Literarishe bleter · 1929-01-11 · 2 (11.1.1929) · p. Seite 30

?יסעדעדי־שע יג?עש־׳1ד 0-7.7. 2 (245) ז"ס 30 י. י. ס ד? ג ק / ״ ן ד ־ע ע א ב ע ר ג ל ו־ י ב ז ד * ר * י י י י נ ג מײן סוד. נאך פיל יןןרן האנ איך זי אויםגעעונען אין יענער װעלט. איך בין צו איר גרויזאם, װי א געקרענקםער ליב• הןןבער. איך גיב איר נישס קײן רו אין קבר. נאכם בײ נאכם מוז זי בו םיר קומען. איך לאז זי שעהנלאנג װארסן בײ רער טיר און בוקוקן, װי איך שפיל מיך מיט אירע חברטעס. סײל• מאל װײנט זי סון אײםערזיכם. א איר זזןלט געזען, װי גע• שסןןרבענע זענען אײםערזיכסיק. װילט איר, װעל איך זי אהער• רוםן. איר, הער דאקםןןר, קאנט מיט איר שמועםן װעגן געןןלאגיע. זי האט נאך טויטערהײס געװיסע שװאכקײסן בו דער װיסנשאפט. אז מיר אלע ענספערן אים נישט און קוקן אויף דעם צעהיצםן פראפעםאר הןןרן. װי ער װןןלט פלוצלינג משוגע געװןןרן, גיס ער צו: — לעשט אוים די לאמפ, גנעדיקע םרוי דאקטאר, טויטע האבן ליב די פינסטערניש. דריט קאפיטל בײ די לעצטע װערטער םון פראםעסןןר הןןרן װערס בײ אונזער טישל א שטיקל באװעגונג. זײן פלוצלינגער װענדן זיך צו מאטילדען אויםצולעשן די לאםפ, איז געםאלן צװישן אונז אזוי אומגעריכט, אז מיר האבן זיך אלע א הויב געםון אויף אונזערע בענקלעך. מאסילדע זעלבער גיט א לײכטן אומװיל• קירלעכן געשרײ און םוט זיך א הויב אויף סון איר פלאץ. זי בארויקט זיך באלד און זעצט ז*ך צוריק. פאר צעשטרײם• קײט שטרעקט זי צו מיר אויס אירע א־ידעלע הענס. בערםןןן באםערקט איר טעות און גים איר צערטלעך א קוש אין די הענס ארײן. דאן גיט ער איר א גלעט איבער די האר. ער נעמט א זילבערן לעפעלע צװישן די פינגער און רוסט זיך אן צו םיר אין א לײכסן גערײצטן םןןן: — איר זענט דאך שוין א רײפער מענסש, חבר ברוין, איר גלויבט אױך אין טײטעז — איך בין אן אסעיסם. םרײנט בערסאן, איך גלויב נישט אין גןןט. פראפעסאר הןורן טום זיך א ריק אויף דער סאפע אין װענדט זיך צי מאסילדען, זאגנדיק זײער העםלעך: — איר האט אײך געשרןןקן. גנעדיקע םרוי דןןקסאר. ס׳טים מיר װירקלעך לײר, הגם איך פארזיכער אײך, אז ס׳איז נאר א פשוטע רכילות. אז מתים זענען שרעקלעך. װען איך בין נאר נישט צו איבעריק ערןןטיש, זיץ איך םיס מײנע םוי• טע בײם טיש. װי מיט אײך דא. ליבע פרײנס. סיר שםיעםן אין מיר סארברענגען זײער געמיטלעך. טויטע זענען גײםט־ רײך, יא, אפילו װיציק. סײלמאל לאך איך סין זײערע אײנ• פאלן (פרןןפעםאר הןןרן לאכט דערבײ און מאכט זיך גלײך די ברילן), זײער קןןסישע אײנםאלן. אט װי מיר זיצן דןן, װןןלם עס םאר מיר װיכסיק געװען אײך אין דעם איבערצוצײגן. איר, גנעדיקע םרוי, אין אײער צארטקײט, װןןלט דערםון גןןרנישם געליטן. איר דארפט װיםן, אז מײנע געליבםע אויס דער (הםיך) — אװדאי א ספיריטיםט. — טריומפירט פראפעסןןר הןןרן. —ענדלעך