Literarishe bleter · 1929-01-04 · 1 (4.1.1929) · p. Seite 11

ב // ענג גוגערוקט איר שטול גו םײן פרײנט בערםןןן זי הןןט זיך זיוגעטוליעס צו אים, איר שײן קעפל איז געלעגן ןןנגע• לײגט אויף זײנע אקסלען. פרןןפעםוןר הזןרן לאכט צוםרידן. ער פ שטשעט מיט זײן קולעכל: — ערשט הײנס, ליבער דןןקסןןר. כמעט פון דער ונאן. א מענטש זוכס אויף אלטע *אקאנטשאםטן. דערזנו הןזס איר נןןך אזא יונגע םרוי, אזא ליבע. דעם פבוד געהאט, גנעדיקע סרוי דןןקטןןר. — װענדט ער זיך מיס א גליקלעך בעשםײכלם פנים זנו מאטילדען און די ליפן ביטערן אים דעדבײ פון אלסקײט. םון דער װײכער מויל-עפענונג הויכט ארוים דער שװארבער תהום. ער םארנויגט זיך גו איר מיט זײן גאנץ קלײן גוםל, נעםס פלובום ארוים א טאשן-סיכל םון א זײםן• קעשענע און טוט זיך דערמיט א װיש איבערן שטערן. מאטילדע טוט א ציטער, זי בוקס אים בוריק מיטן קןןפ. די װינקלען םון אירע רןןזע ליפעלעך קדיםען זיך אין א גע• נײטן שםײכל. עס הערשט א װײלע א םײנלעכע שםילקײס. סיר סרינקען דערװײל טײ. מײן םרײנס בערםןןן נעמט פלוצליננ ארום מאטילדעם קאפ, גיט איר א קוש אין די הןןר. און װענדס זיך מיטאמאל מיט א שסילן, םארבלןןזן טאן זנו פרןןםעסאר הןןרן, װעלכער זופט םים זײנע ציסערדיקע ליפן םון דער אײדעלער כינעזי• שער שאל: — איך הןןב דןן נישט לאננ איבערגעלעזן אײערע װערק, הער פראסעםןןר, זײער גוטע ביכער. איר גיט זיך שוין מער נישט ןןפ םיט דער װיםנשאםטז פרןןפעםןןר הןןרן גיט א קורצן, קװיםשיקן לאך, דןןם קלײנע הענטעלע טוט ער א םיר איבער דער בײנערדיקער ליסינע, מיטאמןןל װערט ער ערנסט: — איך הןןב געארבעט אין דער װיםנשאםט. װען כ׳בין געװען אלט, אין מײנע ױנגע יןןרן בין איך געװען אלס, — זןןגט ער זײער טרויעריק.— איך בין געװען זײער אלט. ם־איז אלס דאן, װען ם׳שטײט נןןר אויף אײן זײס. אויף^יענער זײט איבער אן ןןפגרונט בליט דןןם לעבן, װי א פרעכטיקער בוים. פראםעםאר הןןרן קוקט זיך ארום. זײן םתים׳קאפ רויטלס זיך מיט א שטילער זעלבםטצופרידנקײט םון דער דןןזיקער מליצה. ער מישט האססיק די טײ און װארפט דורך די הארענע ברילן א לײכטן בליק אריבער צו םאטילדען. איך רוף םיך ןןן דעד ערשטער: — װען זענס איר געװען אלסז אין דער יוגנטז — יא.—זןןגט סרןןםעסאר הןןרן זײער ענערגיש און סוט זיך א װיש איבער דער ליםינע,-איך בין געװען א מיאוסער. א קלײנער, א דארער. אין םײן הארצן הןןבן געברענס גלוםטיקײטן צום לעבן, װאס האבן מיך אויםגעםרעסן. די םרויען הןןבן םיך ןןפגעשסויםן םון זיך, װי אן עקלהאםטן פאראזיט. (פראםעסאר הןןרן פישטשעט זײער שטיל): איך האב זײער נעליבט די סרויען. איך גיב א קוק אויף םאסילדען און אויף מײן פרײנט בערסןןן. פרןןםעסןןר הןןרן םאלט ארײן אין עקשנותדיקער התלהבות. אין די װינקלען םון זײנע בלײכע ליפן באװײזם זיך שוים. ער קװיטשעס הײזעריק: — םאר נקמה אין מיר אלײן. הערט איר, םאר נקמה אין לעבן (פרןןםעסןןר הארן קלאפט דערבײ מיט זײנע קלײנע הענםלעך אין טיש ארײן׳ הןןב איך םיך געװןןרםן אױף דער װיסנשאסס, דוקא אויף דער געןןלןןנישער װיסנשאפט, אויף?