Literarishe bleter · 1928-11-16 · 46 (16.11.1928) · p. Seite 908

46 זא 908 ייסירןרייי ו(י70ר איר שטאם. נאר זי איז יייײן. און די סלאכים הןןבן זיך צערודערםע א לןןז געסון גו אלע?3{.וןס אין די כירן און אין די פענסטער, צו די שױאדאע קויםענס — װןןם סאר א הויזז װאס איז זי דערשרןןקןז... און די מלאכים האבן גןןרנישט נישם געזען: אלע שסא• רעס פארשסיקס, אלע פענסטער םארהאנגען. םון אינעװײניק האבן זיך נאר געהערם קרעכאן םון װײסיק. און די װײםיקן זענען געװען םון דעד ױנגער מוםער, װאס הןוס דעם גואל געסרןןגן אין אירע לענדן. אין אימה און םחד האבן זיך די מלאכים דערװארט, ביז די םוטער, װאס האס דעם גואל געםראנן, האם דןןם שרעקלעכע הויז פארלןןזן. זי האס זיך װידער באװיזן — סיט םיםסע אײגן, אײנגעםאסטע אין בלויע רעדער. און איר ןןםעם הןןם שוין נישט פארשפרײם קײן פארגעפיל פון גאולה. איר הארץ אױ געװען לעער, און איר מויל הןס געשםעקט מיס רסואות. — און דער גואלז — הןןבן די מלאכים סון שרעק גע־ פלאטערס. — דער גואל װו איזז װוז - װו איז ער אהינגעקוםעןז װו זוכן איםז נןןר א זײטיק סידל האט זיך געעפנט, און מײדלעך אין װײסע פארטוכער הןןבן פון דעם שרעקלעכן הויז אדױם׳ געטראנן טאצן מיט שםיקער פארבלוסיקםע װאטע, און אװעק־ געסראגן זײ בום מיססקאססן, אין עק הייף־ און די םלאכים האבן דערקענם דעם ריח םונם גואלם בלוט. און די מלאכים האבן זיך םארזאמלט אויסן מיסםקאססן, געריםן קריעה אין דעם װײםן לײנען און געקלןןגס... באקלאגט דעם גואל, חאס איז נישט געבוירן געװןןרן־ קאןןפעראסיװ ,ביכער*, װארשע אברהם רײזעז 50 לידער ■-**ט-אךי נ*בע. *ילסארבן־דריק וולבאס-סאדספס. בײכנוננןן פין די קינםסלער: ב. אדאנסאן, א. גאדלםאן, י. גאםבארג, םאפל, ב. קןןפמאן, אברהמל, ג. ג. ארויסגעגעבן י־יכבוד דין ס^־יעריק ױביד־יײ 8 פרגכטפולע מתנדױ בום שסאם־בוליקן •ריז — 0 זראטןם. בובה,נדלעד, ביבללאזועקן, שוין —,ראבאס! אדרעם: ם2 וו1זנוט81ןי1 ,8׳*ו8ז5ז3/^\ ,**■ו6חסץ8, .13196 .ס .)1 .ק צעשינסלןיס ײדיש ביכע־־געעזעפט 2720 װעםס דיװןזשאן םשרים ש י ק * נ א ״ליםעוארישע בלעםער״ ײו ״די ײדישע װעלט״ אין די אלע אויםגאבן םון םארלאנ ב. קלעבקין, ,בענסראל׳ קאאי. ,ביכער** און אנדערע _—שסענדיק אויפן לאנער — ארײנגעקוקט, און אײנער דעם אנדערן דןןס, װןןס זײ זעען און הערן, ןונגעזןזגס: — זי רעדסז,״ — זי לאכס!... — דער גואל לעבט אין אירו און װײל מלאכים זענען מים איר געװען. און דערעיקר, װײל זי הןןט דעם גואל אין איר לײב געסראגן, האט פון איר א הימלשע ליכסיקײס געשײנט. נןןר אײנמאל האבן די מלאכים דערזען טרערן אין די װינקלען םון אירע אײגן. — דעם גואלם מוםער װײנטז—הןןבן זײ זיך מיט מורא בעשעפסשעס, װי די בײמעד פאד א הארבססיקן שסורעם. אץ זײ האבן בום הימל אפגעשיקס א רוף: — װאס באטײס עסז און אויפן היםל איז גרא און אומרזיק. װי פאר א הארבםסיקן שטורעם, געװארן: — מ׳זאל די סיבה דערגײןנ האבן זיך םלאכים אײנגענורעט אין די פענםטער און אין דאך און אין די שפארעם םון די טירן און אין די ציגל םון די װענס. און מען האט געשלונגען קלאגגען פון אינע־ װ״גיק, און מ׳הןןס םארנוםען א כליפן סון דער םרוי: — שוין זיך בײ די װינדעלעך פארגראבן... און דעם סאנס שריס האבן געהילכט, װי אין א פוססעד חורבה, םון װינקל בו װינקל: — אםען, ניאניעס, א הובאה-נןך די װעלם נישט געזען... איז די מלאכים געװען א צער צו קוקן אויף די טרערן. זײ הןןבן געצאפלט םיט רחמנות און אװעקגעשיקט צום הימל א שליח רשות בעטן: אײנשלעפערן זײ. םארװיגן מיט הימלשע ליד/ר—צוליבן גואלם־װעגן. מען האט זײ נעגעבן. נאר די םוטדר הןןט זיך רק פון די חלוםות אויםגעכאפס, און דער םןןסץרי—אױך. און זײ האבן זיך שסיל און אוםעטיק גע־ שעפ.שעס: — אין־ברירה... זי האט מורא נעהאט — און נעלײקנם. ער הןט מורא געהאנז — און זי געטרײםס. ביז ער האט זי צו זײן ברוםט צוגעו ריקט, און געקושט און גערעדט ליבע־רײד, און זי האס זיך בארויקס, אײננעשלאפן. האבן די מלאכים אפגעשיקם א ידיעה צום הימל: — דאנקס און לױבט גאט ברוך הוא: זי שלאפט שטיל, דער גואל װאקסט אין איר רויקן שלאף... אינדערםרי איז די פרוי, װאם הןןט אין אירע לענדן געטרוגן דעם נואל. ארוים פון שטוב. און נישט איבער די נאסן, װאס איבער זײ סלעגט זי אלע מאל גײן צו אירע פרײנס און גוסע םרײנד. איז זי אװעק, נןןר אױף א זײטיקן געסל ריןןס זי זיך פארקירעװעם, הינסער דער שטןןט, און הןןט ז^נגעקלינגען בײ דער טיר םון א הױכער מויער, װ$ם די םלןןכים האבן אים נןןך קײנמןןל נישט געזען. און װען מען האס סאד איר די סיר אױםגעעפגט, הןןס זיך א^געדוכט די מלאכים. אירע באגלײטער, אז זי װיל צוריק־ גײן, הנטלױסן. איר צארטער קערפער הןןט זיך א קןןרסשע געטון, װי א ױנגע בעריאזקע אונסער א געשיקטן שטײן אין