Literarishe bleter · 1929-01-11 · 2 (11.1.1929) · p. Seite 32

32?יעעד־י&די־שע .?לננםננר נומ. 2 (245) זיזין, פארברענגען און טרינקן טײ, אין עפעם םלוגים םאר• װאנדלט געװןורן אין א םרעמדארםיקער בריאה (גלײך ער װאלט קײנמןןל נישט געװען לעבלזןז, ער האט נןןד ביז אהער געשװיגן). ער װארפט זיך, װיל נישם א־ינשסײן אויפן ןןרט. אט פרוװט ער זיך גןןר גו דערהויבן אץ דער לוםםן, קוים פיר האלטן אים אײן, מיר מוזן םעסס אנשםרענגען אונזערע הענט, פדי אים אײנגוהאלטן. — א. הא. — הערט זיך פראפעםאר הןןרנם קול, — מיר האפן זײ שוין איבט א םך גװישן אונז. װען די טויטע בא־ מערקן נאי די קלענםטע מענלעכקײט מ־ט אונז ויו קומען א־ן םארבינדונג, באקימען זײ נײן מאם רײד. (דער סיש װערס דערװײל װאס אסאל װילדער און ־ויל זיך אלץ ארויסרײםן פון אונזערע הענט). מיר מוזן מאכן א שםיקל ןןרדנונג אין דעם דןןזיקן געסומל. װער איז געקימעןז - םרעגט פלוגים פראפעסאד הןןרן םײערלעך מיס א מיםטישע שסיפע. ם הערן זיך אלס תשובה עטלעכע פעססע קלעפ. דער טיש װיל אונז פשוט ארויםפליען םון די הענט. ער װארםט זיך. װי אין קאנװולםיע. — זײ ענטםערן אלע מיט א םןול, — זאנט פרןןםעםאר דיארן• מאסילדע סוט פלוגים א שרײ אויף: עמעגער שטײט הינטער דער פארהאנגז מיר הערן װירקלעך א גערויש הינטער דער םןןרהאנג, װאם הענגט איבער אײנע פון די טירן םין סאלןןן, װי עטלע• כע מענטשן װאלסן דארט געשטאנען און גװישן זיך עסװןןם געהאט גו סון. דאס גערויש הערט אויף און שסארקט זיך װידער. מאטילדע גיטערם אינגאנגן אויף איר פלאץ, םײן פרײנט בערםאן װיל זי בארויקן און םליםסערט איר גו םון לער פינםטער: — זײ רויק, מאטילדא, ס איז אלגדינג גןןלער הןוקום פאקוס. ער שפילט אינז אויף די נערװן. פראפעסאר הארן רוםס זיך באלד אן פיט א גרילגנ• דיקער פרײלעכקײט: — דארט, הינטער דער פןןרהאננ, שטײען אװדאי פרויען, די מאנםבילן לאזן זײ נישט אהער גו אונז. אויך גװישן מתים בלײבט דאס שװאכע געשלעכט הינטערשסעליק. ןן. די אוםגע• בעסענע זכרים, שטענדיק קומט אוים םון זײ זיך ןןפגוי$גן. — פראפעסאר הןןרן פרעגט שטרענג און אומגעדולדיק: — פארי איז דארט דאז (ער װענדט זײן קול גו אונז). סארי איז דאס מײדל, מיס װעלכער איך װיל אײך באקענען. יי איז םײן גע• ליבטע. זי איז געשסארבן פון א לוננען־אנגינדונג. עס הערן זיך קלעפ. פראםעסאר הןןרן טײסשט אויס: — ״זי איז דא, אלזא גוט. נו, איגםער םארלאזם םיך אלע. איך װיל רעדן מיט סארין. דער טיש לאזט זיך אנמעכטיק אראפ אויפן בארן. ער װערט פלוגים רויק, אונזעי אלטער סיש. די םתים הןןבן אים פארלאזט. נאך א קלײנע װײלע גיט ער א לײכטן גיטער, גלײך װי עםעגער װאלט אים מיט א גארטער, םןןרזיכטיקער באװעגונג א ריר געםון פון ןןרט. א שטילער, קוים דערהערטער קלאפ אינעװײניק אין טיש. — מאריז — זןןגט גערטלעך פרןןםעסןןר הןןרן. דןןם קול איז בײ אים הײזעריק. (סוף קיםט) װײנלעך. זײ ליבן. אזוי גו זאגן, די אסטראלע שטראלן און זײ קלויבן זיך בײ די געהײמניספולע אויםשסראלונגען םון מענסשלעכע הענט, װי בינען בײ האניק. נאר סיר װעלן נישט אלעמען ארײנלןןזן אין םיש ארײן. מתים האבן נײן מאם רײד, און עס קאן װערן א געקװאקערײ, װי גװישן הינעד... כ־װיל :אר ארויסרוםן אײן אײנגיק מײדל, בײ װעלכער איך הןןב אומבאשרײבלעך ערםאלג און זי איז געװאלםיק אײפערזיכטיק אויף א יעדע אנדערע. כי־כי״כי.