Literarishe bleter · 1929-01-18 · 3 (18.1.1929) · p. Seite 50

?יע־עדיאדיישע בלעםםר בדם. 3 (146) דיע 50 װןם זןןל איך סון? זי זן)גט, אז דןןס שיקזאל וויל, כ־זן*ל שטארבן אויף עלטער־שװאכקײט. אםת, מארי, װענדעט ער זיך זנים געשפענסס, איך װעל שסארבן אויף עלסער־שװאכקײסז מארי גיט מוםלןןז א פאװעג מיטן קןןפ, װי זי װןןלם פודה געװען. פראםעסןןר הארן ענדערט סלופלונג די שטיפ זײנע, ער זאגס רױ און ערנסט: •- אלע דןז װעלן םיר שטארבן אויף עלטער-שװאכקײםז דער סיש גיט א קלאפ, מארי גיס זיך א האססיקן װאקל, װי םיװאלט זי עמעבער פון הינטן א שטױם געטון. זי רײםס אייף סימויל, װי א סויבישסומע, װאס באםיס זיך ארויסבוקריגן א קול. זי בלײבט שטײן א קלײנע װײלע אין דערזעלניקער פאזע םיטן אויםגעריםענעם מויל, דאן גים זי א שארםן םאך םיטן קאפ אויף נײן. גוױשן אינז שוידערם אדורך א באװעגונג. פרןוםעסאר הארן גים אבער באלד װידער א םרענ. — אלזןן, נישס אלע, אויף װאס דען װעלן זײ םון אונז שםארבןז מארי בלײבס עטלעכע םעקונדן אוםאנסשלאסן, זי םרוװט נאר ברײטער עםענען דאס מויל. פון דער װאנט הערן זיך עטלעכע שטומפיקע קלעפ. א םאדנע־כריפנדיק און אוםהײםלעך קול, װי א קול םון א בויך-רײדער, דרינגט װארם בײ װןןרם ארױס םון דעם אסענעם מױל םון געשפענסס: — ע—מי- צ ער פון אײך װ—ע-ט ש—ס-א ר ב-ן אוי ף ד ע-ר ת—ל—י—ה. פראםעסאר הארן זאגט גאנץ רויק: — װערז דןןס געשפענסט מארי באװעגט עטװןןס מיט די ליםן, נןןר ג ט נישם ארוים קײן קול. — װילםט אפשר שרײבןז—זאנס פראםעסןןר הןרן — קום נענטער בום טיש. מארי מאכט עסלעכע טרים נענטער. זי גײט םעכאניש םריט בײ סריט. הארס בײם ןןרט, װו עס זיצס פרןןםעםאר הארן בלײבט זי שטײן. זי שטיעקט שטיל אויס די האנט (דאס ליכט פאלם אױך אויף דער האנם — א צארטע שםןןלע פרויען-האנט) אויפן טיש, װו עס לינס דאם פאפיר און די בלײפעדער. זי מאכם עטלעכע באװעגונגען םיט דער האנם. — רײבם אן א ציגד־העלצל, הער פרױן, — זןןגס פרןןם. הן^רן, — מיר װעלן וען, װןןם םארי האט געשריבן. דןןס געשפענםט שטײט רװק אויף איר ןןרט. זי הויבט נאר אביסל םער אויף די ברעםען פון איבער די אױגן און בויגס לײכס אויס דעם קןןפ צו דער זײט, װו עם זיצס מאסילדע. איך רײב ןןן א צינד-העלצל. דער טיש װערט עטװןןס באלױכטן. איך גרײף נאך דעם פאפיר, װןןם אויםן טיש. אויפן פאפירל שטײט מיט קלײנע אותיות ןןנגעשריבן פון א לײכטער פרויען-האנט: — בערנארד בערסןןן. איך גיב אוםװילקידלעך א שפרינג אויף םון מ״ן פלאץ. עמעצער רײםט םיר דןןם פאםירל ארוים סון דער האנט. ם׳איז מײן םרײנס ד*ר בערסןןן. איך גיב םיך אתןןדף צו דער עלעקטרישער לאמפ, צינד זי ןןן. אינם צימער װערט םיסאמןןל ליכטיק. םון דעם געשפענםס' איז נישסןן קײן שפור. זי איז סארשװונדן. די םןןרהאנגען איבער דער סיד הענגען װי תסיד, שװער און צוזאםענגערוקט. דער טיש שטײט אויף זײן ןןרט. בלויז אויף דער סןןםע אין א װינקל ליגט פרןןםעסאר הארן, אינגאנצן אײנגעקןןרסשעט. — קים דאך אביסל נעגסער, מארי, דא צי אינז אין