Literarishe bleter · 1928-11-09 · 45 (9.11.1928) · p. Seite 888

45 .־וא ליטערארישע בלעטער 888 זײנע הענט זענען געבליבן הענגען ןןנמעכטיק, ער איז געבליבן קנעכטיש שארגליװערט. — הערט,—האט געזאגס םאריא,—איר דארםט םין נישם ליבן. איך װעל זײן זײער אומגליקלעך, אויב איר װעס םיך ליב גאקוםען. איך בין נישט פרײ. איך, איך בין אינגאנבן נישט פרײ. אױב איר װןלט נאר געװוםם... און אױםער דעם... איך םןןר אװעק פון דאנען. נאר אנדערע פרויען, פונקם אזוי װי איך, װעלן געפינען, אז איר זענס אינגאנגן נישט אזא װי אלע. — װו, — האט ער אויסגעשריען, בלײבנדיק בײ איר םארגליװערס אין עקסטאז — מיך ליבןז איז דןןם פעגלעךז זאנט, איר װאלט מיך געליבט, װען איר װאלט געװען םרײז — יא, — האט זי געענטפערט, — יא, נאר זײם געזונט... זי איז סארשװונדן, און ער א־ז נעבליבן אויםן ןןרט א בלײכער, א גראדער, א בלאםער. אינגאנבן זיך לײכסנדיק, װי א װעקםענע ליכס. די אויגן, דאס געזיכט — דאם גאנבע װעזן זײנם האט געלויכטן פון דעם, װןןס אים האם בארירט דער אפשײן פון א שײנער פרוי. פון דער מינום האט ער װי באקומען אנצןןליקע םאר• כשופטע קמיעות רעלכע װעלן אים $ן צ־וײםל געק מוט און קראפם בו קעמפן םארן לעבן. םארן גליק. זי װידער הןןש דורכגעשלײכט אין קארידןןר םון איר הןןטעל און זיך אײנגעסולעט אין בעט םון איר קלײנעם נע• בעכדיקן ציםערל. איזים האט זי שוין נישט געטראכט צו נא• געגענען זיך מיטן ברורער, נאכדעש, װי זי הןןט געהאלטן םאר ריכטיקער פןןרשטעלן זיך פאר אים װי א ליבנדיקע םרוי און נישט װי א שװעםםער. זי האט געװײנט און אירע טרערן זענען געװען סרערן און סרויער בוזאמען ,ןקסןכשר״. 6זן 6י־*לד1־ז*זי. םארלאג ב. קלעבקין שוין דערשינען: נ. *■ייזויסד־־יענדער גװנט-שטוינז פונם ײדישן רעאליזם דער נוםח סון רעאליזם. — פןלקס־ליד.— מענדעלע םו׳ס. — פרץ. — שלום־עליכם.— — םרייז 3,50 נילדן - *־! *****?*^ץ .־אשז-זסװפ. סססו־ נײע אבאנענטז םאי יי ״ליטערארישע בלעטער״ אץ םאי,די ײדישע װעלט״ באדארפז די פרײנט פרז ײדישז װארט שאפז זאל יערער אבאנענט שאפז נאך אײז נײעם אבאנענט. אויף זיך גים געפילט זײנע אוםאױפהערלעכע בליקן, װי אויך די בליקן פון דעם גאנגן עולם. װען עס איז דערנאנגען בום קאפע, הןןס זיך דער זאל אויף העלםט אפגעלײדיקט. דאן האס זי זיך אויםגעהויבן און איז בוגןגאנגען גום ברודער. װען ער האס פארשטאנען, אז זי גײט סאקע צו אים, אין ער אױםגעשטאנען און כדי צו מאכן א םוף בו דעם םעות, ןןנגערופן זײן נאמען: — איך בין - זשאן קאדיא■ זי האט אױפגעעפנס דןןם םו־ל. גרײם בו זןןגן: ״נו אס, און איך בין מאריא, דו װײסס, מאריא׳, נאר ער האט אזוי געקוקט או־ף דעם פרישן מויל םיט אזא אומגעהױערער הןןם־ נונג, אז זי הןןס אלײן נישט װיסנדיק װאס קומס פאר םיט איר, פארטגעזעצס שמײכלען, נישט ארויסרעדנדיק קײן אײנציקן װארט. זנום םוף האט ער באשלאםן און ארויםנעםורמלט: — איר װילס. לאסיר גײן סונדאנע;. זײ זענען ארויס צוזאםען. װען זײ זענען פארבײגעגאנגען, איז אין דער ארבעםער־קיך געװןןרן סויס־שטיל. װי נאר זײ זענען ארויס, האט ער זיך לײכם גוגערירט בו איר. דערנןןך האט ער איר גענוםען אונסערן האנס. זי הןןס דערלויבט. םארװאס, םארװאס האס זי װאס גיכער נישט צעשטרײט די שװערקײם און דעם שרעקלעכן טעותז זי הןןט נאר געזאגם: — איר לעבט איננאנגן אלײןז — געװיס. — הןןם ער געענסםערם. דערנאך, גוװיגנדיק זיך, האט ער ארויסגעמורמלם: — גוליב װאם םרעגט איר עס מיךז סיאיז אזוי לעכער• לעך בו אינטערעסירן זיך םיט מיר... איר װײסט, איך בין דןןך נישם רײך... דןןס װײזט זיך זײ אויך אױס לעכערלעך... ער האט ןןנגעװיזן מיטן םינגער אויף די פארלאשענע און בלאסע געזיכטער, װעלכע האבן זיך זיוגעקלעפש צי די פננ■ םםער םון שענק, װי אויף א קינא־עקראן. — איר האט נישט קײן פרײנסז — צי האט םען מיך ליבז איך פארשסײ נאר װי זןןל איך אײך זאגן... אים איז געװען שװער זיו רעדן װעגן זאכן םין דעם מין. נישם זײענדיק געװײנט זיו אזעלכע װערסער, האט ער זיך גע• םילט אינגאנצן אן אויםגעלײדיקטער, א װיסםער. ןןנשטזןס בו דערבײלן אים אלץ, האט זי םןןרטגעזעבס מים א בארטער שטים: — בײ אײך איז א פײנער אויסררוק סון געזיכט, אײני׳ קע פרויען װןןלםן זיך געפילם גליקלעך מיט אײך. — מ׳הןןם מיר נאך קײנםןןל עטװאס ענלעכם נישט גע• זןןגט, — האם ער ארויסגעסורםלס. — נאר ןןם איך, איך זןןג דאס אײך, איר הערס. — איר, אירז ער האט פלובלינג אריסגעכאפט מיט זײנע לאנגע העיס די אקסלען פון זײן באגלײטערין, איר בוגעבויגן בו זיך, װעלנ• דיק א קוש סון. זײנע ליפן הןןבן לײכט בארירט די מײדלשע באקן. זי הןןם אים ןןפגעשסױםן: — נײן, נײןו