Literarishe bleter · 1929-02-01 · 5 (1.2.1929) · p. Seite 93

9 זײס ןס '■שרא? ר>)בא] ,?>>דךש משוגעים־הזיז םון הינטער קראםע-םענםםער קוקן זײ ארוים און לעקן זיך די פײכטע לי*ן, װי די קעץ, װןןם הןןבן אויםנעפרעסן ערשט א םויז, — און ם׳ריגט די סלינע זײ, װי אויםגעװארעפס פעםם. זײ לןוכן עו דער זון, װןןם העננס אין הויך םון היםל, װי א ריזיק גןןלדענער קנןןפ, און םון זײער םויל דעם גאװערדיקן גײם א רױך, װי פארע פון א װארעםען, ערדעגעם טןןפ. זײ בױנן אײן די קעפ און גריםן בו א בוים, װאם שסײט אן בלעסער אויםן הויף ןןן כח׳ אין רעדן עםיעס אומםארשטענדלעך, װי אין טרוים, זיך קלאפגדיק די םינגער אויםן בויך. זײ הויבן אויף דיאקםלען, קירטשען אײן דעםהאלז, װי דריםלענדיקע מאלפעם אין א שטײג, און קנעטן ״ם׳װײכע םלײש״ זיך פיט דער האנט, װי װײבער קגעטן אוים א טײג. און סלובלינג הויבן זײ בו קושן אן די שםאנג םון םענסטער קראסע... פרוװן שלינגען װינס... און הויבן ריסשען ןןן א םאדגע-מין נעזאננ, אין װעלכן ם׳הערט זיך װײנען װאיענדיקע הינס... מיםאײנפאל: ״שא״ו — זײ װערן פלובליננ שטיל .. * און נעפען שרעקן זיך פאר זײערע אײגענע הענט... באהאלטן זיך די פיננער אונסערן געזעס און קוקן אן מיט שרעק די פיםםע בעלע-װענט... ״שא״! — פליס ארויס א װארם בו זיך אלײן... זײ פאכן זיך זײ שלאפן, אבער זענען גארנישט דא... זײ שליסן בו די אויגן און האקי בו די בײן און האלםן אײן דעם אטעם—ם׳פגים װערט אזש בלא... און אזוי װי די סויסע—בײ די פענססעד שטײף אן אטעם זיבן זײ... און שעהן גאנבע שטארבן אפ... אט פלובלינג כאסט זיך אײנער אײף און ניט א פײף, הויבט אן בו יאםערן און.םליקן זיך די הארםוןקאפ... ש ט י ט א ל דורך םאיהאננען װײםע באװײזס זיך די זון א םארשעפטע, פארגאלדעט, װי בירונג, די שגויביקע זײלן, װאם ױעבן דעם איםעט םין שיאםקײט; אין לוםטן, װי קישן, די װײםיקי שװעבן און רוען אויף קנאכיקע, װאקםענע באקן אין ביםריקע ברעםען... געםלאכטענע בעסלעך םון אײזן, װי שװאיבע םקעלעטן םון װערעם, זײ ק־עכבן בוזאםען םים בלײכע אין םידע געשםאיםן... א אײנעי, א גוסם, נעמס רעדן אז אםעם בים באלקן, כרי אםשר נאך אײנפאל זײן שטארבנדיק ק.ל בו דערהערן... די אויגן זײ קיקן בו װעלםן, װו זינגנדע שטערן דורכשפאנען די ה־םלען םון װײסקײט, װי שיםן אויף אײביקע שנײען; אך, װעלםן, װאם בלישסשען, װי ליכטיקע םרערן, < װאם קינדער אין טרוים און בלויז שםארבנדע זעען... דערנאך װערט ער שטיל... און ער גראבט אײן דעם קאס אױם ביכל, און קילט זיך דאס ברענענדע םויל סיט די םינגער, קיל, װיקלאװישן... און װארעםע סויען באדעקן די האר און זײ םינקלען, װי זײדענע םיכן, דער אסעם, װי סײער, בעזינגס זיך אין קישן...?דםער$ר,שע ב<זעםטר בום. 5 (248) א. ברידקיין , 77י?עע װינםעד־ לידעד 1 ןןי א ב?יצנדיקע ה$ק — ךןבגעש7יפן איז םײןהארק םים ש$רפן פרססם. סירינם אין ם״נע #דערן ד>)ס 3??ע — הי שםסרקער רויםער ראסם. סי?יגט א װע?ם צין ק>)?םן גלי און ב?אנק, אןן ב?1י, און שװער. קליגם א װע?ם — א קע?ט--פארשיב1רםע, א ןןײסער ברענענדיקער בער. ביזופ דעם ז1ים באצוקערםן פון שנײ װאס שײנם םים?״ב םים ב?וי?עך--ק?ארן, און יונגע קרעפםן גיסן זיך אױף ר״פע יארן. 11 א זיסער, ׳ונג--בחורשער אוםעם שפר״ם זיך?ינד א1יף די שנ״איקע פעלדער, און קי? שױםם דער םאג א פארשם״פםער. װי א װ״ן א״נגעשםאנען אין קע?םער. ס'הי?בם אפ הי?ביק א פערדישער הירזשען. װי א װארעםער רעגן א1יף ב״םן. בישװים און שװים אין א װ״בק״ם א טיפער, אין א ׳ם אין א װײסן, פארשנ״טן. אן א ז״ם שם״ם א פויערשע באםע סים די ש״ב?עך אין װע?ט אין א בלויער. און װאראנעס םים ׳שװארצק״ם םים שארפער פיקן אױסעם דעם?׳בםיקן םרויער. סישם״ען װע?דער — פארג?יװערםע זקנים; װי א ש?אננ,?יגם א ש?יאך קא?ם*צעםראםן. און װי ציםרעס םים סםרונעס םים 77ײסע ברוםען העל םע?עגראפענע דראםן. סישםראםם א ברײםק״ם, א פר״ד און א ב?אנק״ם. ס־װערן אפן אוםענד?עבע רױםען. איז דען ליבערס פאראן פאר דעם האןיקרײ -י נידריק*געפ?אבםענע צויםען. איז דען שענערס פאראן פאר דעם הונםיבי? אין דער שםילקײם פון דערפער און שנ״ען, װו סישר״ען די קע?בער אױף האלב-םאג און עבאס אין װ״םק״ט פארג״ען. און םען װ״סם נישם. װו א״ן און װו איויסעם. אם םען װיגם זיך אזױ אין א םיםן. צון עק װע?ם ביז עק װע?ם אם םען םראגם זיך אין א בר״טן און פױערשן ש?יםן.