Literarishe bleter · 1928-10-19 · 42 (19.10.1928) · p. Seite 827

627 יינזרןוױן **?■*ר 41 תא מיר איז געװען שװער נעבן אים בו ןטעמען, $בזנר א ריר טין זיך, הןןב איך, אימבאװיםטזיניק געשפירט, טןןר איך נישם, װײל דער גאנבער קאמף איז באשטאנען אין דעם נישט״רירן זיך... אין דעם נישט-װיםנדיק זיך מאכן, אז דו מײנסס עפעם מים דײן נישט-רירן זיך און דו װײסס נישס, אז ער מײנט עפעם מיט דעם, װאס ער רירט זיך נישט םין ארט... פליגלינג זענען מײנע אויגן םארגאסן און פארבלענדט געװארן פין א גרוים עלעקטריש אויג, װאם האט זיך װי םין זײן הארןנן, צי םון זײן בויך אן עפן געטון און איך האב רגע כמימרא אראפגעלאזט א פיס אין בלאטע... יענער איז זיך אװעק װײטער זײן װעג, אפגעטון זײן ארבעט און מיט דער ארבעט דעם קאדף געװינען. ער איז זיך װײטער אװעק מיט זײן םינםםערניש אץ דער פינםטערניש. םון גײס גי *ײמ אפגעװארםן פאר זיך אן ארט, א שטיקל באדן מיט ליכטיקײט, אין איך בין געשטאנען א סיף באלײ■ דיקטער םון דער שײן, װןןס ער הןןט מיר ארײנגעהאקם אין די אויגן ארײן. איך בין לאנג געשסאנען און דןןם הארץ הןןם אין מיר געװײנט םון םארדרוס... איך האכ אים געװאלס נאכ• לויפן, ןןס דעם יענעם, װאם איז זיך אזוי געמיסלעך אין זיכער געגאנגען װײטער זײן װעג, איך האב אים געװאלט נןןכלויםן אין זיך ןןפרעכענען מיט אים פאר מײן דערנידערינג, — אין יענער איז זיך אלץ געגאנגען םריט בײ טריט און נישט אנ■ געהויבן חושר צי זײן- אז ער הןןס ערגעץ אין דער םינססע■ רער נאכט געלןןזט הינטער זיך א םארביםערםן שונא, װאס װןןלט זיך גישם אפגעשטעלט פארן גרעסטן נקמה-אקט, װען ער (איך, הײםט עם) װאלט נןןר עפעס אין די הענט געהאט... איך האב םים װײטיק אים נןןכגעקוקט און געטראכם: אס גײט ער אװעק, אט װערט ער םארשװונדן און פארםאלן אין איך װעל אים קײנמןןל נישט זען און אויב אםילו איך װעל אים יןן אמאל זען, װעל איך אים נישט דערקלינען און נישט װיםן, אז דאס איז ער... איןן א נןןרנישטיקע זאך? אין דןןך געדענק איך עם אזוי שארף און װײטיקדיק, װי סיװןןלם ערשט נעכטן םארגע■ קימען, און איך גלויב, אז איך װעל עם שוין קײנמןןל נישט םארגעסן. װײל םארגעסן זאכן און געדענקען. װענדט זיך נישט אין מענטשנס װילן, און מענלעך, אז אין די לעצטע מינוטן םארן טויט, װען עס גײט דורך אין מענטשנם מוח דןןם גאנ• גע לעבן זײנס, מעגלעך. אז אין די לעצטע מינוםן. װעל איך זיך אײך דערמןנען ןןן דעם און שטארבן מיס םארדרום אויף א םענטשן, װזןם איך הןןב קײנמןןל נישט געקענט. ןןט הןןט איר קלײניקײטן, אז םאולאג .רענעםאנס־, װארשע ~ דערשינען: —.3 גילדן א. אלמי-די צװײטע עקזיסטענץ * 3.60 ל. נ. טאלסטאי-פןןםער סערגײ . 5.25 יקיר װארשאװםקי-די לעצטע הוי**״|*רקויף: 20 סאןןס. .