Literarishe bleter · 1928-10-12 · 41 (12.10.1928) · p. Seite 808

41 זא לסערארישע גלזסזי 806 געענםפערס, פארויכערנדיק דעס פאאירןןס. — באגד#רסשוקן פארװונדעם. — װעלכן באגדארםשוקןז — דעם ריםער, - איר װײםפ, >ןם דעם. װעלכן^א־ך הןזב אײך געשיקס םארריכטן דעם זןןסל. — א, כ׳װײס, דער בלןזנדער. — א העלרישער סאלראס געװען, די גאנבע ראסע הןןס זיך אױף אים געהאלםן. — שװער פארװונדעסז — אױף דורך, — האם ער געזןןגם, ןןנװײזנדיק אויםן בױך• אין דער דאזיקער בײם הןןס זיך הינסער דער רןןםע באװיזן א גרופע סאלדאסן מיסן פארװונדעםן אויף א שפיסןןל■ בעטל. — האלם־בו םארן ברעג, סיליפיאש, — הןוס אײנער פון זײ געזאגם: — איך װעל זיך גײן אנםרינקען. דער פארװונדעםער האס אויך געבעסן װאסער. דןןם שפ־םאל־בעסל האט םען אװעקגעשםעלם אויף דער ערד. עס האבן זיך געזען נאר די אויםגעהויבענע קני און א בל־ כער פנים פון אונםער אן אלם היטל. די װײבער הןןבן םון העלער הוים אננעהויבן כליפען און אין הפון הןןבן ז־ך דערהערם אוםדײםלעכע קלאננען פון מיםגעפיל, װעלכע הןזבן בוזאמען מיס די קרעכבן פון םאר■ װונדעםן געמאכם א שװערן, םרױעריקן א־ינדרוק. — אט אזוי איז דןןס לעבן םון א .נאש בראם׳. — האט געיאגם, קנאקנדיק מיסן בוננ דער סאלדאם אין די בלאע הויזן. מיר זענען בוגעגאנגען בום פארװונדעסן, עם איז גע■ װען דער זעלביקער אנהןןריקער סאלדאס םיסן אוירינגל אין אויער, װאס האם זיך אויםגעגליסשס. אניןזגנדיק די ראסע. עס האס זיך געדאכס, אז ער איז געװארן מןןגערער און עלםער אויף עםלעכע יאר. אין דעם אויסדרוק פון זײנע אויגן און אין די קנײטשן פון די ליפן איז געװען עםװאם נײס, באזונ• דערס. — דער געראנק װענן דער נאענסקײס םון םויס האם שוין אװעקגעלײגם אויף זײן פראסםן פנים זײנע שײנע. רייקע, מאיעםםעסישע שםריכן. — װי םילסםו זיךז — האט מען אים געפרעגס. — שלעכט. ,װאשע בלאהארןןדיעי, — האפ ער נעזאגס און לאנגזאם א קער-געסון בו אונז זײנע םארגליװערםע נןןר םינקלדיקע שװארבאפלען. ׳ — גאם װעם געבן. װעסםו געזינם װערן. — אלבאײנס דארף םען װען עם איז שסארבן. — הןןם ער געענםפערם, פארמאכנדיק די אױגן. דאס שפיםאל-בעטל הןןס זיך גערירס, נןןר דער גוםם האם נאך עפעם געװאלט זןןגן. מיר זענען װידער בוגעגאנגען בו אים. — ,װאשע בלאהאראדיע׳, — כ־הןןב געקױפט שפארן. זײ ליגן הינסעי די נארעס, פון אײער געלם איז גןןרנישם געבליבן.. אויפן בװײטן טןןג אינדערםרי זענען מיר י געקיםען אין שפיסאל געװןןר װערן װענן דעם םארװינדערטן. — װי איז דןן דער םןןלראם םין דער 8־םער רןןטעז הןןבן םיר געפרעגט. י — װעלכער ,װאשע בלאהארןןדיעז — הזןט געענםפערם נענע פערד, שיםנדיק אויף די סאלדאטן פון דער באשניע. װען די ראסע איז דורכנעלאפן דעם בריק. איז שוין די שטרעקע בװישן זײ געװען א גאנץ װײסע. םיט א ביקסן• שןןס הןןט מען זײ נישט געקענט דערגרײכן, נןןר פונדעסםװעגן האס זיך בװישן אונזערע באװיזן א רויכל, א בװײסער, א דריםער און איבערן גאנבן פראנס פין דער רןןטע הןןט זיך אנגעהויבן א שסארקער פײער. די קלאנגען פון דער שיסע• רײ האבן אין א סעקינדן 50 דערגרײכם בי אונז. דער עולם בישויער האט געקליבן פאו־געניגן. — אם, אטז אװעק. אװעקו זײ ביען אפ; — האם זיך דערהערם א געלעכסער בװישן עולם. — אויב םען װאלם זײ ןןפגעשניטן פון די בערג, װאלסן זײ.נישם געקןןנס אנסלויםן. — האס געזאגס דער לץ אין די בלאע הויזן. װעלכער האס מיט זײן געשפרעך בוגעבויגן די אויםםערקזאמקײס פין אלע בושויער. די סשעםשענבעם האבן באמת געלאזן זיך גיכער אויפן בארג, נאר עטלעכע דזשיגיםן האבן זיך :ןפגעשסעלס, בדי בי באװײזן זײער העלדישקײם אין געענטפערם אויף דער שיסערײ םון דער ראםע. איבערהויפט אײנער אויף א װײס םערדל אין א שװארבער סשערקעסקער האס דזשיגיםירס, דאכם זיך, אױף 50 סרים םון אונזערע. ס־איז געװען פארדראסיק בו קוקן אויף אים. נישט געקיקס אויף דער אוםאויפהערלעכער שיסערײ, איז ער פאװןןליע, סרןןם בײ סרןןס ארוםנעםארז פארבײ דער רןןסע, נאר זעלםן פלעגס זיך נעכן אים באװײזן א בלא רויכל און ס פלעגס זיך דערהערן אן אפגעריםענער קלאנג פין א ביקסן• שןןם. נלײך נאכן שאס פלעגם ער אפשברינגען אויף עסלעכע סריט און װידער אפשםעלן דאס פערדל. — װײסער אױסגעשאסן, דער אױסװורף, — האם מען גערעדס ארוס אונז. — אם א כלב, האס קײן מורא נישם. ער װײס. מסתסא, אזא שפרוך, — הןןס באמערקם דער לץ. בװישן די סשעסשענבעס הןןם זיך באמערקם א באװע• גונג. אפנים, זײ האבן אויפגעהויבן א פארװונדעסן, פארוים האם זיך בעםראגן א פערד אן א רײטער. דער עולם האם געכאפט גרוים הוזפעלות, מען האם געלאכם, געפאטשט מים די הענס. ענדלעך. זענען די טשעסשענבעם םארשװונדן אין די בערג, און די רןןםע האם זיך אפגעשםעלם. — נו, דער ספעקםאקל האם זיך געענדיקס, — האם גע■ זאגם מײן באקאנטער. — קום סרינקען םײ. — עך. ברידערלעך. עמעבן פון אונזערן האם מען אױך םארםשעפעס, — האט זיך אפגערוםן עמיבער, װעלכער האם פון אונםערן האנס געקוקט אויף דער רןןטע. װןןס .האט זיך אומגעקערס, — מען םרןןגם עםעבן. מיר הןןבן באשלאסן װארםן ביז װאנען די ראםע װעס זיך אוםקערן. דער רןןםנער איז געגאנגען פארו־ס. נאך אים די זינגער און םען האס געשפילם אײנע םון די םיײלעכססע קאװקאזישע לידער. אויף די פנימער פין סאלראס און ןןםיביר האב איך 3אםערקם א באזונדערן אויסדרוק. אן אויסררוק םון נאיװקײס אין זעלבסםבופרידנקײט. — האס איר אםשר א פאפיראס, מײנע הערןז — הזןט געזאגס נ״ בופןןרנדיק בו אונז. — ם־װילם זיך רײכענען. א שרעק. — נו, װאםז — האבן םיר אים געםרעגם. — נעמט זײ דער סײװל מים זײערע םערד, הזןם ער