הןןב איך געפונען דעם שליסל צו אלע גלוסטיקײטן. דאם לעבן איז אזוי קורץ, אײדער מען באװײזט עטװזןס דער• סון צו נעםען, םארשװינדס עס. ערשס אויף דער אנדערער זײט ציען זיך די דויערהאםסיקײסן. צו װאס זאל מען זיך דא ארוםיןןגן נאך זאכן, װןןס אײדער םען דערגרײכס זײ, זענען זײ מער נישט סאראןז אויך די ליבע איז אונטערגעװןןרפן די געזעצן פון פאדגײן, אײדער אײן צד איז זיך מישב איז שטענדיק צו־שפעט. די עלסער און דאס םיאוס-װערן איז די איראניע פון דער צײט. צו װאס זןןל איך םיך שפילן אין אילוזיעס, װען םאר מיר זענען ןןפן אזעלכע אוצרותז װיל איך נןןר און טו א פראל אויף די טירן פון יענער װעלט און שפאציר םיר ארום צװישן די נישט-פארנענגלעכקײטן. װי אין מײן אײגנס א םלכות. זײ זיצן אין דעם אײביקן, װי פײגל אין א פאסטקע, אלע א די פרויען, װעלכע איך הןןב אמןןל גע־יבס. זײ זיצן בלײכע, טויטע. אין זײער גאנצער שײנקײט. שפעם נןןך האלבער נאכט זיץ איך םיר אלײן אין םײן צימער, די סירן םארשלאםן, סיף פינסטער. אויך די פענםטער אין דער נאכס ארײן זענען םאיהןןנגען. איך װארס זײ אפ א ראנדעװו מיט יענער װעלס. עם הערט זיך א שטי• לער שןןרך הינטער א פןןדהאנג און זײ שלײכן אפעד מיט אומגעהערטע שריס. אײנע, א צװײטע. זײ זענען מיר אונסער• טעניק און סןןלגן. װןןס איך הײס נןןר. װיל איך, שפילן זײ אויפן קלאװיר די אומעסיקסטע גןןקטױרן. אדער זײ זעצן זיך מיר אויף דער שויס און איך גלעט זײ דעם קילן גוף. די קילע האר. די אלע, װןןס זענען נאר אמןןל יונג געװען און איך הןןב געליבס. רוף איך. אםןןל הןןבן זײ מיך אפגעשטויםן און מיך אויסגעלאכס. כ׳בין מיאום געװען. א, איצטער בין איך א הערשער אין מײן הארעם. צװישן םײנע געליבטע, די הערלעכע. פרןןפעםןןר הארנם קנןןכיקער שארבן־קןןפ רויםלט זיך בשעת ער רעדט. אין זײן שארף־צוגעשפיצסער נאז פײפט עס אזש סהר תאװה ער פינטלט םים די אײגעלעך, פון זײן פינססערן מויל שטעקט זיך ארוים א שפיץ סון א צינגל. םיםאםאל גיט ער זיך א װענד צו אונז: — ם איז שוין נןןך האלב צװעלף. (ער גיט א קוק או־פן זײגער). איך װאלס אײך גערן געװןןלט באקענען מיט אײנער םון מײנע געליבםע, א־ך קאן זי אהעררוסן, זי איז װירקלעך אן אינטעליגענס מײדל, זי הןןס געענדיקט עטלעכע פאקולטעטן און םיר הןןבן צוזאסען געלערנט אין אוניװערסיטעט. תםיד א שטאלצע און אײנגערעדט אין אירע װײבלעכע רײצן, האט זי סיר נישש געזשאלעװעם קײן באלײדיקונגען. זי האס זיך אין איר יוגנס צוגעקילט אויף א מאסקן״באל און געשטארבן. םין א לונגען־ןןנצינדונג. אויפן טויטן בעט איז זי נןןך געװען פריש און םמש געשמעקט מיט יוגנס. צװישן די װײסע דום־ טיקע רויזן, װןןס הזןבן אײנפאך דערטרונקען די קישנס פון איר טויםן־בעט, הןןט זי אויסגעקוקס, װי א שלאםנדיקע נערײדע. איך בין געװען אין איר שטערבלעך םארליבט. ס־איז געװען