Literarishe bleter · 1928-10-05 · 40 (5.10.1928) · p. Seite 784

40 זא ייסעוזריזן ניעסזר 784 ש י י ו זעינגען־װינדער שטרןןמען דום הויז, נעמען מיך ןןן פאר די אקסלען און גלײכן םיך אוים זײ עפענען די סירן, זײ פירן מיך אר״ן, — הײםן מיך םאן זײן, םאםע, װי יעדער באדארף און מוז עם זײן. מאן זײן, סאטע, — איך םןלנ, איך בין, , איך װער נאענס, ^נענטעד, צו מײן פרוי און מײנע בלאנדע זין. מיר זעצן זיך צוס סיש, דעד טיש װארס שױן לאנג גענרײם, אװנט איז איצסער — עסן םיר אונזער אװנסברויס ד א ו ו ס ה י א ר ס א י ו ד־ז• לייװיק נ י ו י א ר ס געזוכס ארבעט, געזוכס געלט אויף בןןרג. אדבעס נישס געפונען, געלט נישט געבןןרנס, מיט אװנטשןןטנס אהײמגעגאנגען מיד, פארזארגס. צום שװעל צוגעקימען, זיך געזעצט אויף די סרעפ, םסיק אין די שלײפן — פיבערדיקע האמערלעך־קלעפ. האמערלעך שװינגען ארויף און אראפ, גליען און שמידן אין אײגענעם פלאם מיר םײן קןןפ. י ע מ א לד־־־ א יד ז אםתר שרמיאטשער / יעװפאםאריע נ י ו - י ניו׳יןןרק אין שײנקײס גײם אויף און פארגײס, — איצטער איז $װנס — עסן םיר אונזער ןןװנטברויט. סאלאסן, באנאנעס און סײ םיס געבעק, אזא װונדער־מןןלצײס אין אזוינע הארסע סעג סון םלעק. סאסע, םאמע. און זון בכור, און זון םיזיניק מיס ערשטע סיט גןןלדענע האר. א סןןנ געדרײס זיך איבער גאנץ ניז-יזןרק, צ ר לו א ד געזעםן ביססו מיס מיר אין מײן צימער אויף לעש, א פשיטא שוין א דיכסעריש הארץז װען די װײםל איז געלעגן א געפרוירענעאין פוילנם קרויגשטאם. _____ _ _ נערעדס הןןבן מיר פון גרויסע לידער - און װעגן דיכטער און װעגן ױעלט. איך האב א סך געשװיגן יענעם ןןװנס, האסט מיר דערצײלס פון אײן־און״סערציק קינדער, װען דו האסט פאר מיר געלײענט .זײנע נײנצן יןןר*. װעמענס קעפעלעך זו גלעטםם אין שװערע נויםן. און ם׳האבן דעםאלט אלע דײנע לידער די טעקע דײנע איז געװען םארפולט םיט זארגן םונם טןןג. געזען דײן פולן ״חלוס אויפן װאר. טא, קאדיע, זײ געגריםט םון דוםלאנדם מוטערל. די װןןלגע. עס װאקםס אויף פעלדער דא א רויטע פרײד. מיר װעלן זיך באגעגענען אין פערזן, קאדיע, נישס שרעק זיך םארן יאמב און דעם כארײ. פארל־^אג ב. קלעצהיז_ איבערגעגעבן צום דרוק שמעון דובנאװ פױ זשארגאז צו ײדיש (ליסערארישע זכרונות) ן וון .ז׳יערנןן• *ז ייייק: 1) יןס .״וישע *>יק10י*8י ״יז םעםערבורג; 2) םרוני ססעקסןר *ון זיין .ה1יי-*ייינר*; נ) ועי ליב- הןרעיקער יעקנ דינעזןו, 4) עי1ס.עיינס, וער יזנעדיקער •ייןסןףן 5) מענדעיע ם1נר-ס1רים 11. זנר1נ1ת: וו עי1י.עיינם יין די •נייקעי יןרןו 2) עי1ם-עיינפס *ריװ •ון די יןין 1488—0*18, 3) סענועיע-ענר^פןוזיסע; 4) _עסעון *רונ■_ הןןםט קלײנע הענסעלעך און קלוגע אויגן, קאדיע, און ביםם א דיכסערין סון אםתן ננןןד... מיר הןןבן גערעדט םון מעטריק און םון גראמען. א יאמב און א כארײ געװען איז דיר נןןך פרעמד. האסם זיך געשראקן םאר די דיכטערישע צאמען און הןןסט געזאגט, אז פרײער סערז איז אמתדיקער שפרײ. אװדאי, קאדיע, ס׳איז אונז גוס און װויל צו זינגען, װויל צו זינגען מיט א יעדן אינדערםרי, אבער לײכסער נאך, און זיכערער די םליגל. װען ס־זינגם א נײ־געבוירענער כארײ. א גרוס דיר, קאדיע, מים די קלוגע אויגן, דןן זיץ איך בײ דעם זויס םון רוםלאנדם גרעםסן סײך, די װ ןן ל ג ע הײפס זי, און נישט געזעען, און נישט געגלויבט האב איך, אז װאםערן קענען מיםן סרילינג זיך אזוי צעשפילן, םארגינען ביז די דעכער אנפילן א שטאט >' םיסן נאמען ניזשני. םײכן הןןבן ליב א םרײען אויסשװוגג —