Literarishe bleter · 1929-01-25 · 4 (25.1.1929) · p. Seite 73

זײם 73?יסעדיעדי־סע ב?עסעד ג?פ. 4 (247) 9 ארײן אין דעם רעדל, דןןס װײב מיםן קינד׳ ס ז}? ־* ד ע דזןס םײדל, דעם בדונען, דעם פויער, דןןס סעלד, די ערד און דעם ים, און דעם חלום די װעלם, קראנקער קאפ אין נאכםישן פענסטער. געשװינדער, געשװינד!׳ הענט רוםן גוןם, און אויגן געשפענכטער. מיר זענען איבם בילדער געגײכנס אויף נאכם שטײם אויםן דאך םון דער נאכטישער שול און בעשויבערט אויף װינט א שמש, װזןם נײגס זיך און רופס אין דער שטיל: םון א ױנגן פןןעט אין יאס דער קרויגשסןןט םון םאלדאװא. — אין שיל ארײן. װעמען סישרעקס די נאכם. דאם ליכסל אין קלויז האב איך אײםגעסראכס! קלעטערט אקײנן אויף קלויסםער-װאנט א נלח א שװארצער — דעם בלם אין האנט. . אין קלויססער. װעמען םישרעקט די נאכט. דאס ליכטל, װאם ברענט האב איך אויסגעטראכט! פיבערט די נאכט, דער װינט און דער רעגן קומען בושװימען פון װעגן און שםעגן א הײפעלע גױס, א הײםעלע ײדן פון נאכט-אזילן, םון מערק און יארידן. טאפן זײ בלינדע און זוכן די טירן. — װער ם־הןןט גערוםן. דער זןןל אונז םירן! בלינם אויף א רגע א טעות־שײן. גײען די גוים אין שול ארײן. בליגט אויף א רגע א טעות׳שײן גײען די ײדן אין קלויםטער ארײן. פארריגלט די נאכט אונטער אלע די טירן. דןןם ליכט, װאם קען רופן, דאס ליכט קען פארפירן בעװײנט זיך דער קראנקער קןןפ אין דעם פענסטער. קאפ, װאם טראכט גאט, און זעט אײביק געשפענסטער, פארלאג ב. קלעצקין, װארשע שױן דע־שינען פיל־־איד־אגישע שריפטו ז ־ד פונס ײדישן וויםנשאפטל־יעכן ןײזינסטיבוט ױױישןר באני £י״*ן 26 נ*ין אירעם פאױ בי-ייג •2 .•^•32ז3^\ *זוו!סץ8י אכטונג, ל־יאדז און ^ןףמגעגנטי אלע אויסגאבי פין האאפעראטיװ ״כיכער׳ (ב• קלעצקין, ״צענטראיױ״ א א) צו באהומען בײ בערלינסקי לאדזש, אלטשכאס <1 די פון די שבת*ל'בס שטײס דער מןןנאך אין םינםטערן בעל און זײנע אױגן ברענען: .ױנגע םכשםה, װען װעסטו אמןןל דעם זילבערנעם בלם דערקעגען און יעזום אונזער הארױ זןןגם דןןם מײדל: ,װי קען איך דען אין האנט דעם בלם נעמען, אז איך זןןל מײן םאפעס שבת־ליכס די גןןלדענע סארשעמען, װי קען איך עם, שװארבער מאנאךז׳ — .ױנגע םכשסה, דעם בלם א קוש און יעזוס װעט דיך דערלײזן פון דער קלייפח, װןןם לויערט אין דיר און פון רעם גײםם דעם בײזן, װןןס זינגם סון דײנע ליפן ארןןפ;׳ זןןגט דןןם מײדל: .װי קען איך דען מיס די ל־פן דעם בלם בארירן, אז איך זןןל די גןןלדענע שבת־ליכט אױף אײביק שוין פארלירן, װי קען איך עם, שװארבער מןןנאךז״ — .דערקען דײן לעבן, דערקען דײן סויט, ם־איז יעדע רגע טײער: װןס זעםםו מײדל דירכן שויבז• — ,איך זע א בלוטיק סײער און בלוסיקע שןןסגס אויף דײן געװאנט*. גײס דער מןןנאך און דאם מײדל גײט מיס שטריק די הענט געבונדן און הונדערס פינגער הןןבן מיםאמןןל שארסער דןןס םײער געבונדן. דאם רויםע סײער אױסן שװארבן סטעפ. און אז דןןס םײער הןןט אױסגעברענס, און דןןס גרןןע אש איז געבליבן, האבן זיך אױםן אש בעברענט גןןלדענע שבת־ליכט זיבן, גןןלדענע שבת־ליכם זיבן.