Literarishe bleter · 1928-09-28 · 39 (28.9.1928) · p. Seite 768

39 זא ליטערארישע נלעטער 768 נישט געםילט דעם שניט. דןןס םנים איז געװען רױט און םיז שפיץ נןןז האט לאנגזאם ןןנגעהױנן בעגײן זיך א בלײכקײט אי׳ בער די באקן. דער בלײכער םלעק היןט זיך געשםרײט, אױס׳ געפילט דאם פנים און דער קערםער הןןס זיך אלץ םער און מער אויסנענלײכט. נעבן בענקל םון נעס איז געשטאנען אנ• פיסקע און ם׳איז איר געװען שרעקלעך, נישט אזוי װײס םון דעם, װןןס א בלײכקײט גײס אום איבערן פנים, נאר ס׳הןןט איר געשוידערט םון געדאנק: נוליב װןןס הןןט די אלטע נע■ בראכן די סעלערז נאר דעמאלט װען ם־איז איר אײננעםאלן, אן מ׳קאן מײנען. אז די טעלער הןןט זי בעבראכן, אנםיםקע, איז איר גרינגער געװארן. דאס אוםבאװעגלעכע געזיכם םון דער אלטער האט איר אויםנעזען איסה׳דיק און אין דער זעל■ בער נײם נאענט, און אנפיסקע האט זיך ביטער םונאנדערגע־ האט זי נאך אונסערגעלײגס דעם אויסגעשסריקטן קאםטל און דערנאך די װאיליקעס. דעמאלט איז די אלטע באםאלן א גרוי■ םע אומדערסרעגלעכע סלעםערדיקײס; זי האט זיך באמיט אויס־ נוגלײכן דאס פנים, װןזס האט זיך נונויםגענויגן אין קראמםן און זי האס געמײנט, אז דןןם נים זיך איר אײן. זי האם פא• מעלעך געעפנט די אויפגעקלעבטע אויגן, ם׳גענומען אין יעדער האנט א סעלער, און װען זי האם גענומען די סעלער—האס זי קלןןר דערפילט, אז איבם האט זי נישט פאר װעמען מער מורא צי האבן. זי האט מיט רניחה א מאך געסון מיט די הענט — און ם׳האט איר ארומגענומען א לײכטע און םרײלעכע מונסערקײט. און א סלאף האס א בלאז געםון אין די אױגן, װי א סרוקענער װינט. זי האט שו־ן נישס געהערם. װי ם׳האבן א קלינג געטון אין אירע הענס אין נעבראכן זיך די טעלעי און װי דער גרויסער םינגער פון איר האנם האט א פאל גע• טון אויפן שארפן ברעג פין נעבראכענעם םארפאר. זי האס ד ן פ ו ן ם א ר א ז ע א, םײדן םון סאראזע, הערטו װאם קען שוין זײן דעם שיםער שלעכסער! ער לױפם און בלאנדזשעס אויף דער ערד... אין קעניגם הײל קריגער װערס ער... און העט-העט שיעסער נריק-נעקערם, אלס רויב םון שװערד נעלאשנעט האט ער אײערע טעכסער, א, מײדן פון סאראזעי. ם׳איז גוםט דעם קיניגם קריגער איבם; א לײט, װער װאנס אים דען אנרירןז עם םלאםס זײן שםיץ םון שװערד מים בליץ, און םון זײן ביקס דאס בלוס סום םרירן!... (פונם ראםאן ״בעגאני*) דנוט דדאמםון. ײדיש פ• הײלפערן .ער זאל נאר בו זײן ליבסםער קוםען גלײך בוגײן, װעט ער זי אלם געשאנק באקוםען...' א, פײדן םון םאראזעי דער שיסער היט די סיר און שטײט... די האק — זי פינקלט םיט די שםערן... אין שטוב קרעכנט עמעץ שטילערהײט םון אננעזעסיקסע באנער׳ן... און שוין... ארויס םון שסוב דער שטאלנער פריץ נײט — באגעננט אים די האק אין שטערן... א, מײדן םין םאראזעו ם א ה א־־ו ו ה• ל ײ װ י ה ׳ נ י י ־ י א ר ק א, מ ײ םאראזער װאלד נעשפרײט זיך ברײם, אין בלא םארםאלן זײנע שסעגן. עס טרובען יענער אין סרומײט, דער בער פאלט טויס םון פריבם דענן. און אס נװײ םײדלעך םאכן א געלענער גרײט א װײכן פאר דעם פריבם װעגן... א, פײדן פון סאראזעי פיס אײיער טוט ער שלאפן גײן, די נװײסע האט ער נישס גענוםען. דאס םײדל בלײבט םארשעפט אלײן. זיישיקם, דער שיסער גוםס זאל קוםען: א י א ר ׳ד אנזןטי אין יענער נאכט, אויף אנגעגליטע שטײנער, האבן מיר אלע געװאיעט, װי םידע װעלף, װען עס זענען געםאלן אויף אונז, װי ם־םאלן בײנער. די לענטע רגעם פון דער שםונדע נװעלף. איר האס זיך אײנגעשניסן אין אונזער זכױן, װי אן אנגעגליטער םעםער אין א װונד־ א, װעמען נאך אזוי האם דער טויט געקענס פאדן אין אזא םארזינלטן בונדי אבער אין יענער נאכס האבן םיר אױך זאלבונג געגאםן אױף תפיסה־שלאם, אױף ריגל און קײס, און םארפײניקסער קרבן איז געװארן חתן, און װי א שםול םון באזעגנס — דער שטול םון סויט. הײנט, אזױ װי פאראיארן, סשארלסטאנען איבער דער ערד דעם תליונס סיס, ם׳איז נאך אםילו נישט םארנויגן געװארן מיס קײן הײסל דער פולערישער ביס. פון גערעכסער םאנונג. םון אפנאל-אסאקע הערן זיך שוין, הערן זיך שױן סריט, װי א גלאק קלינגם דער קלאנג סאקא, און װי זוד װאנזעסי זידס. דאס זעלבע שלעכסס פון קטינור בו קטיגור, דער זעלבער פויסס, די זעלבע מאכט, א, מיר םארגעסן נישט די װײזערם םון זײגער, װי זײ האבן געסריפט מים בלוט אין אויגוםם־נאכט.