Literarishe bleter · 1928-11-23 · 47 (23.11.1928) · p. Seite 925

925 ליטערארישע בלעטער 47 זא ליד און פםאלם אויח נאוגי יעישב ש טערנבערג׳ פון רומעניען אינט גערלין נו מײן אסן םענםטער, הןןב איך אויסגעכאפס מיך — א םארבלענדטער... ם׳איז געװען, — די לבנה הןןט איר קלןרע ברוסט *ו די בערג געגעבן... צוגעדעקס מיט איר די גרויסע זויגלינגען אירע און געװײנט סאר סרײד און טרויער. אױסגעכאפם זיך אין דער נידער אלע סןןפאל־בײמער בלײכע — די סארמאכטע דןן מ׳^נאכן... און םים זײערע אײדעלע. בלאנקע שטאמען פלאםען אויך נאך לײב םון םרוי, װי קראנקע שאכן... בײ זײערע פיס, אין טונקעלן גרןןז. פאשען זיך, װי בהםות, די װײסע פױערים-הײזלעך, פאשען זיך און קלינגען אין דער נאכס ארײן (לאנג- לאנג-לאנג) מיט גלאק םון שאף און רינדער. נןןר װי קלײנע קינדער... או־יפן טרנקל-גרינעם פאן אויםן טונקל־גרינעם םאן םון ןןװנט בלאגקט א װײםע םטאדע גענז, װאס א שיקסל םריט בײ טריט טרײבט צום דארף. הײליק, בארװעם שיקסעלע, נעם שוין מיט אויך דאס װײםע קלויסטערל יענץ אויםן סונקל־גרינעם בארג — אויך דןןס װײסע קלויםטערל יענץ מיט רונדן דעכעלע איצט רןןזע... טוט דןןם שיקסעלע אזוי. טרײבס אינאײנעם םיט די גענז אויך דןןס װײסע קלויססערל יענץ טריט בײ טריט, טריט בײ סריס... אין איר האנט די גרינלןןזע סוס זיך אן אין ראזן צװיס, זיך צעבליס... ו יעקכ •װוונװו (•*כזנוננ 8יז ח. נ*יםזיניק,ו מיט װעלכן כ׳הןןב געשלאסן א בלוטיקן בונד, — װעל איך, גןןט, (װי דײן געבאט צו די, װאס זענען אינס םעלד סארסאג א הונט, צי גןןר א טשיטשקע•) טרינקען שטיל פון מוטנע ריםשקע און אין האלז און נאקן מיט לבנה־םעסער זינגען גרעסער, גרעסער — א םולן קרוג... אויף די רעדער םונם צוג האװקען שוין די שטראמען םון מײן שחרית־תסלה, װןןם איך זןןג- ס׳איז דער הימל — קריעה־בליעה, װי מײן שחרית׳ליד צעריםן, װי מײן שחרית׳ליד צעביםן. איך בין מכריז ומודיע: — אז מײן פעל, איז פעל םון הימל קריעה׳בליעה. אן א שטערן, ןןן א אות, נןןר די הןןריזןןנט׳ידיעה — דורכזיכטיק׳ראז... צרגעגאנגעז באנט צוגענאנגען נאנט איז די װײסקײט םון דער נאכס. נןןנס *) סםיםםק• - גיינזי. או־יך* די רעדער פרנם צרג אױף די רעדער סונם צוג רינען די שםרןןסען סון דער נאכט. איך בין װאך. איך נרןןב מיך צום ליר פון באנינען, — צום געזאנג פון שחרית. װןןס כ׳הןןב נןןך נישם געזוננען. איך בין עס מכריז ומוריע: — װןןס באגער אזוי צו זינגעןו אויף די רעדער פונם צוג קלינגען די שסרןןמען םון דער נאכט. — דער סאג דערװאכסו דער טאג דערװאכס אױף פדינע הענט. װןןס איך האב זײ נישט דערקענט... דער הימל ןןן א שטערן שױן, ןןן א אות און קריעה׳בליה, נןןר די הןןריזןןנט׳ידיעה דורכזיכטיק׳רןןז. שליס איך א בלוםיקן בונד םיט דעם הדנט — ם׳אײן און אײנציקע באשעםעניש (װןןם םאר א הײליק טרעםענישו) אױף דעם שסח םעלד, איצט אין מןןרגן׳קעלט, מיטן םויל נ׳אריטשקע מוטנע װאסער (װי ער םראגיש ערנםס טרינקטו) אונטער דער שארף פון האלב לבנה־מעסער, װןןס אויף הםקר־קאפ אויף זײגעם װינקט ארןןפעט, װינקט — — און װען לבנה׳האק, װעט אין הונטם האלז און נאקן זיך װארםן׳ . םאלן שארף. װעט זי װערן אױך די גילרענע הארף פון מײן םןןרגן׳ליד. םיד און נײ װי דער מולד, געקו לעט, םארװאנדלט אין דעם הונט, •) 8יגם נ*ך *ליר-נגײה— גרןסנסק/ װןס ד*רף ד<ם היגסנר רנר*ײנ?ן.