Literarishe bleter · 1928-09-28 · 39 (28.9.1928) · p. Seite 767

76 7 ליסנרןרישן ני?ס*ר 39 זא און װען זי הןןט ןןננערירט די גלאםע קאלםקײט םון פןןרגע• לאן, הזןס זי םליצלינג דערםילט א שװאכע, נןןר באימרויקנדיקע װײטיק אין זײס. די װײטיק איז באלר אריבער און ס־איז $ננעקומען א שלעםערדיקע מידקײט. נאר די אומרויקײט איז געבליבן און קאטערינע אלעקםעיעװנע איז אװעק בי זיך אין קאםערל. דער ארײנגאנג אין קאמער איז געװען דורכן םאדער• בימער. דורך א סינקעלן אין שמןןלן קןןרידןןרל, דורך װעלכן אײן טיר הןןט געהערם צו דער קיך און די צװײטע בו קא־ סערינע אלעקסעיעװנע. די סיר איז געװען א נידעריקע. אזוי אז קאטערינע אלעקסעיעװנע סלעגס שטענדיק נןןך עםלעכע טריט םאר דער טיר אײנבויגן דעם קאפ; נאר איצט הןןט זי זיך א קלאפ געסון און דערםילט דעם װײםיק הןןט זי ערשט דעמאלט, װען זי איז ציגעגאנגען צום בעס. זי הןןס זיך םאר■ װונדערם און נישם געקןןנט םארשט״ן םונװאנען רער װ״סיק נעמט זיך צו איר, אומנלויבלעך ם זאל זײן םון קלאפ ןןן סיר. סיהןןס איר ןןנגעהויבן שלעםערן און זי הןןם דערםילס בכלל אין די הענס עפעם אזוינס. נלײך זי װןןלס ןןפגעםון נישם אזוי װײט א שװערע װי א אײנטןןניקע, לאגגע ארבעם. ם׳הןןס זיך איר געדאכט, אז די םינגער קלעפן זיך צונויף און די אויגן זענען שױן אױםגעקלעפט, כןןםש זי הןןט געזען אלץ לויטער און קלאר. די שויבן םון פענםסער זענען געװען נישט רײן געװאשן, צערונצלכ םון םארםרוקנטן װאסער. זי הןןם גע• װןןלט עםענען דןןס םענסטער, און געזןןגט װעגן דעם אנםיס■ קען. די בויסער אין סןןד זענען שוין געװען נאקעס, װײל דער סאד איז געשטאנען > ויף א בערגל אנטקעגן דעם וױנט, א װײטן מןןנאסטיר הןןס מען ארויסגעזען דורך די דורכגענעצ• םע צװײגן, די קלויםםער־קעפ הןןבן אויסגעזען װי צײסיקע םרוכםן. װען אנםיסקע הןןס זיך ןןפגעקערם םון םענסםער, הןןט זי דערזען װי די אלםע ליגס אויסגעצויגן מיט אזא שסרענגן פניס, אז אויף דער קלײנער איז איצט װירקלעך ןןנגעםאלן א שרעק. בײדע הענט זענען געװען שסײף צוגעדריקם און די םינגער־קניפן זענען געװען גרןןנ, אײנגעקנײטשט און שםוציק. די אלםע האט דײםלעך און װןןרם בײ װןןרט געזןןגט צו אנ■ םיםקען: .גײ ברענג די סעל... נישט םון קיך, נןןר םון בוםעס*. קאםערינע אלעקסעיעװנע הןןט געװןןלס רעדן, און םיהןןם זיך איר געדאכם, אז זי רעדס שטילערהײם, װײל סיהןןם זיך איר געגלוםט שרײען נישם םון םרײר און נישם םון צער, נןןר םון אן אומבאקאנטן געםיל, װעלכן זי הןןט נןןך קײנמןןל נישט איבערגעלעבס. זי הןןם געדריקט די ליפן, נאר די ליפן זענען געװען אומבאװעגלעך. זי הןןט געזען װי אנםיםקע אײלט זיך און סופעט זיך אויף אן ןןרט און םון אײלעניש סארפלןןנטערט זי זיך נאך מער, און װען אנסיםקע איז ארײן אין קאמערל מיס דער טעלער אין האנט און די ראס םון טיר הןןט ןןפגע■ שלןןגן אויף די בלײכע רויזן, האט קאטערינע אלעקסעיעװנע, ןןנגעהױבן םארדריסן, װןןם םיבאדינם איר אזא מענטש, װעל כער םארשסײס נישס דעם םינדסטן םארלאנג. אנםיסקע הןןט געזען אויף דעם אומבאװעגלעכן און רויטן פנים א געװאגםקײס און א רציחה. די בײזקײס איז געװען אזא דײסלעכע און אזא פײניקנדיקע, אז אנםיםקע האס פארשטאנען, אז מידארף לויםן און דערצײלן װעגן דעם קאסערינע אלעקסעיעװנע אין קיד• נןןי זי הןןם קײן כוח נישט געהאט, און אז די אלסע הןןם צו איר געזןןגט: .װןןס האסטו געבראכםז צװײ דארף מען ברענ• גען׳, איז זי אװעק און געבראכם דעם צװײםן טעלער. די אל■ טע הןןס זיך געפרוװט אויםהויבן. אנםיםקע הןןט איר אנידער• געלײגט אונסער דער פלײצע א קישן, נןןר ם׳איז װײניק געװען. קעכין װיל זי אוםנרענגען, כדי אלײן צו םארנעםען דןןם קע• סערל און דערפאר הןןס זי איר נישס אױםגעזןןגס דעם םיסל אױף צו הןןנן קינדער, םון װעלכן זי הןןס געװוסס. און די קעכין הןןס דןןם םארשסאנען און שוין א םך יןןרן הןןבן זײ זיך געקליבן אײנע מיס דער צװײםער איבעררעדן און בײ בײדן הןןם געםעלט םוס דערצו. די ציםערן זענען געװען גרוי• םע אין ליכםיקע, נןןר אויםגעקלעפסע עפעם םיס סונקעלע םא• פעסן, מיס גרויסע אוםנאטירלעכע בלומען אין דערהויך. אלע געסם הןןבן געלויבם אין זיך געםרײם םיס די בלומען אין מיט דער פינססערקײס. שענער און םרײלעכער םון אלץ אין דער װוינונג איז געװען דער בוםעס. דער בוםעס הןןט געשטאםס נןןך םון יענע צײטן, װען םענםשן הןןבן זיך נישם געשעמט (װי זײ שעמען זיך איצם). װןןם זײ עסן א םך און גום — און װןןס אנדערע מענסשן הונגערן. דעם ביםעט הןןבן געםאכם מענסשן. װאס האבן א סך געגעסן, און װען קאסערינע אלעקםעיעװנע האט זיך אקעגן אים אפגעשסעלט, איז א גאנצער םענסטער זון געםאלן אויםן סונקעלן דעסב, אויף די אויסגעשניצסע בלעסער, װאם האבן םארפוצם די םירלעך. אױף די םירלעך הןןבן זיך נעצויגן סונקעלע הילצערנע װײנסרויבן, זײ האבן געלויכסן אקעגן דער זון און ם־האס זיך געדאכם, אז זײ זענען דורכזיכםיק. דעם אראפגעלאזטן םרעמבויק םון בוםעם הןןבן אונסערגעהאלסן םרײלעכע, םון דעמב אויסגעשניצטע, קינדער, די בײכלעך זענען געװען שסארקע און קײלעכדיקע און אויף די הארטע באקן הןןט געלויכסן די םולקײס. װעלכע זײ הןןבן אײנגעהים םון דורות־לאנג. די פאליצע, װןןם האס סארײניקם בײדע העלםטן םון בוםעס, איז געװען א שװערע, םון אמתן דעםב. םון דעם גרױםן ברעט האם מען נעקענט אויםבויען א שיםל, אדער אװעקלײגן אויף דעם א גרויםן נעבראסענעם אקם. אט װןןלם דער ריח םון םלײש אנגעםילס די גאנצע שםוב. דער באלע• באש װןןלס צוגעגאנגען מים א מעםער און די געסם װאלםן געקוקט םיט זיכערקײט אויםן אקס און װאלםן צוגערוקט צו זיך די גלעזלעך. אויף דעם ברעם א־ז געשםאנען א םארגע• סענער םאום־סעלער םון םראנצויזישן פארצעלאן מיט בלאסע רױזן. דער סאוס־סעלער איז געװען א םײל םון סערװיז, מיט װעלכן ס׳הןןם דך געגרױםם די גאנצע םשפחה, א םך משםחות, קאםערינע אלעקםעיעװנעס א םך דורות באלעבאםיס. אך, דער םערװיזז קאסערינע אלעקםעיעװנע הןןט אים געדינם מער װי א האלבן יןןרהונדערט, פינף און זיבעציק יןןרז זי איז געקומען צו אים א םײדעלע םון דןןרף און די קעכין, אן אלטע און א םילדע, הןןס איר שםרענג געלערנס, װי אזוי מ׳דארף װאשן דעם סערװיז, געלערנס מים די זעלבע רײד, װןןס זי לערנט איצט אנםיסקען. איבער דעם םערװיז זענען אדורך א םך םלחםות, בענק-קאםאםטרןןםעס און אםילו רעװןןלוציעם (װעלכע הןןבן ארויסגעשלעפס םון שסוב די פערםישע סעפיכער, די קערםאן־שןןלן םיט די װײסע בלאנקע קויקן און קאשםיר■ הערצער). א םך איז אריבער איבער דעם סערװיז, און די בלײכע רויזן הןןבן דערצײלס זײערע דינע און םןןגערע בא• לעבאטיס, אז ם׳איז ערגעץ םאראן רויזן-בײמער, װןןס בליען װינסער און הןןבן נישס םורא םאר קײן ציקלאן־װינסן: אזוינע רײד םארשאםן א סך םענטשן םארגעניגן און דער בוםעס הןןם שסארק געקלאםערס צו זיך און געהאלםן די בלאסע רויזן. קאסערינע אלעקםעיעװנע הןןט געװןןלם ארײנשטעלן דעם סאום-טעלער אין בוםעם, כדי ם׳זןןל אים צוםעליק נישם א שסופ םון און נישס צעברעכן. זי הןןם שוין אויסגעצױגן די האנס—