Literarishe bleter · 1929-01-11 · 2 (11.1.1929) · p. Seite 23

4* זײט 23 ל״טע~אר'שע ב?עטער;.?ע. •-1 (5^ ׳י פון יה1אשס תנ״ך־איבערזעצובג א קאפיטיד־1 פון בלל־־כיבמ ב׳ אין אויםן דריסן יןןר זײט אין שנײדט, און םלאנדט װײנגערטנער, און עםט זײער םריכס. און דער אנטרונענער איבערבלײב םין דעם הויז םון יהודה װעם װידער װןןרבלען אינםן. און טרןןגן םרוכס אויבן. װארום םון ירושלים װעט ארויסקומען אן איבערבלײב. און אן אנטרינונג סון בארג בױןז דןןם ןןננעמען זיך םין גןןט םון בבאות װעט דןןם טון. םארװןןר, אזוי האם גןןט געזןןגס אויםן סלך פון אשור•. ער װעט נישט ארײנקימען אין דעררןןזיקער שטןןס. אין נישט ארײנשיםן אהין א םײל, אין נישט קומען סאר איר מיט א שילר, און נישס ןןנשימן ארום איר אן ערר־װאל אויף דעם װעג, װןןם ער איז געקוםען, אויף אים װעט ער זיך אוםקערן, אין אין דער דןןזיקער שטןןט װעט ער נישס ארײנקוסען, זןןגט גןןט. און איך װעל באשירעמען די דןןזיקע שטאס, זי *י העלםן םין מײנעסװעגן און םין מײן קנעכס דודס װעגן. און עם איז געװען אין יענער נאכס. איז ארויסגעגאנגען א םלןןך סון גןןט און הןןט געשלןןגן אין לאגער םין אשור הינדערס םינף אין אבציק סויזנס. אין אז מהןןט זיך געםע־ דערס אין דער סרי, ערשס זײ זענען אלע םויטע םגרים. אין סנחריב דער סלך םין אשור הןןס אװעקגעבויגן, אין איז געגאנגען און הןןס זיך אימגעקערט. און ער איז גע• בליבן אין גינוה. יהוןןשעם א בריװ בי י. ןןפאםןןשו (םוף *ין וײ• 22) בעטל ם-ט ■ ■אר דערקלןרינגןן פנונע זףק, *רדניכנ א. א. איך װאלט אייך נישט באםים, װןן איר *ליין װ*לם ויך נןשט אננןשל*נן• א-ך הןןף ןןרנטאלם, *ז איר װןט נישט ה**ן *וםיל טרח■ רןרביי. •יך װןל *ייך נ*ך פער דאנקען, אויב *יר װעט זען, *ז די םובטעדן ז*לי גןם*כט װןדן *ין *ונןשוקם װןרן בו פיר, װ*ם *פשנעיסטן. םים ד.*ר*יקע גדלםן *י *ױןר װיב *ין זין. *ין נריםן םון כיין װיב *ין םװכםן־ *י *״ך *לןםןן. *יןר 'ה1אש נריםם ר*װ טשן אוםב*ק*נםעדה'ט, *ין נים *יש םין יש־-כח 6*ר דןר נוטער כװנה[טין זים *נב*ט *ישין םיפן טרויער באװיינען מיר דעכש פריצײ• טיקן טויט פון >זרנזער ד־1יבן מ ש ה ט 1 ב ״ײ׳יי פאמיליע אזן פרײנד. הןט ישעיהו דער זון םון ןןםובן געשיקמ בו חזקיהון, אזױ בו ז§גן: אזײ הןןט געזןןגט יהוה דער גןןט םון ישראל: װאם דו הןןסט םתםלל געװען בו מיר װעגן סנחריב דער מלך פון אשור הןןב איך בוגעהערם. דןןם איז דזןם װארם, װזןס גןןט האט װעגן אים גערעדס: עם סאראכט דיך, עם שפןןס סון דיר די ױנגפרוי טןןכסער בױןז עם שןןקלס דעם קןןפ הינסער דיר די סןןכםער ירושלים ױעמען הןןסםו געלעסטערס און געשענדסז און אויף װעמען הןןםטו דײן קול אויםנעהויבןז יןן הןןסס געהוינן ד״נע אויגן אין דער הײך ןזקעגן דעם הײליקן פון ישראל. דורך דײנע שלוחים הןןסםו געלעססערס גןןט, און געזןןגס: מיט םײנע פיל רײםװעגן בין איך בו דער הײך פון די בערג אררף, בו די װינקלען םון לבנוןז און איך האק ןן■ זײנע הויכע בעדערן, זײנע געקליבענע ביפרעםבײםער; און איך קום בו זײן עקסטןי הארבעריק, בום װאלד םון זײן םרוכטגןןרםן. איך הןןב געגרןןבן און געטרונקען װאסערן םרעםרע, און םריקן אויס מיט מײנע םוםסרים אלע םײכן םון םברים. הןןסםי דען נישט געהערטז םון לאנג־ןןן הןןב איך עס בוגעגרײט. םון אלסע טענ הןןב איך עס נעםורעסס; אבינד הןןב איך עם געבראכט עס זןןל געשען, כדי בו סארװיסטן אויף חורבה׳הויםנם באםעסטיקסע שטעס. דרים זענען זײערע באװוינער קירבםאכסיק, זײ זענען בעברןןכן און םארשעמטו ז״ זענען געװןןרן גרןןז םין םעלד, און קרײםאכץ גרינע, מןןך סון די דעכער, און תביאה סארדארט אײדער אויםגעװאקסן. ןןבער איך װײם דײן זיבן, און דײן גײן און דײן קימען, אין דײן שםורעםען קעגן םיר. װײל דײן שםורעמען קעגן מיר און דײן ליארעם איז ארױף אין םײנע אויערן, דרום װעל איך ארײנסון םײן רינג אין דײן נןןז, אין מאן בא□ אין דײנע ליפן, און איך װעל דיך אוםקערן אױף דעם װעג, װןןם דו ביםט נעקוםען אויף אים. און דןןם װעט דיר זײן דער בײכן: איר װעט עסן הײ־יאר נןןכװוקם, און אויםן בװײטן יןןר װידערװיקסז