Literarishe bleter · 1929-01-18 · 3 (18.1.1929) · p. Seite 49

זײם 49 בלזנםער נזם. 3 (246)?יטעד־גד א ב ע ר ג ל 1 י ב ן דער שםאלט םון דער םארהאנג איבער דער טיר פאר־ ברײטערט זיך פאמעלעך. עס םליםט םון דןןרם ארוים מער ליכט. עס באװײזס זיך פלוצים א קןןם םון א יונגער םרוי. דער קאם פון דער םרוי עװישן דער םןןרהאנג איז אלץ אומבאװעגלעך. עם איז א בלײך פנ־ם םון א מײדל, בלאם און בלוטלןןז, װי מאטער, ם־־נער אסלאס. םריש. אזוי זעע/ אױס סויטע, װאם זענען ערשט אש װאם געשטארבן און זענען נןןך נישט אפגעקילס. דאס פנים איז עדנסם, ןןבעד ןןן באשטימסן אויםדרוק. די ברעמען איבער די אויגן זענען ביז אין דער העלפט ארןןפגעלןןזט. דאם קלײנע מויל האלב־ןןפן. די לײדנ■ שאםטלעך־אויםגעשארבטע ליפן ציםערן נןןך װי נןןך עמעבנס א קוש. איבער די האר טרןןגט זי א שװארצע קאפובע. ענלעך װי בײ די קלויסםעסשװעסטערן. א בינםל שװארצע האר גנבעס .זיך ארויס םון אונטער דעם קןןפ-סוך און םאלט אויםן בלײכן, מײדלשן שםערן. — צו אלרע םײװל, ם איז װירקלעך א טויםע. םרײנט בערסאן,-םליסטעד איך אין דעד שטיל. מאטילדע שװײגט. — ער סוגעםסירט אונז, דער אלטער —|םליססערט אומ■ הײמלעך מײן פרײנט בערסןןן,—איך הןןב נישט לאנג געלײענט אין א צײטונג אן ענלעך ענין. דער סאל איז ןןבער באלד אויסגעקלערט געװןןרן. גלויב נישט, מאטילדע, סיאיז סוגעסםיע. — בעני, — הערט זיך שטיל מאטילדעם קול. דער קןןפ צװישן דעם םארהאנג סארבלײבס אין רערזעלבער פןןזע. פרןןסעסאר הןןרן, װאס איז זינט דער קאפ איז דער• שינען, אנסשװיגן געװןןרן, רוםט זיך מיס א מאל אפ אינם םריערדיקן טאן: — אט איז מארי, מײנע א געליבטע. אזוי האט זי נןןך אויסגעקוקט אויםן טויטן בעט. זי איז זײער אינטעליגענט און םיר הןןבן זיך זײער ליב. ןן, מיט װיפיל מי איך האב זי אויםגעפונען אויף יענער װעלט. מיר זענען נאך כמעט אין די האניקיחישים. כי׳כי־כי... (מיהערט, װי פראפעםאר הןןרן לאכט). און זי איז אײםערזיכםיק—אוי, אוי. הןןסס מיך ליב. מאריז— װ׳זנדעט זיך פרןןפעסאר הןןרן צו דעם געשפענסט. דער טיש אונטער אונזערע הענט טוס זיך א הויב, און דער קןןפ ניט ז־ך מיט א לײכסער מאריאנעסן-באװעגוגג א באװעג אויף יןן. — אװדאי, װי דען. זי הןןס מיך זײער ליב. איך בין אן אמתער אמאנט, א קאװאליער, און מארי הןןט גערן, אז כיזןןל מיך אנטון עלעגאנט און לויס דער לעצטער מןןדע. תסיר אין םראק, ױם־םובדיק, װי אויף א מאםקן״באל. און מ־ר ליבן זיך נישט פלאטןןניש. אמת, מארי, םיר ליבן זיך נישט פלאטןןנישז די ליפן םון דער געשפענסש גיבן זיך א באװעג, װי זײ װןןלטן געװןןלס