Literarishe bleter · 1929-02-01 · 5 (1.2.1929) · p. Seite 94

זײט 94?יש־׳נד&די20 טלטטער נ£7. 5 (248) א ו ו ע ל ן *ון *יקרןיניפ — נ׳נר הןרןויץ הןןב דיך אזוי ביטער געכאװעט, געבלאזן אויף דיר, װי אויף א װונד... איך װעל דיך אויםריכטן מיס דער זון אינאײנעם, איך װעל גישט װײנען. נעכטיק איבער, נעכסיק, קינדעניוו זי האט ןןנגענומען דעם זון בײ די ארבל און הןןס אים ארײנגעפירט אין שטוב ארײן. דער עולם האט זיך א לאז געסון גום טויער. נןך א װײלע איז ארױס די מאמע מיטן זון. איר פנים איז בלאס געװען װי קרײד. — זינענױ — הןןס זי געםרעגס — און םיר, נעבןןזשע, װער װעט די קוקורוזע אויםסאפןז כלאפעס האבן זיך בעכליפעט. דער טאסע איז געםאלן סיטן קאפ בום װאנן. און האט זיך געםלעסעט, װי א בלעסל. — העי, קוםו די מאמע האט נישס געלאזט. — ניקאלאיקו, טא גײ־זשע נישט! אײדער דו װעסט זיך אומקעדן, טא װעלן זיך די שװעלן אין שםוב אויםקרומען, די עקן װעלן זיך בעפאלן. מיך װעסםו מער נישט טרעפן, און אפשר קומםסו אלײן נישט. זי האט $נגענומען דעם זון בײ די פים. — ליבער װאלם איך דיך אװעקגעלײגט אויף דער מםה. אװעקגעגאנגען. װער ס איז נןןר נעשסאנען? בײם סויער איז געגאנגען דעם רעקרוט באגלײטן. זענען דורכגעגאנגען א װאלד. בלעסער הןןבן אויםגע• בעט דעם װעג. םיהאט זיך סארבויגן אין מעשענע שיםעלעך, בדי מיס אסיענדיקע װאסערן אװעקצושװיםען מיטן שליאך נןןכן רעקרוט. װאלד האט איבערגענומען מאםעס קול, נעטראגן אים אין םעלדער, געלײגס אויף מעזשעס, זןןלן װיםן, אז װען םרילינג װעט װערן. װעט שוין ניקןןלײ אויף זײ מער נישט אקעיז• נאכן װאלד זענען זײ שטײן געבליבן אין פעלד. ^דער רעקרוט הןןט זיך גענומען געזעגענען םיסן דןןרף. — זײט געזינס, אי אײגענע, אי םרעמדע. הןןב איך םיט עפעס עמעבן דערקוסשעם, טןן פארגעםט און בענטשס םיך אין װײסן װעג. אלע הזןבן אראפגעװארםן די קאפעלױשן. — קער זיך אום געזונםערהײס אהײם, און םארװײל דיך נישט. זון םיטן פאסער הןןבן זיך אױפגעזעצט אויף דער םור. מאמע האט זיך ןןנגעכאפס מיט די הענס פאר די רעדער. — זינעניו, נעם מיך מיט זיך, אז נישט, װעל איך לויםן מיטן סעלד גלײכאוים און איך װעל דיך דעריןןגן. — םענטשן גוטע. נעמט נןןר ןןן מײן װײב, װײל זי װעט זיך אױםברעכן די הענט. מענסשן הןןבן זי מיס כוח אװעקגעשלעפס םון װןןגן און נעהאלטן. די םור האט זיך א ריר געטון. — גײ געזונסערהײט, ניקןןלאיו — הןןט געשריען דער עולם. די דןןזיקע נאכס איז געזעסן אויםן הױף די אלסע םא■ םע און הןןם מיס א הײזעריק קול געיןןםערט: ה 1) ס י? סםע3ג'$ק*) צ ו ר י י ארויםפאגל״ט פון דאיױ צו מערב־ זײס איז די רויטע כמא■ רע םאדשסײ• נערט גע־ װארן. ארום איר הןןס די זון םאר־ װןןרםן אירע װײסלעכע םעדעם, און די כמארע האם אויסגע• זען. װי א 'וך.:^.ויי װןסיל ססווניוק פארבלוטיק• טער קןןפ פון עפעס א הײ• ליקן. םון הינטער דעם קןןפ האבן זיך אפערגע• כאפס שטראלן זון. אויםן הױף איז געשטאנען אן עולם מענסשן. םון מערב הןןס אויף זײ געשלןןנן א שײן װי פין א רויסן שטײן — הארט און בא• ששענדיק. םון הויז הןןט זיך געשיט א גרויםער המון. װי םון א סויטן, אזוי זענען זײ ארויסגעגאנגען טרויעריק. נאך די מענסשן איז ארויסנעגאנגען א יינגער בחירל םיט אן ןןפגעשןןרענעם קןןפ. אלע הןןבן אויף אים געקוקט. זײ האט זיך אויםגעדאכט, אז דער קןןפ. װאס האט איצט גע• שװעבס אין בלוםיקער שײן, ער דארף איצט ארןןפפאלן סון די פלײצעס — אויפן קײזעדשסרןןז. אין םרעמדע לענדער. ערגעץ אזש אונטער דער זין, װעט ער םאלן אױפן שליאך און װעט זיך װאלגערן. די מאמע איז געשטאנען אויף דער שװעל. — .דו גײסט שױן, זינענױז״ — ״כ׳גײ, סאמע.״ — .אין דו אױף װעמען לןןזטו אונזז״ װײבער הןןבן זיך צעװײנט, די שװעסטער געברןןכן די הענס. און די מאמע האט געשלןןגז מיטן קאפ צום בײשטידל. אינסערגענאנגען צום זין דער םאסע. — זעץ זיך ארויף, זינעניו. אויף דער פור, װײל מיר װעלן די באן םארשפעסיקן. — נאך די נאכט נעכטיק בײ מיר איבער. זינעניו. איך *ו ײוסיל םסעיני*■} *יז 8•; די גיעםזד היינסדײסיקזנ מייפס׳זפןיער. עי *יז *יעס *לס ן 60 יןר. ע- ײוינס ווין זײן קיייגעם ניפ *ין פזדח• גזייעיען.