Literarishe bleter · 1928-11-16 · 46 (16.11.1928) · p. Seite 905

905 ליםזרןר י? ז נ<**?ר 46זא ן<םיבער אייז טריט: וו ב י ל ר *) דוד בערגעל־יסאן בערלין — װןעז — אין גאראק, םרעג איך, ד.$ט איר זיך מים איר באםרײנדעט? — װןןעז — איר װארסט בעםער אװעק אײער .װאע״ו ענטםערט אויף דער םראגע. װזןם מישםעלט אײך: אין באראק זענט איר מיט איר געװען, װי א מאן מיט א װײבז נןןטע םינסלס מיט די אײגן. א װײלע איז שטיל. סון בװישן עולם װיל זיך די גאנבע בײט ארויםרוקן א געםאקט װײבל מיט העליש-רויטע םלײשיקע באקן און מים א ברײט• בעםלעטשטער נ$ז. אירע אויגן זעט מען נישט ארוים — זײ זענען זײער קלײן און טיף־םאררוקט אונטער די ברעמעןז זי סירס מיט זיך א זיבןײןןריק םײדעלע, װןןם ד.$ט אן אויםגע• בלאזן בײכל און איז מיםן םנים שטארק ענלעך בו דער מוםער. אויף די הענט האלט זי א םארמורזעס זויג-קינד, בײ װעלכן סירינט םונם נעזל. זי לןןזט םלובים ארויס אזא קול, װי גלײך מען הןןט זי נןןר-װןןם באגנבעם: — נןןטעו... סארװאס רעדםטו נישםזו דןןס לשון הןןס דיר ןןיגענומען... אין זאל װערט די לוסם םול םיט געלעכסער און שעי• סשערײ. סון די בענק הײפט םען זיך אויף און םיװיל אויף איר קוקן. םידערהערס זיך א קלינגערײ םונם ריכסערס גלעקל. — ס׳איז זי... — טוט נןןסע אויף איר א שאקל מיסן קןןם, דערקלערנדיק דעם ריכסער, װער דןןס װײבל איז. — ס׳איז םײן װײב... כיהוןב איר געזןןנט, א כןןליערע אויף איר, זי זןןל זיבן אינדערהײם און זיך נישט מישן... סינישס איר עםק... נו, איז ױ געקומען... — בירגערין פרןןססאק! — רוםט אויס דער ריכסער — איר האט דןן נישט װאס בו זןןגן. װי קײן עדות הןןט סען אײך אהער נישט ארויסנערוםן. איר קןןנט זיבן גלײך, װי אלע. און בוהערן. אויב איר װעט שטערן. װעל איך אײך הײםן ארויספירן. סובליקום! דןןרט. אין די הינסערשטע רײען, זעבט זיך אװעק - די בירגערין סרןןססאק װעט איר קןןנען זאס ןןנקוקן. װען דער געריכס װעס זיך ענדיקן. נןןטע סרןןסטאק! ענםסערם אויף דער םראנע, װןןס מ׳שטעלט אײך: אין באראק הןןט איר זיך באקאנט מיט דער בירגערין ברכה פןןרמנאיז נאטע פרןןסטאק הויבם״אויף בײדע הענט און קוקט אויף זײנע לעסיש־בונומענע בען סינגער, װי ער װאלט זיך װעלן מיט זײ באראסן. — נו, יןן — טום ער א שןןקל מיטן קןןפ — אין פא• ראק הןןט מען זיך מים איר באקענם. — נישט בי ״ מ ע ן ״ הןןט זיך םיס איר באקאנס. סרעגט מען בײ אײך. נןןר בי א י ר , נןןטע פרןןסטאק, הןןט זיך מיס איר באקענט. — נו. יא, זןןג איך דןןך: מען הןןס זיך מיט איר בא• קענט... װןןם עפעס נןןר סיט אירז... געװען אין באראק נןןך אנדערע... געװען דןןרס א... װי הײםם מען עם... א גויאיש שיקםל איז דןןרט נעװען... נישט קײן שיקסל, נןןר טאקע א גאנבע שיקסע, אױך א בעזשענקע, םון