Literarishe bleter · 1929-01-25 · 4 (25.1.1929) · p. Seite 72

?יטעדןןדעע ב?עםער נזם. 4 (247) 9 זײם 72 — עפנס. — גיטערט םיר דןןס קול. דער הויז-װעכטער ארבעט עסלעכע םיניס בײם שלןןם. די טיר טוס א קראך. זי עםנס זיך. םיר גײען שטיל ארײן אין דימער. די פענםטער זענען פארםאכט. אויף א הןןק איבער א זײםיקער טיר העננט דער גרויםער גוף םון םײן םרײנט בערםןןן. ער איז נןןך ןןנגעטון אין פאלסןן, דער קאלנער םון םאלטןן איז בײ אים אויםגע• שטעלט. װי עס װןןלט איבער אים גערעגנט. דער םולער שװארץ־האריקער קאפ איז עטװןןס פארבױגן בו דער זײס סונם שםריק, װןןס שטארט אים אפער םון אויפנעשטעלטן קןןלנער. ער הענגט םיטן פנים בו דער װאנס. ער באםבלט זיך נןןך קוים, װי אן אויפנעהןןנגענער מאנעקין. דער הויז־װעכטער גײט בו און גיט א לײכסן ריר ןןן דעם טויטן קערפער םון מײן פרײנט בערםןןן. דער געהןןנגענער גיט זיך א באװעג אויפן שטריק. עם אנספלעקט זיך זײנם א האלב פנים. עס איז שטאר און טונקל־בלןן. דורך דער געעפנטער םיר שטעקט זאכם פרןןםעסןןר הןןרן ארײן זײן קאפ. ל א ד ע ם אין שװארגן םענםטער ביטערט דער װינט: העי, נאדעלע, םמזר, געשװינדער, געשװינד. מארגן. אויף מןןרגן מוז םארסיק זײן דאם קלײד םון דער שײנער מארושקא. אן עפן די טיר, — פארן שנײדערל שטײט דער אלטער באיאר, די װןןנבעם םארשנײט. .שוין פארטיק. זשידעק, דןןס חתונה-קלײדז די כלה װו איזז םירט די כלה ארײן;י א םורמל סון שטימען, רוים סאקל-שײן, די כלה װו איזז — די כלה איז דןן, א בלײכע און שלאנק, װי די מיטן־נאכט־שעה שטײט זי בעװארפן די זײדענע בעפ, מאסקעס בײם םענםטער, בײם טײ, און אויף טרעפ — דאם שנײדערל שטײט בלײך װי די װאנט, און ם־ביםערס דאס קלײד אין זײן מןןגערער האנט. און ס׳דונערט ארוים דער אלטער בןןיאר: ,װו זענען די קלעזמערז װו ביסטו. מײן נארז א פרײלעכס װער גײטז״ ם־ביםערט דער פידל ם׳כליפעט די פלײם און שװער ברומט דער באס און ס׳דרײט זיך דאם שסיבל. דער מארק און די גאם און דאם שנײדערל אױך אין דער האנם נןןך דאס קלײד דרײט זיך אײן רעדל, װאם דרײט זיך און דרײט. און ס׳טופעט מיס שטיװל דער אלטער בןןיאר: ,םרײלעכער, קלעזמערן װו ביסטו, מײן נאר, געשװינדער, געשװיגד — איר האט נישט געזען ד״ר בערםאן דןן ארויפגײן אין לאבאראסאריעז — פרעג איך דעם הויז־װעכטער מים א שװאכער שסים. — געזען, שוין א שעה װעט זײן.—ענספערט ער. — איך קלאפ שוין אויבן א היפשע בײט. ד״ר בערםאן ענספערט נישט. — הם. — זאגט דער הױז-װעכםער. איך װארט אכיםל און זאנ ענדלעך גאנץ שטיל: — מ׳דארף.. קומט... עסענען די םיר... דער הויז-װעכטער םעסס מיך אפ םיט זײן בליק. ער נעםס בונויף עטלעכע כלים און גײט םיר שטיל נןןך ארויף אויף די טרעפן. אויף דער אויבערשטער סרעפ אין קןןרידאר שטײס פראסעסאר הןןרן. ער װישט זיך דעם פארשװיבטן שטערן מיט א נאז־טיכל. סאר דער טיר םון בערםאנם לאבאראטאריע גיב איך נאך עטלעכע זעץ. דער הויז־װעכטער קוקס מיך אן און זאגט: — מ דארף עסענען. י צ ח ק ם $ נ ג ע ר ד ר י י די ב^ל^דע םון 'אסער שגײדער?, דעם א?םן זגץױ־&ד אזן דער שײנער םארזיםקא זיבס דןןם שנײדערל בײם םישל און נײט, דער לאםפ ברענט טונקל. װי א םזמור גײס די זילבערנע נןןדל אהין און אהער, אין שװארבן םענססער ביםערס דער װינס. העי, נעדעלע, םסזר, געשװינדער, געשװינד, מןןרגן. אויף םארגן מוז םארםיק זײן דאס קלײד פון דער שײנער מארושקא. זינגס די נןודל: .ם׳װעם זײן, םיװעס זײן, א פונק, א רערל, א זילבערנער שײן בליבם אויף אץ א װינקל. - בװײ םארבראכענע הענט, די שײנע מארושקא ער האס זי דערקענט, זי בעם זיך: .שנײדערל נוטינקער, נײן, איך װעל בו דער חופה קײנםאל נישט גײן מיטן אלטן באיאר דעם תרח. בערינען דאס בילד. א בלןן געװײן שװעבט דורכן בימער און װיל נישט פארגײן. שטײט דןןס שנײדערל, קלערס און באקלערט, א בלענדעניש נןןך נישס געזען און געהערס. געװען און אװעק אין נאכם ארײן, און מןןרגן, מןןרגן מוז פארטיק זײן דאם קלײד סון דער שײנער םארושקא. זיבס װידער דןןס שנײדערל בײם טישל און נײס, דער לאמפ ברענט טונקל, װי א םזמװ ג־־ט די זילבערנע נןןדל אהין און אהער, ב א