צימער ארײן. דער טיש סוט א שפרונג. אויבן אויפן סופיט איבער אינז הערט זיך א קלאפ. — ני, םארי, םארי—אײלט זי צי סרזןפעסאר האדן. דער קאפ בלײבט א רגע אין א סארשטארסער אומבא׳ װעגלעכקײם, װי דער קןןפ םין א םאנעקין, די ברעסען םאלן נאך סיםער אראפ איפער די אויגן. די ליפן איבערן מויל ציען זיך עסװאם צוזאםען. דאן ןןבער גים זיך דער קאפ םעכאניש א רוק פארװערםס. די פאיהאנגען פאלן פאנאנדער. א קערפער. לײכס רעפלעקסירט פון א ליכס, װי פין אן עלעק• טריש טאשן־לעמפל, הויבס זיך סאנאמבוליש ןןן ארויסצובא־ װעגן אין צימער ארײן פון צװישן די פארהאנגען. םארי. זי איז שלאנק און עטװןןס םיל. זי גײט אנגע• טון אין א שװארץ-צעםאלדעװעט געװאנס פין אן אומבאקאנסן שניס די עקן פון קלײד און די ליניעם םון די פאלדן פאר• לירן זיך אין דער פינסטערניש סון צימער, אזוי, אז ס קוקס אוים, אז דאס גאנצע געװאנד איז אײנס מיט די שאטנס און פליסט פון זײ ארויס. דןןם קלײד איז נאר א טײל פון דער פינסטערניש אין צימער. דאם ליכט, װאם שװעבט מים איר מיט, װו זי נײס. שפילט װי א ליכטיקער שןןטן אויף די םאר• הילסע קאנטורן פון איר קערפער. דאם פנים אבער םון דער• סויסער איז אינגאנצן אין ליכט. םיזעם בולם א יעדן קנײטש ארום די אראפגעלאזטע אויגן, דןןם סויסע בלאסקײט פון די באקן. די קלײנע אדלער-נאז, דאם שטאר־צוזאמענגעצויגענע םויל. אין דעם שװארצן בינסל האר, װןןם הויבם זיך ארוים םון הינטער דער קלויססער־קאפוצע און ליגס חנװדיק אױםן שםערן. קאן מען פשוט איבערצײלן איטלעכעם הערעלע. איך גלאץ אהין אויף דער זײט, םון װאנען דןןס גע• שפענסס קומט אן. סיהערשס טיפססע שםילקײט. קײנער לןןזט םון זיך נישט הערן. דןןם געשפענסט שװעבט אלץ כסדר צו, א צען סריט םון אונז בלײבס עם פלוצים שסײן, גלײך עס װןןלט געװארט אויף װײטערע באפעלן. פראפעסאר האדן לאזס זיך באלד הערן: — אט דאס איז מארי, מײן ליבסטע םאדי. קוקט זי אײך אן, מײנע הערשאפטן. אלע געפילן סון איר הארץ שענקט זי םיר אװעק. הגם כיבין סײלמןןל אביסל הארט צו איר און זי װײגס םון צײס צו צײט אזוי שסיל םון אײסערזוכט, װײסס זי דאך. אז דזןס איז נישט מער, װי טיראנישע קאפריזן פון א ליבהאבער. מיר, ליבהאבעד, זענען גדןןד האדס צו די. װעלכע מ־ר ליבן אםמײנםםן. מארי, םײערינקע מײנע (פראסע• םאר הארן קװיסשעס דערבײ מיס א העסלעך קול). נישס אמת, דו חלשכס םאר מיר און װןןלםט תמיד װעלן מיט מיר זײן צוזאםעןז מארי גיס מעכאניש א שןןקל מיטן קןןפ אויף יןן. — כי*כי-כי — לאכס פראפעסןןר הארן, — זי װיל, כ־זאל שסארבן. תםיד צו קומען צו מיר פון יענער װעלס אויף דער װעלט איז םארבונדן מיט גרױסע שװעריקײסן. דןזך, םרײנט ברוין, םימוז נישס זײן דוקא א געסלעכער װילן. װאס היט אזוי שארף אפ די גרענעצן םון די בײדע װעלסן. סיזענען אבער םאראן גרויסע שװעריקײסן, די סתים פײניקן זיך נעבעך אײדער זײ קומען אדורך די גרענעץ. א ליבע צװישן א לע• בעדיקן און א טויטע איז דעריבער זײער אוםבאקװעם. מארי אין די שאטן־װעלט קוקם םיך אוים םים אוםגעדולד. נןןר