די דאזיקע-א... װי רוםט מען זײ דןןרס... מיט אײן װןןרט, א ״סרײלעך שטיקל״... אין איבערגעםולטן געריכט־זאל, אויף דער ערשטער באנק, װןןס אקענן ריכסערס טיש, זיבס ריװעלע דער נײטןן■ רינס — א םןןגער מײדעלע םון א יןןר עלף. א זשװאװע םיס א ברײם םויל, מיט נײגעריקע שװארבע אײגעלעך און מיס בװײ געדיכסע בעפלעך, װןןם װארםן זיך. װי לעבעדיקע, איט• לעכס מןןל, װןןם איר קעסל סוס זיך א דרײ ןןן ״ זײט. מים םארװײנטע אויגן, אויסגערעגט םון זן װןןם אין זאל װעם באלד םןןרקוםען, זיבט לעבן איר אויף דער באנק איר מוםער ברכה, נאר ריװעלע קוקט נישט׳ בו איר. זי איז אנגעטון אין אן אפגעבלאקעװעס ביבן קלײדעלע,' אין שטארק געלאםעםע שיכלעך און םילט זיך יום־סובדיק( אירע נןןכנע• הןןנגענע םיםלעך שןןקלען זיך און אין די אויערן קלינגט איר דער ניגון םון א באקאנט לידל, מיט װעלכן קןןמסןןמןןלבעם םארשירן אםס אין גאס. — בירגער נןןטע פרןןםםאקן — הויבט־אן דער ריכטער, אװעקרוקנדיק סון זיך די פאפירן. װןןס ער האט נןןר-װאם געםישס, — קוםס-בו נענםער בום טיש און ענםפערם אויף מײנע םראגן: אין װעלכע באבױנגען זענס איר געװען םיט דער בירגערין ברכה פןןרטנןןי, אײדער ם׳הןןט אײך גענומען אויף דער םלחמהז נןןטע פרןןסטאק — א ױנג־באװןןקםענער, באלעגןןליש- געקלײדעטער אויבםט־הענדלער — דערנענטערט זיך בום ריכ• טערס סיש םיט שװערע פאמעלעכע טריט און םיט אזא ענער• גיש סןןכן םין בײדע הענם, װי גלײך מ׳הןןט אים אין שול אויםגערוםן בו די הקםות, אין ער װײםם נןןך נישט, װןןם דארף םען םיט די הקםות םון, נןןר גארנישס... .מיװעס שוין זען״... ביזאמען םיט אים םליםט־בו בום טיש א ריח םון עסל, אויםגעםישס מים א ריח סון קהלשן באס. ער שטרעקט־אוים א גרןןבן םינגער. הײבט אים אויף הױך בום אקסל און װײזט מיט אים אן אויםן װײבל פרכה סארטנאי, װאס געםינט זיך היגםער זײנע סלײבעם: — םיט װעמעןז — םרעגט ער מיט א שװערער בונג— םיט עעע... מיס ןןט־דער־ןןז... — םים דער פירגערין ברכה פןןרסנןץ — חזרם בײזלעך איבער דער ריכטער. נאטע פרןןםטאק םארקנײטשט דעם שמןןלן שטערן און קוקס א װײלע דעם ריכטער אין פנים, װי ער װןןלם נישט װיסן, סארװאם איז יענער בײז. — אזױ — טום ער זיך א דערמןןן — אזוי, אז קענען האב איך ױ געקענט, נןןר סון דערװײםנס... עעע... איך — א בחור. זי — א םויר. איך — א בעזשענעץ זי—א בעזשענקע.. אז מ האס אונז דעמןןלט געטריבן םון בװײ זײםן: אונז — םון הארעדןןק און זײ — פון האבעקלאץ דארס. נו. אויםן װעג, אײף עפעם א גרויםן װןןקזאל הןןס םען אונז בונויםגעטריבן אין אײן באראק. — נו, און אין באראק — םרעגט דער ריכסער, — אין באראק הןןט איר געהאם םים איר באבױנגעןז •) סונם ב*נד דערבילומען .װעלט־אױס װןדם.א<ין*, װ*ס דער■ ש״נם איננינן אין קלןבקלןיםארלאנ. רןד■