Literarishe bleter · 1929-02-08 · 6 (8.2.1929) · p. Seite 114

?יסעד^דיישע ב?טםער גןס. 6 (249) ב ד ל ו ב ג ןסרסטער *קס, נייד יױיי *ון דגר ג־גסג .*פןי *י< גסױסן * סיך- ז י: םארװןןם מײנם איר. אז םיר װעס עם זײן שװער עו פןןרשסײןז ע ר: װײל... ןןבער סארװןןס שסײם איר די נאנעע עײטז און םארװאס נעםט איר נישם ארןןפ דעם הום, רעם זשאקעסז אפשד װעס איר עפעם עסןז ז י: נײן. װןןם סאלם אײך אייןו ע ר: שעםט אײך נישט. םרײלן, איך קזןן אלץ איײן מאכן. דרינען געפינם זיך א מאשינקע, װעלכע גים םון אונסער מײנע הענם ארויס די גרעםטע װונדער םון דער קילינאר• קונסס. ז י; (י*כם) װי קזןמיש איר רעדטו ןןבער נײן. איך גין גןןרנישם הונגעריק. ע ר : אפשר טײ ןןדער קאװע םים ליקערז נןןר ליקער האב איך נישט. ז י: (י*נס *ס*רק> מים אײך איז דןןך גןןרנישט אוםעםיק. ע ר : נו, איז װןןם־זשע, פד״לן, איך װיל אײן זײעד מיס עםעס מכבד זײן. ז י: איך װײס, — םאכט שװארגע קאװע, אויב איר קענט. ע ר: אויב איך קעןז א קינססלערנ דרײ םעדאלן אויף דער טערקישער אויםשםעלונג. איך לויף שוין (ני דער <זיר ריכססו זןבער איר, פרײלין, נעםט ארןןפ דעם הוס, דעס זשאקעס און מאכט אײך באקװעם. (*•> ז י : ניײבם *םיי־ן, סים א1ים די המססקעס, ינעםס *ר$• ד*ס חים, דאם זס#ק*ס, קיקט זיך *ריס, כ*סר*כם *יץ, ד#רז*ס זיך *ין מסיגל, זי$ס חסבנס א1יף דסר יינקער װ$נס, קיקס זיך *רום# סמײכלר, ה1יפ© די ■לײ1<ס ד*ן ז*גס זי= װזןס סו איך דןןז װי קום איך אהערז א חלוםו ע ר: ןןם אזוי, אין םינף מינוס איז עם םארםיק. (דירזי־ זי, נלײנס *סײן, קיקס וי י*נג *[). ז י: װאס קוקס איר אײף םידז ע ר: נו. איך זע אײך דןןך גום ערשםן םןןל. אין הוס הןןם איר גאנץ אנדערש אויםגעזען, זעבט אײך, םרײלן, איך בעט אײך. ז י: (זי*ס זיר) נו. און אירז ע ר : איר װעט מיר סוחל זײן, םרײלן, איך םוז אכטונג געבן אויף דער קאװע, אז נישס. קןןן זי םיר $פסון אויף טערקיש און אויםלויםן.;י*כן *ײײ) זי: איר װײסם, אז איר הןןם םיר םריער נישם גע■ ענטםערם אויף א םראגע. ע ר: םעגלעך, איך בין א שלעכם־דערבויגענער מענסש. ז י: איר הןןם געזןןגס, אז איר הןןס זײער ליב דןס לעבן, און דערבײ בוגעגעבן, אז מיר װעט דןןם זײן שװער בי סארשםײן. םארװןןסז ע ר: אך, דןןםז יןן, יןן. איך דערםןןן םיך. ןןבער בי םיז איך דען דערויף ענםםערןז ז י: באשסיםם. ע ר : בו װןסז ז י: םיך אינסערעםירם עם שםארק. ע ר: עס איז טרויעריק דערםון בו רעדן אין םיר איז ׳ייפ 114 יא י ד א ק א ם י נ ם ק י פ א ר ו ו א (*ין ד*ר 6ינסם*ר ה*דם מ*ן יי *םים* *ין *י■) אט