Literarishe bleter · 1928-12-14 · 50 (14.12.1928) · p. Seite 985

985 עליס ר*רייז!לעסזר 50 זא ד ר י י ב א א ד ן הסרץ גרןסנןרסן — 9 ו*נה י• מ*נגער'/י*ס, ר ו מ ע נ י ע ן א זומפ, האפ, הןן• אריבער נישטןן קײן עוריק. — װןןס זעסטו, װאםילז א םײערל גרין, א םײערל רויט, א סײערל גרין, ם־פשוםט און גיט, גזןס װײםס װואהין. סטןןפו םינםסער — קרא, װאס זעססו, װאסילז בײם ראנד םון דער נאכס די געשפענסטישע םיל, און די קראנקע רוסאלקע אין םענםטער װינקט, כשוסס און פיט: — מײן בעסשער! םײן שענםסער! ינחק םסגגזר בום ןןםענעם םענססער. נאכט, װינם, געװײן. םטא6! םינםטער — קראו םען װןןרנט! די שעה. זןןג װידער, װאסיל, זאג גיך דײן געבעט םארגעםן, רו, נארז דער םלך סון זומפ איז >.יבט האר דער מלך פון זומפ סיט דער קויםיקער בןןרד. שװארבע נאכם-גלעקער קלינגען נלין־גלןןן, גלין־גלןןן, די שװארבע םשערעדע גײס גליךגלאן, גלין״גלאן און דאם פאםםוכל־סויט שפילט אויף דער םלײט שפעטו די בזןלאד* פון דעם כלה־שלײער מיםן־נאכט האט אויםגעקלונגען גװעלף שארםע שװארפע קלאנגען, רײנס דןןס בלײכע כלה-םײדל, ױער װעס מיר דעם שלײער שפינעןז ס־איז דער םןןדעם אויםגעגאנגען. עםנס זיך די טיר פאפעלעך, זיבן זקנות שטילע, בלײכע, הינקען היף אין שםוב ארײן, אויגן — ןןװנט״שןןסנם װײכע. — לןןז נישם דײנע סרערן רינען, װעלן מיר דײן שלײער שפינען מיט די הןןר די זילבער׳װײסע. די װונדערלעכע באלאדע פון דעם בלענדעניש און די צװײ בריגאנטן — געלןןדן די ביקםן, װאסילז — געלןןדן, האמ — װןןס שמײכלםםו, נאר, הער די נאכט׳גלעקער קליננען גלין־גלןןן, גלין״גלןןן, די שװארפע טשערעדע גײם גלין-גלאן. גלין־נלןןן און דןןס פאסטוכל-װינס שפילם אויף דער פלײט שפעט. — געזאםלט די םערד, װאםילז — געזןןטלט, הארו — װןןס שמײכלםטו, נאר, נאכט, םינםטערנישי קרא,] װער װןןרנט אונז, האז דער רןןבז דער װינטז כא, כא, כא, כא, זןןל גןןם דיך באהיטן םײן ןןרעם קינדז א םײףו צװײ םערד םליען איבער דער שװארבער ערד, בװײ רײטערם אין זןןטל םים װינס אין די בערד — א סײך, א װאלד, א בריק הןןפו הןןפו אריבערז םילועטן און בוימער םליען בוריק, די באלאדע פון דער װײםער קר*נלן• שװעםטער׳ דעם טונהעלן שפיםאל־1 אין מײן לעצטן שמײכל די בלןןע פענםטער פון שפיטןןל װערן טונקעלער, טונקעלער. נאכם. דער פארק הןןט דןןם רויטע לבנה־אױג םארםאכט. און אונטן טיםער אין טןןל זינגען ױנגע פןןנאכן .אװע מארי*, קראנקע םײגל אויף די בװײגן טרילילי שסילער, שטילער,. שםילער. סרילילי נאכט, װינט, שװײגן. גײםסער-טרים. שװארבע פאנטלען סלאטערן .נעם ם־ך מים•! .נעם פיך מיסױ שװארבע םאנטלען סלאסערן איבער די װײםע בעטן םון שפיטאל, שװארבע פאנסלען םלאטערן ארןןפ םיםער, סיםער אין סןןל, סארבײ — םארבײ, נאר אײנער םון די לעבסע דרײ בלײבס א רגע שםײן: .נײן׳ו דורכן ןןםענעם סענססער רינס נאכם, װינס׳נעװײן. * — קראנקן־שװעסטער! שטיל — — קראנקן״שװעסטערו שטיל — םירן עםענען זיר — קררר םארםאכן זיך — קלןןר. די װײםע שװעסםער װי א םארשפעסיקסע לבנה בײגט זיך אריבער מײן קןןפ און הערם, הערט, הערם זיך בו לאנג. װי איך באבװינג די ערד מיט םײן װײםן געזאננ. שטערן רוישן אין בלוט טײכן זיננען קיל, איך שםײכל — זי שםײכלם, און װײסער שטיל. די װײםע שװעםטער בלײבט שטײן םים געקיײבסע הענם, רגעימבכה, שפיםאל׳מןןנומענם, ון לןןזם ןיך ראן גײן ים םארלןןשענע טריט