Literarishe bleter · 1928-12-14 · 50 (14.12.1928) · p. Seite 986

50 זא ייוזוןויין 986 שסײט דאם מײדל םארן שייגל און עס םאכעס קיל דער שלײער מיס צװײ װײםע טויםע םליגל, נלויער םלעקן זיך די שויבן, םון די םלעקן שפריצן פײער, און דאס מײדל װערט אלץ בלײכער, װײם און װײםער װי דער שלײער. נןװעםנער <ג19. זיבן זקנות זיבן, שפינען, ערגעץ םןןכעט שוין א םליגל און ם׳אטעמם מיס באגינען. — זײ געזונט, מיר מוזן נײען, ס־ליגט דער שלײער װײם װי שנײען, אויםן סיש און ביטערט, ביםערט. װעבן קרוסע בזןנע־פינגער װײסע הןןר ארײן אין שלײער, םינקלען זײערע טונקעלע אויגן מיט א מןןדנעם קילן פײעד, םאלם א שאטן אויף דער שויפ םון א םרעםדן װײטן גײער. דאנקט דער געלער שײן םון לעמסל — און בײם שײן םון מארגן-שסערן אין ריזיקע תכריכים פאר א װעלט, װאס װעט שטארבןז און זוכנדיק און םארשנדיק, חזרס זי א ליד, װןזס הןןט שוין װערםער און טענער לאנג סארלוירן... דײװילוז הלמן לים / קזןװלע צ ר בו דיר אדורכגעשטראלטן, לויסערן און קלןןרן. װאם האסט דעם אומעס סון םיבירער, װײסער בלאנקעניש אין לידער אויסגעלײטערםע סארפערזלס און פאררימט — מײן פרישער, יונגער גרוס סון בלויע, שםעקעװדיקע װןןלינישע קאיןןרן״ סאר דײן פארפײניקסן געםיס אין קײנעםס לאנד, אויף קײנעםס הפקרדיקע שטעגן, סאר דײנעסװענן בינד איך שורהלעך בוזאםען אין אײן םנאפסשיקל א ליד און גןןר: ס׳זןןל א הויך טון פון םײן םנאפטשיקל א םרײדיקײם אזא אויף דײנע אוםעסיקע בדעגן, אויף דײן אונסער דעם שלןןס אדורכגעסילטן, דורכגעסראכסן פײן... פארל־יאג ב. ללעצהין איבערגעגעבן בום דרוק שמעון דובנאװ פרז זשארגאו צר ײדיש (ליטערארישע זכרונות) I. ■ין ,ז**רגןן״ ני יידי*: ו) דןם .יירימע *$לקםנל*ס״ *ין *עסערנירנ} 2) פרדכי סיעקסןד *ין זײן .ה1יז״*יײנד״; 3) דעד לינ• הןרניקער יעקב דיגעזןוז 4) *י1כ״*ליכם, ד?ר לנכעדיקער •יל1ם$ףי 5) םענדעל■ ם1כר״ס#ריס II. זכי־1נ1ת• 1) *ל1ם״*ליכם *ין רי *כניקער י*רןי 2) *ליס״עליכם• נריװ 6ין די יןרן 1888—0י18ו 3) םננדילנ-ןנרםםןװיס*; 4) _*םנין 8וײג._ אײנזאמהײט לאה ראטקאס / װאר&ע נןןך נישט אינגאנבן בין איך יתום, נןןך נישט אינגאנבן עלנס: אין םײן םארלןןזן, לײדיק לעבן הויזס א נסש נןןך. אלם, געבויגן בו א שטעקן. װןןס קען א װעג פון דורות־לאנג, גרוי םון יןןרן־שטויב, דעם מענסשנם אײביקער שןןסן, זיבס זי אויםן שװעל פון םײן לעבן— די בןןבע־אײנזאמקײם. זיבס די גרויע, זיבט די אלסע, היט די שװעל סון םײן לעבןו בײ די פיס איר קוילערן זיך הערבער, און זי װיקלם ןןפ פון זײ דעם אוםעט, און שפינם און װעבט פון אים תכריכים פאר דער װעלס. זי װיקלס, שפינט, שפינס און װעבט און זינגט א ליד: א ליד אן אלטס, א ליד א גרוים, א ליד, װןןם הןןט װערסער שוין פארגעסן, װןןס די בײט הןןט זײנע טענער שוין םארװישט — א ליד פון טויט... און טרײ איז מיר מײן באבע, םרײ, װי דער סויט. װער איך מיד, װער איך קראנק קוםס זי נןןענס בו מײן בעס און גריסט םיך מיס א שסײכל, א שםײכל ןןן בײן, װןןם אנטפלעקט דעם קבר םון שװײגן, און קוקס אויף םיר פיס אויגן, מיט אויגן דורך ברילן. װי א םת דורך שארבנס... פים דינע, קאלםע םינגער, םינגער לאנגע, בויגעװדיקע — סינגער פון א שפין — גלעט זי םיר םײן הארץ. זי זוכט, זי סןןרשס: איז שױן די בײם געקומען בו סארװעבן אױך זײן סײן