דןן, פדײלן, איר װעס דערלויבן. איך װעל םריער ארײננײן, װעל איך ליכטיק מאכן, אט אזוי. (ים *יז ג*ױ*רן ליכ־ סיק. $ן ןרים אזן ןנבענ;ם *יםערז. *ין דמרםיס — > סקנםטער *1( $ ביש•* ר©כשס •ין ע1לם — > םיר, אין ייגקס א1י#ן ערשסן ©$9ץ — $ סיר, ן בעסי, פשרןסענז קןנן<ו, > הי©ל, דרײ שםילן* *ײ ד©ר לינקקר סיר *ין •*טיכ עסייס: 9 ר. ז י — *ין סיר. בײ פײרן ן הײסער© ©מיפונג). ז י: די סיר איז גאר בעװעץ ןןםןז ע ר : יןן, בײ אינז פארשליםם מען נישם; עם װעט גןןר קײנעם נישט אײנפאלן אהעדבוקימען גגבענען. קוםט ארײן, פרײלן, דןן איז קײנער נישסןן. ז י: דןן איז גאנץ געמיסלעך, אםילו עלעקםרע איז דןן. ע ר: ןן, יןן, דאס איז א גײ דיױז מים די םןןדעדנםםע קןןםםןןרט״אײנריכםונגען. (ב״ד* י*כן) ןןס. זעס איר, דןן איז (**נס די םיר ר*כסם) די װאנע. ז י: יקיק״ *יײז) איך זע דןן קוים א װאש־סיש. ע ר: נו. יןן. ןןבער ם׳קאן דאך ארײנשםעלן א װאנע. (י*כז) בכלל איז נאך די מעבלירונג נישם סארענדיקם: דןן, אויף די װענס, קומען נןןך בילדער פון רעפבראנד אין גןןל־ דענע ראפען, אויף דער פאדלןןגע פערסישע טעפיכער, א זשי• ראנדןןל, און סארשידענע אנדערע קלײניקײםן. ז י: (י*כס *ס*רק) איר זענס אן ארבעםערז ע ר : יןן אן ארבעטער. ז י: א פשוטער אדבעסערז ע ר: נײן, נישם אזא גאנץ־פשוטער. איך בין א שטיקל אױםזעער און פארדין עפעס מער סון א פשוטן ארבעםער און דערפאר קאן איך מיר סאקע דערלויבן אויף די אלע לוקםוםן. ז י: אבער פון װאנען... איר װעט אײך נישט באלײדיקן, װןןם איך װעל אײך םרעגןז ע ר : איך װײם נישט, אפשר יןן. ז י: נו, װעל איך נישם םרעגן. ע ר: נײן, איך לאך דאך, םרײלן. איר םעגט אלץ פרעגן, װןןם איר װילם. ז י: נײן, מיר איז טאקע אומאנגענעם בו םרעגן. ע ר: ןןבער איך בעט אײך, םרעגם, איך װעל אײך אויף אלץ ענטםערן. ז י: איך מײן... איר רעדם אזוי שײן, אז עם װילט זיך םיד נישט גלויבן. אז איר זענט א פשוסער ארבעםער. ע{ר: אך, דןןם פײנם איר, םרײלן, עם איז אײגנטלעך אזוי: איך הןןב א לאנגע בײט ארבעםנדיק שטודירט, אדער שסודירנדיק געארבעט. װי איר װילטז שפעטער ןןבער האב איך םיך ארומגעזען. אז דןןם איז אביסל בופיל םאר םײנע שװאכע כוחות, און איך האב םארשסאנען, אז אײנם װעל איך מוזן אויפגעבן, פארשםײם זיך, אז װילנריק־נישט־װילנדיק הןןב איך געמוזם אויפגעבן דאם שטודירן, װײל אין סארקערטן םאל װןןלס איך געםוזם דןןם לעבן אויך אויםגעבן, און דןןם הןןב איך נישט געװןןלם. װײל איך, פרײלן, געהער בו די מענסשן, װעלכע װילן לעבן. אײך װעט עס אודאי זײן שװער בו םאר• שםײן. אבער אזא בין איך.