Literarishe bleter · 1928-10-19 · 42 (19.10.1928) · p. Seite 826

41 זא ליסןר ורי^ז נלעםזנר 826 ״צוויט און ליכט״ ליב / קאװנע בליגן שלאנקע װײטן אויף מיט שײן פארהײםלטע. גליטשט זיך אויס אױף ברײטן שליאך א זון. בעקײקלט זיך״ קײקלס זיך אויף גרינעם שליאך א זון א םרײלעכע, װיקלם זיך די פרישע ערד אין בלאנקע לײלעכער... הענגס אין אויסגעשטראלטער הויך די בלויע לײטערניש. קװעלן פעלדער העלער. װעדן סעלרער הײםערער. װיגן זיך אויף גראזן װינשלעך ערשש-געבוירענע.. הילכס די אויסגעגלזןזטע לוםש מיט קלאנגען קארענע... קײקלם זיך אויף גרינעם שליאך א זון און פאשעט זיך: מיט שװאמען-זאפט, םים בלומען-שטױב. מיט גרןןז מיט טוי באװאשענעם״ 111 םים מידן בליק, באװאכס םים לויטערע מיס װײכע הויכןי צעװאלגערט ליגט אין גרינעם ערדןישױם דער זאטער זומער... אויף פעלדער םאטע שװימען לאנגזאם אױסגעדעמפשע רויכן און ם־גליװערן די תבואות, אײנגעװעבס אין העלן שלומער. עס גײט ארום די זון מיס גילדענע מיט שארםע שערן און שנײדט די שלאנקע שאטנס אפ םון סןןסנע־שטאמען שםןןלצע״ אינצװײען קארףזאנגען בויגן זיך מיט קעפלעך שװערע. און ס־אסעמט הײס דער רײפער װײץ, מים זונען־װאקם פארשםןןלצן... םיאיז האלבער טאג, בעריאזעס זילבערנע םארסײעס שװײגן״ אויף בלעטער רוען װינטלעך אפ און זאמלען םרישע קרעםטן״ די לוסס איז אויסגעקלארס און גליט ביז אין די סיפססע װײסן װו ערד און הימלן דרעמלען איצט אין ליכטיקער באהעפטונג... י ס יי י ט ן ע ל ד / ר ו א ר ש ע םאראן א םאלקם־װערטל: *א פאטש פארגײט, א װןןרט באשטײט׳. דערמיט איז געזןןגט געװארן, אז א גײםטיקער װײטיק איז פיל גרעסער, װי א פיזישער, און אז א נײםטיקע באלײדיקונג לאזס זיך לענגער געדענקען װי א פיזישע. אבער עם זענען נןןך פאראן טיםערע באלײדיקונגען, ערגערע םון װערטער, װןןס פאלן סיף ארײן אין דער נשמה, װי דער שאטן, װאם שװעבט דורך אויפן טײכל און לןןזט זיך לאנג צו געדענ• קען און םילן ״ א שםײגער, װעמען פון אײך הןןס שוין אמאל געטרןןסן, איר זןןלט גײן צו אײערן א פרײנד און טרעםן דעם פרײנדם סיר פארשלןןסן. דער פרײנד האט אײך נישט ערװארט. דאכס זיך, עס איז נישטןן פון װאס זיך צו געםינען באלײריקט, און פונדעסטװעגן, אויב איר זענם אן עמפינדלעכער םענטש, װעס איר דןןך, װען איר װעט דעם פרײנד באנעגענען, םאכן א שװײג. איר װעט נישש דערצײלן, אז איר זענט געװען בײ זײן סיר און זי געטרןןפן א פארשלןןםענע. פרן דער פאעמע נח־יצחק ג$ט 1 די פרײד זי לויערס דא מיט טויזנס בלויע אויגן און שפרײס םאר מידע גײער נעצן שײן״ עם האט דער ברײטער שליאך זיך זוניק אויםגעצויגן און גלעט די צארטע קני םון שלאנקער װײט... און םטעזשקעם־זןדערלעך פון שליאך אין פעלד זיך שלענגען, םיט גרינס באפודערטע, מים גאלד באשפריצט... אויף זײלן גלעזערנע די היםלען הײםע הענגען און םויגלען בןןדן זיך אין כװאליעס היץ... םים זאסע קי געארעםס לןןנקעם פעטע דרימלען, אויף ג־אזן רײט א שטיםערל א װינס... עם פיעםסעס זיך דער קארן, בלוי געשטרײפט, געבלימלט און זאנגען קלינגען ציטעריק און דין... די פרײד זי לויערט דא מיט טויזנט בלױע אויגן און שפרײט פאר םידע גײער נעצן שיין... עס האס דער ברײטער שליאך זיך זוניק אויסגעצויגן און גלעט די צארסע קני םון שלאנקער װײם... 11 קלינגט פארסןןג אין בלויער שויב ריס פינגער גילדענע... כ־כאפ זיך אויף א לוםטיקער און לייף אין סעלד ארײן. יונגער דרויםן איז צוםרידן, קלארמ און צערטלט זיך. שפרײט זיך ליכטיקײט אויף װאלד, אויף םעלד, אויף גערטענער. ליגס דער ברײסער שליאך, צעװאלגערט־גרין, א נאקעסער: גוף—אין טוי אין רןןזן, ק$פ — אין העלע פלאקערן... ס ל־־ י י נ י ו נ ה ר ןן ז ע נ פ םאראן אזעלכע אײדעלע מאסעריעס, װאס מ־קען נישט ארויםגעבן אין קײן װערםער און פארבן. מיר באקומען אפס אײנדריקן, פון אױבנאויף, דוכט זיך, גארנישטדיקע, װאם װען דען װאלט זײ נאר געװןןלס איבערגעבן אין װערסער, װאלס פין זײ גארנישט נישט געבליבן. קען װער, א שטײגער, איבערגעבן דעם אײנדרוק, װןןם אויף אים האם געםאכט, נו, לןןםיר זןןגן, װען ער איז אין א שײנעם זומער־טןןג אײנער אלײן געגאגגען אויםן םעלד, און פלוצלינג האט זיך אויפן װײסן, זאמדיקן שליאך דורכגעטראגן א שאםן םין א פויגלז שטײסט אמןןל, אין א שײנעם זומער־ טןג, בײ א קלאר. זויבער טײכל און איבערן םײכל גיט פלוצ• לינג א שװעב א שןןסן, װןןס פארשװינדט. איז דא םאראן װאם צו דערצײלןז און דאך קענען אזעלכע און ענלעכע גןןר• נישטן זיך אײנקריצן אין דײן נשמה, דו זאלםט עם געדענקען חדשים און יןןרן. מיט אזעלכע דריבניגקע אײנדריקן איז םול אונזער נשםד., װי אוגזער קערפער איז סול מיס באצילן.