזא װיבלער. בי נאר דאן, װען איר װילס עםעבן םרײלעך מאכןז ע ר: װעםען װיל איך דען איבט םרײלעך מאכןז ז י: םיך. ע ר: אײךז דארף פען דען אײך םרײלעך םאכןז איך געסין, אז איר זענט אין זײער א גוסער שטיםונג. ז י: םארװאם-זשע םײנט איר, אז איך װעל נישט קאנען סארשטײן עםעבנם גלוססונג בום לעבןז ע ר: איר הײבט שױן װידער אן דערםון בו רעדן, מ׳דארף נישט. עם איז געװען. עם איז םארבײ—און שוין. ז י: און װאם װעם איר זאגן, אז איך װעל אײך סאר• זיכערן, אז ס־איז אםילו נישם געװען אויךז