Literarishe bleter · 1928-11-23 · 47 (23.11.1928) · p. Seite 926

47 זא ייסזרןרױן / ו 926 קלאנגען׳ (אלע איבער אפגרונט אויף א שסריק אין םאנץ געגאנגען) װאס אײן נאבט זײ לעבן דןן אין שטארבן, טויכן אויף, זיך לעשן. שװײגן, זינגען, קלינגען מיס אזוי פיל בלאנקע אין פינססערע שליסלען... דעקלאמירן, רעדן, שעפסשן, כראקען, היסלען, הערן זײער אײגענעם עכןן ביז באגינען און אזוי זײ םינען קװעקען׳ האקען׳ װי אין א טײך׳טשערעד די פראשן, גראבן. קראגן מים די נעגל אין דער פיאטע פונם ערדענעם עגל, װאם ער שטײס זיך אײסגעיאשן און ער דראס, אין ער דראטו — לעולם ועח לעולם ועד• םליםסער איך אין סונקעלן סאל םיןשטאט. נ^ע^כער^דערשעעז *לעלסאנדער דױמא (םאטער) די מאכט פוז ליבע 880 ז־יטן יאמאן אץ 4 ם־לן ■ריז 21 זד. אלעהסאנדעי דױמא אױ שטורם פװ לײתשאפטו סר״ז 11 זל. ר*שאן אין 2 טילן ק• ח• הײשריה אד א ציל־ 465 ז־םן פרייז 4 זל. ז יאהן*ב װאסערמאז 154 זײםן מאסמעס פון ערװיז רײנער די םדלז 7.50 דאסאן ישראל ראבאו ד י ג א ם 304 זײטן ■־ײז 7 זל. ראםאן 280 ז־טן — סאר ביבליאטעקן אין סוחרים — גרויםער ראבאס —י םזט עאששעלינגען ז־ך װןנדן; .3 ג׳ײו5202$61 ,8^82529^ ,ג1ת3}1)1ס0 .52 ח^י9[)ץ^\ די יד־^בנה װאס אהארשט אדא געשײבט די לבנה, װאם אקארשט אדא געשײנס מיט א יענעם גרויםן, אײדעלן ליכם, װאם א גאנבע מזרח׳נאביע לײגט אויםן אריענסאלישן געזיכט פון איר שענסטער סרוי, שיקנדיק זי םין יענער זײט לאגער. װײכער מאכן ס הארץ םון הארטן פײנט, — האט געלאזט זיך הײנט, װי א פשיט פאםטוך׳םײדל איבעררעדן גרינג אין אנטלאםן םלינק פין א יענער זײט קארפאטן, מיט אלע בארװעסע, נאקעסע נאכס־רוחות... די בערג — גאטס נישס בעבראכענע ליחות — האבן םאנאסטיריש-שװארץ זיך אויסגעלאשן און די שטאט אין טאל בופיסנם, װי אין א טײך־סשערעד די פראשן. האס באגינען םינען׳ קװאקען״. םאקע ער, בכבודו ובעבםו — דער גרויס אויגנדיקער סורעם׳זײגער, (גנעדיקע קורארט-סרויען, מאכט בענויף אט דעם שײנעם פראנס אויף לאק פאנטאםל!...) װאס מים זײן גאנבער הויך ער קימט קױם בו די קנאםל םון די שװערע חשכיתדיקע בערג׳שטיקער, — םאכט זײן דופק ליכטיקער און גרעסער. שפילס אינאײנעם מיט די פידלען אין די בעםער פון די רעסטאראנען אין האטעלן — ד׳אננעבונדענע עלעקטרי׳בוימאײל קװעלן... נאר װער נעמט זיך אונטער דען בו בײלן אט די ליכםיקע און טונקעלע געשפענסטער— שטײענדיקע׳ גײענדיקע פאר מײן, אין א זײסיקער װאנס, געעפנט םענסטערז װאס איך װיל נאר, איז בו לויבן, בו דערבײלן פון דעם אױפגעלײלעכסן בירקום כאסש, װעלכער קעגן סקוטשנע׳ ארעםען קינא אויפן ברײטן. פיסטן מארק, האט זיך, װי א קינד, די באקן אנגעבלאזן אין דעם קארק, נאר אומזיםט. ער מאכס דעם אײנדריק פין אן אפגעהאקטן שארבן... אט די םארבן, סיליעטן,