*סעדיעדי׳שי! ביזעםבר נונ'. / (244) געלערנטער, א נעןןלןןג און א פאלענטןןלןןג, זײנם א װערק װעגן דער פאונא אין טריאם• און קארבןןן-צײס הןןט אים געםאכט א נןןמען. הײנם איז ער אן אלסער עובר־בםל. םון שװאכזיניקײס הןןט ער זיך ןןננעהויבן צו איגטערעםירן מיסן געהײםען הןןקום־םןןקוס. איר װעס אײך מיט אים באקענען און זען, װי םון לןןגישםטן קןןפ קןןן אפןןל װערן א חורבה. םײן םרײנט בערםןןן נעמם םאטילדען אונסערן ןןרעם. — קוםט אין סאלןןן, — זןןגט ער צו מיר, — םיר װילט זיך אזוי טרינקען. םיר גײען אלע דרײ אין סאלןןן. די עלעקסרישע םלאמען אין דער אינדישער סעםפל־לןןמפ ברענען אונטער א זעלםענעם גןןלדענעם טוך. דןןם ליכם, אדורכגײענדיק דורך דעם צארטן גןןלדענעם געװעב, םילט ןןן דןןם שטילע, מיס טעפיכער צאהןןנגענע ציםער מיס דעם שײן םון א םערכענ• ארטיק נאכםיליכט. אינם קאמין גליען עטלעכע שטיקער הןןלץ. דןןס אלסע בודא׳בילד, אביסל מער אדײננערוקס אין שןןטן צװישן די קופערנע כלים, זעס איצט אויס, װי א לעבעדיקער גןןט. אויםן טיש—נישט װײט םון דער םןןםע—זידט א ניקלנער םאמןןװאר. עטלעכע קלײנע כינעזישע טײ־שאלן זענען צע• שסעלט איבער דעם שװארץ״זײדענעם טישטוך, א זילבערנע צוקער־ביקם. צערםןןן סירט מאטילדען צו צום םיש. איך גײ הינסער זײ. ם־הערס כםעט נישט אונזערע טריט. מיר גײען שטיל אין די װײכע טעפיכער. — נוסן ןןװנט, הער פרןןםעםןןר.—פלאצט מיטאמאל אויס מײן םרײנס בערםןןן. אין אן עק םון דער םןןםע, כםעט װי באהאלטן הינטער די םענםסער־סןןרטיערן, זיצט א םןןדנע קלײן נסשל, א דארער אלטיטשקער, הויט און בײנער. ער סרןןגס א שװארצן, נעט■ געסרעםטן םראק און אונסער דעם דינעם, צעןןדערסן העלזל א װײםע. ברײט־צעשלײפטע בינדע. אויף דעם דאזיקן קלײנעם גוםל זיצט א גרויסער קןןפ, װי א, םיס געלער, גערונצלטער הױט איבערגעצוינענער, טויםן-שארבן. מ׳זעס בולט יעדן בײן םונם קןןס. אונטער שיסערע םלאקםיקע ברעמען און םון קײלכיקע הןןרענע ברילן אםער קוקן ארױם םון דעם דןןזיקן קןןפ א פןןר גרויע, םארלןןםענע אויגן, אמתע מויז־אויגן, װןןס בלןןנדזשען און פינטלען אומרויק. די ליפן זענען דין און בלײך, שסענדיק האלב״ןןםן, אזוי, אז דאם םויל קוקט ארויס דורך זײ, װי א סינםטערעד, אוםהײמלעכער תהום. די נןןז איבער די ליפן זעט אוים, װי א טרוקענער, שארף• צוגעשפיצסער בײן. אויף אט דעם גאנצן. אזוי צו זןןגן, לע• בעדיקן מתים-קןןפ איז נישטןן א חוץ די ברעמען קײן סימן םון א הןןר. — גוט יןןר, ליבער דןןקטאר. - שפרינגט אויף אט דןןס אלטע נפשל םון דער םןןפע מיט א קװיטשיק שטיםעכל. איבער זײן געלן, קנןןכיקן פנים ניסט זיך פלוצלינג אויס א םןןדגע םרײלעכקײט, א םרײלעכקײס, װןןם ציםערט אומהײמ• לעך אױף די צוגעשפיצטע בײנער פון זײן געזיכט. ער שסעקט אוים צו ד*ר בערםןןן א קלײן, כמעט קינדיש הענטעלע. םײן םרײנס בערסןןן שסעלט מיך סןןר און םיר זעצן זיך. מאסילדע פןןרעס זיך דערװײל בײם םאמןןװאר. םיר גיםן ןןן אונזערע שןןלן םיט טײ. — איר זענס שוין לאנג אין אונזער שטןןט, הער פרןןסעסןןרז — רוםס זיך אן םרוקן. ןןבער זײער העםלעך מײן םרײנס צערםןןן. (אבי עפעס צו זןןגן). ער שפילט זיך דערװײל םיס מאסילדעס הענס, װןןס ליגן אין זײגע. םאטילדע הןןט