—הערט זיך פון דער פיגסטער פדאפעסאר הןןרנס קיויטשיק, אומסימפאטיש לאכן. — איך װעל ארויםלײגן א בלײםעדער און א שטיק פאפיר אויםן טיש. כדי אייסגוםײדן גום־ל געקלאפעדײ אין דעם קאמפליגירטן םפירי• טיסטישן אלף־בית, װעלן םיר בעםער בעטן די מתים, זײ זזןלן אונז שרײבן זײערע תשובות אויפן פאפיר. די מתים פרײען זיך זײער, װען םען הײסס זײ שרײבן. — נו, םאכט שוין אמאל אײער קונץ־שסיק, הער פרןןםעסאר. — האקט אים מײן םרײנט בערסאן אומגעדולדיק איבער. — םיר װעלן דאך נישט גלאט אזוי זיגן אין דער פינססערניש. — שוין. — ענטפערס פראםעסאר הארן. — לײגס גלײך אײעדע הענט. אין א קרײז. מיר זוכן זיך םיט די הענט איבערן טיש. םיר מאכן א קרײז. (דאס אלסע, אויסגעדארטע הענטל פון פראפעסןןר הןןרן קריכט נאך אביסל ארום איבערן טיש און בלײבט ענד• לעך ליגן ערגעץ גװישן אונזערע הענט). — רויק בלײבן איגסער.— קזןמאנדירט פרןןפעסןןר ריארן. מיר בלײבן אלע רויק. אינם םינםסערן גימער הערשט טיםע שטילקײס. םיר זיגן שוין אזוי עסלעכע מונוט מיט די הענט איבערן טיש. די סונקלקײט אינם גיםער װערס װאסאםאל אומהײםלעכער. ס׳פארלויפט נאך א קלײנע גײס םון םײנע מיט־זיגער פארנעם איך כמעט נישט במשך די גאנגע גײס, װי איך אלײן װןןלס נאך דא אין דער פינס־ םער געזעסן בײם סיש יזײ זיגן אויך םויז־רויק). א געלעכ• טער. איך, אן אסעיסט. װארט אפ אין מיסן דער נאכט אויף מתיםז אין די הענט הייבט מיך אן גו גיען א לײכטע קראמף. איך הער פלוגים םײן פרײנט בערסאנס רוי קול: — עם גיט מיך שוין אין די הענם... אפשר װעט עם גענוג זײןז — װען איר װאלס נאר א ביסעלע מער געגלויבט, — הערט זיך װי פראפעסאר הארן פישטשעס הײזעריק אקעגנאי־ בער אונז, דאס קול איז אים טרוקן, װי עס װאלט א־ם גע• דארשטן-װען איר װאלס נאר אביסעלע םער געגלויבס, װאלסן מיר שוין דא געהאס גאנגע קופעס מיט געשטארבענע. אומ• גלויבן איז א שסיקל מחיגה... נןןר םײ װי םײ האבן מיר זײ באלד... נאך א רגעלע. שאט, דער טיש באװעגט זיך. םיר פילן װירקלעך, אז דער םיש אונטער אונזערע הענס גיט זיך א לײכטן הײב. װי א לעבעדיק באשעפעניש. ער װאקלס זיך עטװאס. װי ער װאלס געפרוװט זיך די כוחות און גיט זיך פלוגים א שסעל אויף דרײ פיס. דער ערשסער גיט מײן פרײנס בערסאן א רוף אוים. כלומרשט מיט א םארװורף: — איר מאכט אונז גו נארן, הער פראפעסאר, גי הײבס איר נישט אלײן דעם םישז א מאדנער אומהײםלעכער קלאפ אינערװײניק אין טיש איז געװען דער ענספער. אונזער נוט־באקאנטער הײמישער טיש, מײן פרײנט בערסאנס טיש, בײ װעלכן מיר םלעגן שסענדיק