ביכער״, װארשע, נאלעװקי נאך א קלײניקײט: צװישן א קרײזל מענטשן, גום בא■ קאנטע, שסײט אײנער צװישן זײ באלײדיקט. דער אײנער הןןט יענעם אין ענגשאפט די האנט אויםגעשטרעקט און דער אײנער הןןט די האנם נישט באמערקט... סילט ער זיך שלעכם און קען זיך םון דעם געפיל נישס באפרײען״ נןןר אײדער צו רעדן אבםסראקס, װעל איך בעםער דערצײלן א פאר קלײניקײםן פון מײנע פערזענלעכע איבער• לעבונגען: אין אן ענגער םארזאסלונג, צװישן םיל מענטשן, הןןט אײנער א םענטש, װןןס איז געשטאנען הינטער מיר און מיך םײן געװארעמט מיט זײן מאנסבילשן הארטן בויך, פון זיך א האנט אפנעלײגט. אװעקגעלײגם אויף מײן אקםל. איך הןןב םיך געקנײטשט און געקרימם, .שימידיק״ באװעגס מיס די אקםלען, נאר די האנט םון דעם םענטשן, װאס איז געשטאנען הינטער םיר, איז נישם אראפ... א דאנק דעם, האס זיך די נשמה מײנע די גאנצע צײט געשפירט עםעם אין א פין םרידהדיקן צושטאנד, פונקט א שסײגער, װי די נשמה מײנע װאלם אײננעװיקלט געװארן אין קליןןסשע. איך װאלט עם אםשר גלײך געװען םארגעטן, נאר צופעליק הןןט מיך װער םון מײנע באקאנסע, װען דער עולם האט אנגעהויבן זיך צעגײן, פארגעשטעלס סאר יענעם און איך האב זיך געקװענקלט היבשע עםלעכע רגעס, ביז איך האב אים די האנם מײנע געגעבן... איך האב זיך דערנןןך םיל סןןל מיט דעם מענטש גע• טרןןםן, און ער האט עטלעכע מןןל גװישן סענסשן אגגערוםן מײן נאמען און געזאגט: — עפעס האט ער מיך פײנט!... הערט װײטער: אין צװײען זענען מיר געזעסן בײ א םײדל... בײרע געװען אין איר פארליבט. און איך האב נישט געװוסם, װער עס האט םער שאנסן א־ר הארץ צו געװינען. טרעםט זיך אײנמןןל... זע איך װי ער שפילס זיך אזוי מיט מײן הוט... איך װײם נישם. װי ער קוםט גו אים אין די הענט ארײן. צי הןןט ער געמ״נם, אז דאם איז זײן הום, צי האש ער גןןר איננאנצן נישס געסראכם װענן דעם, און א דאנק אס דעם נישטיקן גופאל, האב איך דערםילם, אז ער האם גרעםערע שאנסן אויפן מײדל, װי איך. איצט נזןך א זאך. עס איז שוין יארנלאנג, אז איך טרןןג א ביטערן האס אויף א מענטשן, און דעם מענסשן קען איך נישט. דאס איז געשען אין א קורצער צײט ארום נןןך דעם, װי איך האב מיך באזעצט אין א ■רןןװינגיעלער שטאם. גײ איך םיר אזוי אײנמןןל בײנאכט אין א זײטיק, םינסטעי, בלןןסיק געסל, װו איך האב פיט די םים אנגעטאפט א שםןןלן און הארטן הילצעי־נעם װעגעלע, א ,קלאדקע״ אריבערגוגײן ןןט די בלןןםע. גײענדיק אזוי אויף דעם שסןןלן, הארטן. ברעטלדיקן װעגעלע, טרעף איך זיך אן קערפער צו קערפער מיט א מענטשן. און אזוי װי םיר הןןבן זיך גחאםענגעטרןןםן, זענען מיר שטײן געבליבן... א־ך הןןב געװארט, ער זןןל מיר ןןפטרעטן דעם װעג, און ער הןןט געװארם םון םיר דאם זעלבע. דער םענטש איז געשםאנען הארם נעבן מיר מים הארטקײט און אומבא׳ װעגלעכקײס, מיר דעם װעג נישם ןןפצוטרעםן. און װען איך הןןב דןןס דערםילט, האב איך שוין אויך בײ זיך באשלןןםן, אויך אים נישט ןןפצוסרעטן. איך הןןב געסילט, אז דער קער• פער זײנער איז א גרויסער, און םארשסאנען, אז א דאנק דעם, װאס ער איז אזוי גרויס, םילט ער זיך אזוי שטארק, און אל קענערער קערפער דארף אים דעם װעג ןןפטרעםן.