ענסשערן. נןןר קןןנען נישם ארויסבאקוםען קײו קײ• * פרןןםעסןןר הןןדנס שטים װערט װןןם אמןןל אויפגע• לעבטער. (״יף) דער םיש גיט זיך א שטילן הויב. הינטער דער םןןר• האנג הערט זיך א שןןרך. — מארי — זןןגט פראסעםןןר הןןרן, װןןם אמאל צערט• לעכער. — ליבע םארי. עם גײט םיר דיך פןןרצושטעלן םאר מײנע םרײנט. ס זענען לויטער געלערנטע, קאלעגן. ליבע מארי, זײ צו זײ פרײנטלעך, זאג זײ גוטן אװנטז הינטער דער פןןרהאנג טוט עס א בלןןז, גלײך, מיװאלט געעםנט ערגעץ א טיר און א װינט װןןלט ארײנגעװײט. סיהערט זיך א געקלאפערײ, דאן טריט. שסילע םרויען-סריס. די םארהאנג רוקט זיך קוים אויף, א לײכטער טויט־בלאםלעכער ליכס־שסויב שלאגס סון דארט אםער, װי דער רעסלעקם םון א קלײן עלעקטריש טאשן־לעמפל. פון דער פןןרהאנג־שפאלט, צוגלײך מים דעם דןןזיקן שװאך־ארויםשטרןןמענדיקן ליכט־שטויב, שסרעקט זיך אםער א שמאלע, אײדעלע האנט פון א סרוי. — זןןג גוטן ןןװגט, מאיי — בעט זיך פראםעסןןר הןןרן מיט א קול, װי מ׳בעט א קינד. די האנם גיט זיך עסלעכע מןןל, װי נישט װילנדיק, מעכאניש א באװעג. — אזוי איז םארי א װױל םײדל. — זאגט פרןןםעםןןר הןןרן.—אביםל עקשנות איז איר נאך איבערגעבליבן פון לעבן. אירע פארערער הןןבן זי תםיד פארהעטשלם. זי האס נןןך נישס פארלױרן אירע קאפריזן. זי איז זײער אײםעדזיכטיק. ס׳זןןל אײך נישם װונדערן, מײנע הערשאםסן. װען מארי װעס זיך עטװןןס אײנשפאדן. םארי!— זאגט װידער פרןןפעסןןר הןןרן אין דער זײט םון רער פארהאנג. — אײנער סון מײנע םרײנט איז א געןןלןןג, דער צװײםער איז א םילןןזןןף. מאך זײ םיט באקאנסשאפס. דו הןןםט דאך תמיד דרך־ארץ געהאט פאר דער װיםנשאםט. נו, םארי, קום ארויס. איך װעל דיך דערםאר ליב האבן, זײער ליב הןןבן. דער טיש אונטער אונזערע הענם גים נערװעז א ציטער, ער גיט זיך ןןנגעברוגזם א שטעל אויף דרײ םיס. הינטער דער פןןרהאנג הערן זיך לײכט ןןפקלאפן טריט. — פארי... — פישסשעט פרןןםעסןןר הןןרן. מאטילדע טום זיך אין דער פינםטער א רוק אויף איר שסול. זי שרײט שםיל אויף: — הער פרןןםעסאר... םײן םרײנט בערסןןן נעמט זי אײן: — זײ רויק. ם׳איז לויטער צויבער־קינםטלערײ. סוגעסטיע. — מארי. — חזרט איבער פרןןסעסןןר הןןרן, װי ער װןןלט נישט געהערט. — נו, קום דןןך אמאל ארויס. די םןןרהאנגען גיבן זיך א רים, װי ס׳װןןלט זײ עמע■ צער געצופט. א גאנץ מערקװירדיק גערויש. םון דעם נעבנדיקן חדר הערט זיך דןןס רוקן סון שטולן און א געגײ םון א םך טריס איבער דער פאדלןןגע. פרןןסעסןןר הןןרן װערט שוין אוםגעדולדיק און קלאפם מיט זײן קלײן הענטל אין טיש אדײן• — מארי... םארי...