Literarishe bleter · 1928-11-02 · 44 (2.11.1928) · p. Seite 867

867 לי#<רוריוז *ליסזר 44 זא — םארשסײם איר מיך, ײדן! סארשט־יפ איר םיך ברירערן איך זע, אז פײן םזל װעם אויםשײנען װירער. ער ק$ן שױן םיט םיר קײן קאטןןװעט נישם טרײבן. נןןך דעם װי איך שטײ ןןן א העסד אױסן לײב. איך םײן, אז אםילי א קינד הןןם םארשםאנען, אז נאקעס אין בןןר איז רב תנחום געשםאנען, געלאכם םין שליםםזל דןןס גרויםע געלעכםער... עס דריםלם נישם, שלןןסם נישט דער אײביקעי װעכםער! נישקשה. רב תנחום איז װידער אין גרויסן. דןןס רעדעלע דרײט זיך. די מעשה איז אוים. באדארםם לןןזן אויםרוםן, שיקן דעם שםשו עם הערט זיך שוין װי א געװײן םין רחםנות עם שיסן זיך װערםער און עגות װי םאן. און נלײך װי דורך םארע בים אבױן דערגײען, םוןזטרוקענעם םיםלײר די םעםםע געשרײען. ןןם שםײם ער אין ןןנגעלאף, בןןרװעם און נאקעס און םאכס םין שליםםזל דעם לעבטן םך־הבל: ם־איז נארישקײם, כילעבן, ס איז הבל״הבלים! א שעםם א געשוירענער גים נישם קײן װןןל. בעלאכם ער זיך פלובלינג — און ם־חידושן אלע, געםײנס, שונא ישראל,'א׳שגעוןןבאםאלן. פון א רעפארטערס לעבן יארזןםלאװ האשעק אויף דעם האם ער נעענשסעים, אז, צים בארויערן, לײענם ער קײן זאך נישט. — דאס1זעם זיך אן אויף .)•יער פנ־ם:—ה^ב איך נעזאנם. — ני, פײן סיײנד, גענוג בו ס׳אסלען, זאנם״םיר, װי הײםם אײער סרויז ער האש םיר געענסםערט, אז ער אױ נישם סארהײראם, און דערבײ האס ער זיך אײםגעררײם, װי א ]נעשלאנענער הונס. — םארװאם זענם איר בױ איבם נישטןיםאיהײראסו ער האם םיר דערגײלס, אי |עי איז סא־ניםען שםענדיק םיםן םםח־ אין האם סזום קײ,׳ גײם נישם געהאס. — איר קוםט איוים סין אן אינסלעכער םשסחהז —האב איך אים א סרענ ןגעםון, כרי נאך םער איםה אנגוװארםן אויף אים. ער האם געענסםזרס, או זײער םשסחה איז^םון אײביק־אן א סײנע — גי האש םען אײך װען זינעגוינן גום געריכטז ער האם אויםנעה־יבן גזײ םיננער גים היםל און געשװוירן אי קײנפאל אין לעבן נישס. — סארװאס װאשט.איר נישש די הענסז — כ־האב קײן נײט נישט. — אין דיגגײנער װאשם אירי — יא, כ׳װאש. — םאבאק שםעקס אירז — נײ1• א קלײנע װײלע האב איך געשװיגן אין דעו־נאך, קיקנדיק אים נלײך אין די אויגן ארײן, האע איך געסו־ענס: — איצט זאנם םיר, װי אזוי האם פען אײך באגנבעםז ני האס איר אויף עםעצן א חשדז ני האס איר נישט װעלכע׳ם׳איז שסװ־ןז װען, םײנט איר, איז דאס סארנעקיםעןז צי זענס איר גע װען םארסטראכירסז אין צי האס איר זיך אלײן נישס באגנבעסז ער האש .גיך םארװינדערס אנגעקיקס און געזאגם: — אבער נישס ם־ך האס םען דאך באגנבעס, נאר םײן שכן! איר קענס אײך נישם םארשסעלן, װי אזוי כ׳בין אויף אים אננעסאלן, פים װאם םאר א זלזולים. כ־האב אים גערראם, אז כ׳והל אים לאזן ארײנזענן אין תסיםה, אז כ׳װעל דאם אנשרײבן אין די נײסונגען, אז כ װעל אים איבערגעבן גום געויכם. םים 1 םיס א גײש׳גוריק בין איך נעםארן זיך דערװיםן די סרסים םון א ננבה, װאס איז סארגעקוםען בײ אײנעם א םוחר. דער םוחר האס םיך באנעננם זײער דערשראקן. איך םרעם גו ענערניש אויםצוסארשן די סרםים. — װי אלם זענם א־ר?-םרענ איך שםרעננ. דער סוחר האס נעענססערם, גיטערנריק סאר שרעק: — אכס און םערניק יאו־. — אזוי...—האב איך געזאנס דורכקוקנדיק דעם פאלי- גײאישן סראםאקאל. — םים װאם אבעי קענס איר דערקלערן, װאם אין פרא■ םאקאל שםײם איר סארשריבן דרײ און םוםגיקז א רעסארטער םוז ענערגיש דערשלאנן זיך ׳צום אםת און קײנעם נישס נושא-פגים זײן. — אויב איר״װילם, אויב איר באװיליקש װעל איך אײך ברעגגען םײן פעשריקע. — ברענגט. איך האב םאררױכערם אפאפיראם, זיך באקזעם ארײנגע- זעצס אין םאםעל, װאס^אױ געששאנען נעבן שרײב-שיש, און אנ- געהויבן דורכנוקוקן םײן קליענטם קארעספאנדענץ. אונזערער אן אײנער םױ אמיםװא־סן אן איםה אויף די לײדיקגײעי, װאס לאזן זיך באננבענען, און בארויבן אזוי ארום די רו םון אזעלכע װי םיר. — אײער קארעםפאנדענץ איז נישט אויםגעלײנט לױםן אלף בית,—האב איך נעזאנם, װען דער םוחי איז גוגעקוםען םים זײן פעשריקע. ער האש זיך אננעהויבן{גו סאיענםםערן. אים איז װאישײגלעך געםעלן געװארן, װאם איך קוק אדורך זײן קןרעםפאנדעץ. כ׳האב אדורכנעקוקס די םעטריקע — אײער גליק — האב איך ששרענג נעואנס — װאם איר. זענס א געזעגלעך-נעבארענער. ער האס מיך אנגעהויבן םאדזיכערן, או אין זײער גאנצער סשסחה איז נישסא קײן םם־רים. איך האב נעםויקם פיסן םיננער איבערן סיש און געזאגס, כדי סתם עפזם-װאש גו זאגן: — די פו־עםע—דאס איז די יעקסטע גרויםםאכס, םײן הער.